« mei 2008 | Home | juli 2008 »
28 juni 2008
Audrey & Au revoir
Een paar maanden geleden treinde ik met Rickert naar Keulen om mijn verjaardagscadeau te gaan kopen: Audrey, een geweldige foto van kunstenares Martina Sauter. Ik kreeg destijds veel reacties van camathome-bezoekers met complimenten voor de foto. Een mailer heeft zelfs geprobeerd ook een exemplaar aan te schaffen. Ik geloof niet dat dat gelukt is, oplage van drie stuks. Voor iedereen die het een tof beeld vond: op het nieuwe Foam Magazine siert ie niet alleen de cover, hij staat er ook nog paginagroot en glossy in. Even uitknippen en inlijsten en je hebt er ook een aan de muur. Helaas wel zonder de twee lagen die de foto nu juist zo apart maken.
Over anderhalve week zien we weer foto's van Martina Sauter. Maar dan in Zuid-Frankrijk. Niet dat we groupies zijn, we houden gewoon van het fotofestival Les Rencontres Arles en van zonnig Zuid-Frankrijk. Ook zonder Martina Sauter - daar overigens genomineerd voor een prijs - zouden we er heen gaan.
En verder? Lekker weinig plannen. Een auto en een tent. Vier boeken, een nieuwe iPod, vrienden die ook in Frankrijk kamperen, verse baguettes met chèvre, gekeutel met een brandertje om espresso te zetten, en op zoek naar ijs om de wijn in de koelbox koel te houden. Beetje wandelen, beetje kanoën. Beetje nietsen. En foto's kijken natuurlijk.
Au revoir, tot over twee weken.
Geplaatst door Corrie om 22:37
23 juni 2008
Vacanza
De woorden Italiaans die me na een week Sicilië nu nog bijgebleven zijn, zijn bagaglio, vino, cane en pericoloso. Bagaglio omdat mijn koffer bij aankomt op het vliegveld van Palermo niet was meegereisd. Na uren wachten op het vliegveld besloten we toch maar naar ons eerste logeeradres te gaan, Duca di Castelmonte. Dat was een goede zet, want de oude hoeve was geweldig. Allereerst werd je voorgesteld aan Oma, de vijfde generatie van dezelfde familie die er woont en werkt. Het eten was er geweldig, aan lange tafels gemixt met andere internationale gasten. De meeste producten produceerden ze zelf, het fruit, de groenten, het vlees, de wijn en het brood, dat elke morgen gebakken werd in een grote steenoven. Uiteindelijk kwam de bagaglio ook in orde, zij het pas de avond erna, dankzij ferme inspanningen van de ayurvedische receptionist die heel geduldig was.
Vino leerden we bij de tweede hacienda, Gigliotto, prachtig gelegen tussen de druivenplantages op een heuvel. Na een dag lang autorijden over kronkelige weggetjes waren we wel toe aan een ontspannen avond. Ook hier at je 's avonds deels zelf geproduceerd voedsel. Het was er wel wat stijver dan bij ons eerste adres, maar dat mocht de pret niet drukken. Fris gewassen en gekleed zaten we in het restaurant, fles rode wijn op tafel en een karaf water. Vanuit het niets dook ineens een ober op en maakte een onnodige beweging over onze tafel. Een volle fles rode wijn klokte over de nieuwe kleren van reisgenoot M. De ober leek met zijn mimiek en motoriek precies Manuel uit Fawlty Towers. De avond daarna aten we toch maar ergens anders.
Op ons derde adres, La Perciata, hadden we een eigen veranda met uitzicht over de stad Syracuse, in de verte, en de zee. We zaten er aan het eind van de middag met Italiaanse tapas en wijn. En opeens was daar de cane, de hond. Ze leek nieuwsgierig en lief, maar was vooral heel erg schuw. We vermaakten ons met het gooien van stukjes brood om 'm steeds dichterbij te lokken. De tweede avond was ie al iets minder schuw, maar sprintte nog steeds de hoek om met een stukje veroverd brood. Aanraken lukte ook niet. Op de derde avond boekten we progressie. Centimeter voor centimeter kroop hij dichterbij. Bizar genoeg durfde hij wel stukjes brood te pakken die we met uitgestrekt been tussen onze tenen hielden, maar niet uit onze hand. Voldaan door onze temsessie vertrokken we naar Syracuse om uit eten te gaan. Toen we terugkwamen was de bikini van M. in dertien stukjes verscheurd door scherpe tanden.
Pericoloso. Dat staat op allerlei borden langs de weg, en ik moet zeggen het rijden was er een hele ervaring. Het beste kun je je gewoon gedragen als Italiaan en niet zo op de regels letten. Go with the flow, prima vakantie-instelling, vooral op de weg. En ja die mannen, ook pericoloso natuurlijk, met hun donkere haar en ogen. Wie weet gingen achter al die zonnebrillen wel maffiosi schuil. Vast niet, hun bueno occhi in het voorbijgaan klonk ongevaarlijk.
Sicilië, arriverderci.
