« Bigger, better, brighter | Home | DAG column: Roze marketing »
07 oktober 2007
Verval
Wanneer ga je van dertig plus naar veertig min, vroeg een vriend zich vertwijfeld af in de kroeg. Samen met oud-huisgenoten zat ik tegen sluitingstijd in café Oslo, de laatste ronde was net langs gebracht. Ik blijf altijd dertig plus, zei ik dapper en keek ongetwijfeld lodderig uit mijn ogen. En eigenlijk wist ik wel beter. Ook al was ik een paar jaar jonger dan vriend W. die de vraag stelde, mijn laatste sprankje jeugd was me twee dagen eerder ontnomen.
Maandenlang zat ik 's avonds laat in het donker op de bank, slechts verlicht door de gloed van de felblauwe letters van Teletekst. Met mijn hand wisselend voor mijn linker en rechter oog.Ik kon heus wel ontcijferen wat er stond, maar vaag was het wel. Op de boot zei R. wel eens, oh mooi, zie je dat. Ik reageerde dan heel enthousiast en vroeg me daarna in stilte af naar welke vlek aan de horizon hij keek. De meeste vage beelden waren trouwens best op te lossen, door mijn ogen tot spleetjes te knijpen. Maar als je dertig plus bent krijg je daar natuurlijk rimpels van. En zo belandde ik op afspraak bij de Pearl, waar een knappe donkerharige opticien me als een schoolmeester steeds vroeg welk plaatje ik beter zag, één of twee.
Lenzen zijn super, ik kan niet anders zeggen. Ben je uitgekeken op je huis, je kleding, kapsel, het uitzicht of je partner. Neem lenzen en de wereld ziet er ineens heel anders uit. De vaalrode bank blijkt knalrood te zijn, de grijze Amsterdamse straten zijn architectonische hoogstandjes, iedereen op straat zwaait naar je en opeens haal je altijd weer de trein omdat je de borden kunt lezen.
Ik leid een heel nieuw leven, samen met mijn lenzen, maar heus nog wel als dertig plusser.
Posted by Corrie at 07 oktober 2007 21:54