« Steve says 'It's amazing' | Home | DAG-column: Wifi »
10 september 2007
Aangeraakt
Op de schaal van aanrakerigheid zit ik denk ik - zoals op de meeste schalen - ongeveer in het midden. Ik ben geen overdreven aanraker tijdens een gesprek, maar schrik ook niet terug van mensen die dat wel zijn. Soms valt je ineens op dat iemand nogal lichamelijk is ingesteld, zoals de verkoopster in een kledingwinkel in de Huidenstraat.
Het is dit jaar een van mijn favoriete winkels geworden, allereerst omdat ze zulke mooi vallende kleding van onder andere Designers Remix verkopen, en ten tweede omdat je er prettig geholpen wordt.
Terwijl ik wat shirts en truitjes uit de rekken zocht, kwam een van de verkoopsters naar me toe. Ze wilde de kleding vast voor me in een hokje hangen zodat ik mijn handen vrij had om nog wat verder te zoeken. Ik besloot het bij de drie shirts te houden en trok het gordijn van het pashokje achter me dicht. Eigenlijk is het helemaal geen prettige winkel, want er zijn geen spiegels in de pashokjes. Als je wilt zien hoe het kledingstuk je staat, zul je je hokje uit moeten komen om voor de spiegel te gaan staan. Met het risico van een totale mismatch, publiekelijk.
Bij de eerste vrij wijde lange trui durfde ik dat best. De verkoopster met het lange zwarte haar kwam onmiddellijk naar me toe. "Ja wel mooi hoor, maar wel een beetje saai he?" Vond ik eigenlijk ook wel. Bij truitje drie besloot de verkoopster zich er meer mee te bemoeien. Ze stond naast me bij de spiegel en ging met haar handen langs mijn middel. Met haar temperamentvolle accent besprak ze mijn figuur. "Jij bent hier slank, maar van boven groot. Met veel borsten. Ik weet wat jij nodig hebt, een truitje met een goede decolleté." Ze liet mijn middel los en trok met een vinger de hals van het truitje wat naar beneden. "Jij ziet, dit is beter he?"
Ze had helemaal gelijk. Terwijl ik mijn shirt met hoge hals uittrok, verscheen haar hoofd ineens om het gordijn. "Probeer deze, deze heeft een mooie V." Ik trok het zwarte shirt aan en keek langs mijn lichaam naar beneden. Ook zonder een spiegel wist ik dat het me goed zou staan. Vriendin T. en ik hebben het er vaker over als we samen in de kroeg staan. Dankzij What not to wear weten we dat we vrouwen zijn die kleding moeten dragen die strak is rond de taille, wijd van boven en met een respectabele open decolleté. Dat is geen straf.
Ik stapte het hokje uit en keek naar mezelf in de spiegelwand. De verkoopster was er razendsnel bij. "Zie nou, dat staat prachtig! Zo'n hals, en zwart is ook sjiek. Jij hebt mooie borsten, die moet je laten zien."
Ik werd er verlegen van. Maar ging wel met twee nieuwe shirts naar huis.
Posted by Corrie at 10 september 2007 22:17