« september 2007 | Home | november 2007 »
31 oktober 2007
Rome
De spannendste ervaring in Rome was toch wel de taxirit naar het vliegveld. Met piepende banden stopte een taxi voor de lobby van het hotel. De chauffeur van een jaar of 40, oorbelletje in zijn linkeroor, stapte gehaast uit, sprintte om de auto heen en gooide onze tassen achterin. Wij hadden tijd zat om naar het vliegveld te gaan, maar hij had haast, tenminste, daar wees alles op.
Hij zat wandelaars op hun hielen in de smalle straatjes met kasseien in de buurt van het hotel. Het was half 7, de avondspits was in volle gang. Als het even kon maakte hij van een tweebaansweg een driebaansweg door zich ergens tussen te persen. Na vijf minuten hadden we al drie keer getoeterd, en een keer door rood gereden, andere automobilisten waren allemaal traag of stonden in de weg. Bij verkeerspleinen maakten we geen mooie bocht maar staken recht over, we sneden hoeken af via rare parkeerplaatsen en duistere straatjes. Hard gingen we wel, ik vermoed zelfs dat we een keer een bocht maakten op maar twee wielen.
Hoe verder we buiten het centrum kwamen, hoe breder de wegen, hoe sneller lantaarnpalen en andere auto's voorbij flitsten. Het was alsof we in zo'n attractie in een pretpark zaten, zo'n 3D-film met bewegende stoeltjes. Op een gegeven moment reden we zij aan zij met een andere taxi. Naast elkaar hielden ze de tweebaansweg bezet, vol gas, raampjes naar beneden, om wat naar elkaar te schreeuwen. Bij een kruispunt kwamen ze naast elkaar voor een rood stoplicht tot stilstand. R en ik keken elkaar nerveus aan, ze zouden toch geen optrekwedstrijdje gaan doen? Was het eigenlijk nog wel leuk, dat scheuren door de stad? Uit de boxen klonken the best of van Michael Jackson.
Onze chauffeur knikte met zijn hoofd naar de andere taxi en zei 'mio papa'. Het licht sprong op groen, de andere taxi zette zich dwars op de weg, zodat wij voor al het andere verkeer als een haas de weg opspoten. Goed teamwork. Na een tijdje file voor een oprit naar de snelweg toeterden we ons een weg uit de dringende auto's en namen een alternatieve route. Over donkere landwegen met tegenliggers maakten we een gevaarlijke inhaalmanoeuvre waarbij ik heel even mijn ogen dichtdeed. Op de achtergrond zong Michael Jackson met zalvende stem 'heal the world, make it a better place'.
Eenmaal op de snelweg was de rust er nog niet echt. De teller kroop van 130 naar 150 terwijl we op de rechterbaan iedereen inhaalden, en dan weer heel dicht op bumpers van anderen reden helemaal links. Opeens waren we er. 'This was my fastest ride ever', zei ik tegen de chauffeur toen we onze koffers uit de auto haalden. Hij keek trots, zei ciao en stapte weer in.
Geen van mijn vrienden had dit kunnen doen met mij in de auto. Ik had eruit gewild, gesmeekt om zachter te rijden. Maar de Italiaanse chauffeur vertrouwden we wel. Hij had zijn hele leven waarschijnlijk niets anders gedaan, net als zijn vader. En in onze tassen zaten vijf holy stickers verstopt, ter bescherming, gekocht in Vaticaanstad.
Geplaatst door Corrie om 22:08
24 oktober 2007
Ijs van giolitti
Geplaatst door Corrie om 19:12
22 oktober 2007
Arrivederci
.... lekker naar Rome.
Geplaatst door Corrie om 21:33
18 oktober 2007
Tips?
Vakantie in zicht, dinsdag gaan we naar Rome. Ben je daar ook geweest en heb je een tip die ik absoluut niet mag missen? Waar te eten, te drinken, te kijken, te wandelen, te shoppen? Laat het me weten.
Geplaatst door Corrie om 09:57
17 oktober 2007
Virus?
Never a dull moment. Voor een verloren vijf seconden op een regenachtige dag: ga naar www.apple.com en typ in het zoekvenster rechtsboven rustig het woord virus in.
Geplaatst door Corrie om 10:35
14 oktober 2007
Control
Control, de film van Anton Corbijn over het leven, de muziek en de dood van Ian Curtis is mooi. De stille zwart-wit beelden, trage shots en weinig dialoog. En muziek natuurlijk. De melancholische, treurige maar toch ook opzwepende muziek van Joy Division. Sam Riley overtuigt als Curtis, wat een stem! Alle muziek is door de acteurs zelf gespeeld en gezongen. De sfeer uit de film blijft wel even hangen, thuis gelijk nog wat muziek van Joy Division op gezocht. Erg veel heb ik er niet van, maar hun bekendste nummers wel.