Geplaatst door Corrie om 20:52
17 juni 2008
DAG-column: Foto nono
Zondagmiddag liep ik door het Rijksmuseum om eens met eigen ogen te zien waar alle toeristen in Amsterdam naar komen kijken. Goede keus, want wat waren ze goed, onze oude meesters! Het Joodse Bruidje van Rembrandt bijvoorbeeld, waar de kleding van dichtbij uit grove streken gele verf bestaat, maar het van twee meter afstand is alsof het van gouddraad is gemaakt. Die mooie warme gele kleur herinner ik me ook van de schilderijen van graanvelden van Van Gogh in het Kröller Möller. En juist die kleur had ik ook op mijn eigen foto’s verwacht.
Vorige week was ik namelijk op vakantie op Sicilië. Behoorlijk groot eiland trouwens, met veel verschillende streken. Van de vulkanische Etna tot uitgestrekte zoutvelden en van rotsachtige kloven tot goudgele graanvelden. Natuurlijk maakte ik overal foto’s van. Tijdens de afdaling in een diepe groene kloof met duizenden eeuwenoude uitgehakte grafkamers, maar ook van de paarse struiken bloeiend thijm aan de kust en de azuurblauwe zee. Thuisgekomen vielen de foto’s toch wat tegen.
Die van de steden, kust en strand waren perfect. Knalblauwe zee en hemel, precies zoals het was. Maar helaas, die o zo mooie groene kloof en goudgele graanvelden waren bedekt met een blauwe zweem. Doffig. Photoshoppen dus. Met een paar simpele bewerkingen wordt zo’n foto een stuk aantrekkelijker om naar te kijken. Even spelen met helderheid en contrast en misschien de verzadiging een tikje omhoog en je hebt een foto die wel op de realiteit lijkt. Best op te lossen dus, die problemen met de witbalans, maar nog beter zou zijn om die foto’s in één keer goed te maken.
Om mij heen zie ik steeds meer vrienden met een digitale spiegelreflex. Ze hebben allemaal een andere - Canon, Olympus, Nikon - maar zijn stuk voor stuk razend enthousiast over de mogelijkheden ervan. Portretten, spelen met scherptediepte. Ik wil het eigenlijk ook wel maar ben me er tegelijkertijd van bewust dat ik een foto nono ben. Eigenlijk gebruik ik al jaren een Canon Ixus camera. Lekker compact zodat ie altijd mee kan in jaszak of handtas. Ik doe wel eens wat dingen handmatig, maar over het algemeen staat ie gewoon ingesteld op automatisch. Ik ben een luie fotograaf dus en als je goed gebruik wilt maken van een SLR, dan moet je daar wel wat moeite voor doen.
Bij terugkomst van vakantie bleken niet alleen mijn foto’s niet zo goed te zijn, ook de camera zelf had het begeven. Iets met een ‘lens fout’ waardoor ook mijn eerdere Canon was gesneuveld. Er moet dus een nieuwe camera komen. Ga ik over op de spiegelreflex? Groter om mee te nemen, duurder, maar ook meer mogelijkheden?
Met de Olympus E-420 is het argument van te zwaar in ieder geval al opgelost. Als ik er nu ook nog de kleuren van Van Gogh mee kan schieten, dan ben ik om.
Geplaatst door Corrie om 12:56
14 juni 2008
Ready Tech Go!
Bright 22 is bijzonder. Eén nummer, twee covers. Zoals hoofdredacteur Erwin schrijft: 'Bij de zoveelste discussie over de cover en de strijd tussen esthetiek en verkooptechniek bedachten we de perfecte oplossing en kozen voor een 'split cover': een voor de losse verkoop met toeters en bellen en een glossy cover zonder ruis voor abonnees en relaties.' De zwarte cover staat bij lezers van Bright.nl inmiddels op een niet in te halen voorsprong.
De overige 98 pagina's van het juni-juli nummer zijn gelijk. Mijn favorieten uit dit nummer: voor inspiratie het achtergrondverhaal van Adam Eeuwens over de X-Prize Foundation, waarbij particulieren miljarden investeren om bijvoorbeeld particuliere ruimtevaart mogelijk te maken. Helaas loopt Europa hierbij nogal achter op de VS. Ter vermaak: The Science of Love, een stuk van Shana Ting Lipton over datingsites die verder kijken dan profielen met hobbies, namelijk naar fysieke eigenschappen. Liefde op dna-niveau.
Beauty Quarks is ook onmisbaar. Zes pagina's mind dazzling beeld van de Large Hadron Collider bij CERN die de situatie van een fractie na de oerknal gaat nabootsen. Het beeld is adembenemend, de uitleg erbij doet je adem even stokken van ongeloof. Zoveel superlatieven. Wauw.
Zelf interviewde ik Leon Ramakers, jarenlang directeur van Mojo, over de toekomst van het concert. Wordt het over een paar jaar één grote stille disco? Nieuwsgierig? Klik.
Geplaatst door Corrie om 14:14
08 juni 2008
Jippie!
Geplaatst door Corrie om 13:20