« DAG-column: Foto nono | Home | Audrey & Au revoir »
23 juni 2008
Vacanza
De woorden Italiaans die me na een week Sicilië nu nog bijgebleven zijn, zijn bagaglio, vino, cane en pericoloso. Bagaglio omdat mijn koffer bij aankomt op het vliegveld van Palermo niet was meegereisd. Na uren wachten op het vliegveld besloten we toch maar naar ons eerste logeeradres te gaan, Duca di Castelmonte. Dat was een goede zet, want de oude hoeve was geweldig. Allereerst werd je voorgesteld aan Oma, de vijfde generatie van dezelfde familie die er woont en werkt. Het eten was er geweldig, aan lange tafels gemixt met andere internationale gasten. De meeste producten produceerden ze zelf, het fruit, de groenten, het vlees, de wijn en het brood, dat elke morgen gebakken werd in een grote steenoven. Uiteindelijk kwam de bagaglio ook in orde, zij het pas de avond erna, dankzij ferme inspanningen van de ayurvedische receptionist die heel geduldig was.
Vino leerden we bij de tweede hacienda, Gigliotto, prachtig gelegen tussen de druivenplantages op een heuvel. Na een dag lang autorijden over kronkelige weggetjes waren we wel toe aan een ontspannen avond. Ook hier at je 's avonds deels zelf geproduceerd voedsel. Het was er wel wat stijver dan bij ons eerste adres, maar dat mocht de pret niet drukken. Fris gewassen en gekleed zaten we in het restaurant, fles rode wijn op tafel en een karaf water. Vanuit het niets dook ineens een ober op en maakte een onnodige beweging over onze tafel. Een volle fles rode wijn klokte over de nieuwe kleren van reisgenoot M. De ober leek met zijn mimiek en motoriek precies Manuel uit Fawlty Towers. De avond daarna aten we toch maar ergens anders.
Op ons derde adres, La Perciata, hadden we een eigen veranda met uitzicht over de stad Syracuse, in de verte, en de zee. We zaten er aan het eind van de middag met Italiaanse tapas en wijn. En opeens was daar de cane, de hond. Ze leek nieuwsgierig en lief, maar was vooral heel erg schuw. We vermaakten ons met het gooien van stukjes brood om 'm steeds dichterbij te lokken. De tweede avond was ie al iets minder schuw, maar sprintte nog steeds de hoek om met een stukje veroverd brood. Aanraken lukte ook niet. Op de derde avond boekten we progressie. Centimeter voor centimeter kroop hij dichterbij. Bizar genoeg durfde hij wel stukjes brood te pakken die we met uitgestrekt been tussen onze tenen hielden, maar niet uit onze hand. Voldaan door onze temsessie vertrokken we naar Syracuse om uit eten te gaan. Toen we terugkwamen was de bikini van M. in dertien stukjes verscheurd door scherpe tanden.
Pericoloso. Dat staat op allerlei borden langs de weg, en ik moet zeggen het rijden was er een hele ervaring. Het beste kun je je gewoon gedragen als Italiaan en niet zo op de regels letten. Go with the flow, prima vakantie-instelling, vooral op de weg. En ja die mannen, ook pericoloso natuurlijk, met hun donkere haar en ogen. Wie weet gingen achter al die zonnebrillen wel maffiosi schuil. Vast niet, hun bueno occhi in het voorbijgaan klonk ongevaarlijk.
Sicilië, arriverderci.
Posted by Corrie at 23 juni 2008 20:52