« Gogol Bordello | Home | Zaanse schans »
24 augustus 2008
Dorp
Van Utrecht naar Rotterdam rijdt één keer per uur een bus. Hij doet er bijna tweeënhalf uur over om van stad naar stad te gaan, slingerend over de dijk langs de zuidoever van de Lek. Druk je precies halverwege op stop, dan stap je uit in Streefkerk, het dorp waar ik ben opgegroeid. Dit weekend zat ik sinds jaren weer in die bus. Of eigenlijk een andere, want good old lijn 154 heet ineens lijn 90, maar de route is ongewijzigd.
Zodra we Utrecht CS verlieten speelde voor mijn ogen een flashback af van een uur. Het eerste kwartier in de bus vind je je draai en denk je nog lekker te gaan lezen. De bus zoemt gemoedelijk en de motor klinkt monotoon. Maar zodra je de snelweg via Vianen en Lexmond verlaat en de Lekdijk opdraait is dat anders. Het hobbelt en schudt, het remt en trekt op, en remt plotseling weer. Het draait scherpe bochten zodat je van je stoel glijdt en je tas door het gangpad schuift. Het zoemen wordt brommen en het duurt maar en duurt maar.
Net als vroeger zag ik op tegen deze traagheid, maar het was eigenlijk wel lekker, voor een keertje. Aan de linkerkant de boerderijen met verstrekkende weilanden daarachter, rommelige erven met kinderfietsen, schapen onder wilgen. Aan de rechterkant de rivier, waar enkele binnenvaartschepen gestaag stroomafwaarts voeren. Soms was het water dichtbij en zag je het water klotsen tegen pieren en de kade. Soms was het ver weg en werd het zicht op het water geblokkeerd door bomen, een enkel huis of een grote camping.
Ameide, Nieuwpoort, Groot-Ammers. De dorpen met kleine oude huisjes, afgewisseld met kille nieuwbouw. Een kleine winkelstraat met bakker, supermarkt en winkel van sinkel. Na de pont bij Bergambacht, de Korenmolen en de jachthaven van Streefkerk mocht ik eindelijk op stop drukken. Bijna thuis.
Posted by Corrie at 24 augustus 2008 21:56