Een jaar of vijf geleden zag ik ook een film waar Joy Division in voorkwam, 24 Hour Party People. Daar was ik destijds, vooral door de muziek ook, heel enthousiast over, en had de vurige wens terug in de tijd te reizen om eind jaren zeventig in Manchester te kunnen zijn.
24 Hour Party People verschilt verder op alle mogelijk manieren van Control. (Sam Riley, de acteur die Ian Curtis speelt in Control, speelde overigens ook een rolletje in 24 HPP.) 24HPP geeft een tijdbeeld van Manchester van eind jaren zeventig tot begin jaren negentig, en gaat niet alleen over muziek maar ook over politiek. Zo florissant was het daar niet. Control is een portret van Ian Curtis, zijn muziek en zijn worstelingen. Hij was pas 23 jaar toen hij zichzelf ophing.
De soundtrack is helaas nog niet via iTunes beschikbaar, een podcast over de film wel.
Geplaatst door Corrie om 22:44
12 oktober 2007
Vrolijke vogel
Sinds ik dit filmpje vanmorgen zag heb ik zin om te dansen. Wel met de kaketoe natuurlijk.
Geplaatst door Corrie om 11:24
09 oktober 2007
DAG column: Roze marketing
Tante Corrie, zegt het meisje van vijf op mijn schoot, je bent net een jongetje. Ik een jongetje, zeg ik verbaasd, ik heb toch lang haar en oogschaduw? 'Ja maar je hebt zwarte kleren aan, en dat is voor jongens.' Het meisje draagt zelf een roze truitje met vrolijke bloemetjes en kijkt me serieus aan. Haar zusje van zeven draagt een roze broek met lila shirtje. De meisjes-marketing werkt op deze leeftijd nog als de beste.
Lees verder op Bright.nl.
Geplaatst door Corrie om 10:52
07 oktober 2007
Verval
Wanneer ga je van dertig plus naar veertig min, vroeg een vriend zich vertwijfeld af in de kroeg. Samen met oud-huisgenoten zat ik tegen sluitingstijd in café Oslo, de laatste ronde was net langs gebracht. Ik blijf altijd dertig plus, zei ik dapper en keek ongetwijfeld lodderig uit mijn ogen. En eigenlijk wist ik wel beter. Ook al was ik een paar jaar jonger dan vriend W. die de vraag stelde, mijn laatste sprankje jeugd was me twee dagen eerder ontnomen.
Maandenlang zat ik 's avonds laat in het donker op de bank, slechts verlicht door de gloed van de felblauwe letters van Teletekst. Met mijn hand wisselend voor mijn linker en rechter oog.Ik kon heus wel ontcijferen wat er stond, maar vaag was het wel. Op de boot zei R. wel eens, oh mooi, zie je dat. Ik reageerde dan heel enthousiast en vroeg me daarna in stilte af naar welke vlek aan de horizon hij keek. De meeste vage beelden waren trouwens best op te lossen, door mijn ogen tot spleetjes te knijpen. Maar als je dertig plus bent krijg je daar natuurlijk rimpels van. En zo belandde ik op afspraak bij de Pearl, waar een knappe donkerharige opticien me als een schoolmeester steeds vroeg welk plaatje ik beter zag, één of twee.
Lenzen zijn super, ik kan niet anders zeggen. Ben je uitgekeken op je huis, je kleding, kapsel, het uitzicht of je partner. Neem lenzen en de wereld ziet er ineens heel anders uit. De vaalrode bank blijkt knalrood te zijn, de grijze Amsterdamse straten zijn architectonische hoogstandjes, iedereen op straat zwaait naar je en opeens haal je altijd weer de trein omdat je de borden kunt lezen.
Ik leid een heel nieuw leven, samen met mijn lenzen, maar heus nog wel als dertig plusser.
Geplaatst door Corrie om 21:54
04 oktober 2007
Bigger, better, brighter
Maandag hadden we hem voor het eerst in handen, het nieuwe nummer van Bright. Een spannend moment, want Bright heeft een restyle ondergaan. Een groter formaat, estien pagina's meer en een heel nieuw gezicht. Ik had 'm natuurlijk al digitaal gezien, eerst alleen de teksten, de losse beelden en daarna in opgemaakte vorm als pdf. Ook zag ik 'm pagina voor pagina verschijnen op papier uit de printer om correcties op uit te voeren. Je denkt dat je weet hoe zo'n magazine gaat worden, maar echt af is het dan nog niet.
Het geheel is méér dan de som der delen, kan ik beamen. Pas als je zo'n magazine echt in handen hebt, het gewicht voelt, met je vingertoppen de textuur van het papier voelt, de echte kleuren ziet en er van voor naar achter door heen kan bladeren is het écht een magazine. Ik ben er trots op. Vanaf vrijdag in de winkel, of op je deurmat.
Geplaatst door Corrie om 10:09