« augustus 2007 | Home | oktober 2007 »
27 september 2007
Tony
Zesentachtig afleveringen keek ik naar hem. Naar zijn ingehouden woede, zijn irritaties, naar hoe hij 's morgens wijdbeens in badjas naar de keuken slofte, zijn vrouw bedroog en met zijn mannen genadeloos zaken deed met andere mafiosi in de buurt van New York. Gister zag ik de allerlaatst aflevering van de Sopranos, en vandaag mis ik Tony al. Ik ken hem beter dan mijn naaste familie, kan zijn lichaamstaal lezen.
De rukjes met zijn hoofd als hij geïrriteerd raakt, hoe hij kijkt als hij 's morgens wakker wordt, hij met zijn vinger naar iemand kan wijzen als hij boos is en hoe zijn gezicht verandert als hij lacht. Hoe hij zijn mond beweegt als hij praat, hij over zijn hoofd kan wrijven, zijn ogen knipperen en hoe hij zich compleet kon laten gaan bij en woedeuitbarsting.
We hadden een huwelijk, T. en ik. Maar na 86 afleveringen heeft hij me verlaten.
Geplaatst door Corrie om 21:53
25 september 2007
DAG column: Fotoverslaafd
In het publiek bij het festival Robodock was het echt even doorbijten. De performance van robots, met veel vuur en ontploffingen was geweldig, maar achter me stond een nogal fanatiek meisje dat probeerde alles wat op het terrein voor ons gebeurde vast te leggen. Half in mijn blikveld zag ik af en toe een hand met camera verschijnen, soms werd ik gedeeltelijk verblind door haar geflits en na een tijdje was ik haar uitgestoken arm van achter over mijn hoofd heen ook helemaal zat. Ik voelde haar camera in mijn haren en zelfs haar elleboog leek op mijn hoofd te leunen.
Lees verder op Bright.nl.
Geplaatst door Corrie om 11:56
23 september 2007
Robodock
Geplaatst door Corrie om 02:17
19 september 2007
Kunstkoop :(
Wat de Miljoenennota zegt over mijn inkomstenbelasting, premies, uitkeringen etc, daar heb ik me niet in verdiept. De soundbites die ik wel heb meegekregen over de nieuwe kabinetsplannen klinken allen hetzelfde, ze zijn 'niet goed voor onze portemonnee'. Waar die plannen ook niet goed voor zijn, zijn onze muren. In NRC lees ik dat Plasterk de kunstkoopregeling wil gaan afschaffen om 0,8 miljoen euro te besparen.
Als er geen kunstkoopregeling was geweest, had ik nooit die geweldige foto van Ruud van Empel durven kopen. Zo'n aanschaf in één keer, dat had ik nooit gedaan, maar verspreid over bijna drie jaar, dat kon eigenlijk best. Ik kocht er ook een werk van Hinke mee waar ik erg aan ben gehecht. Ik ben fan van de kunstkoopregeling, en ook van hun slogan. 100% kunst, 0% rente.
'Juist omdat de kunstkoop zo succesvol is gebleken, schaffen we deze af.' Eeuwig zonde. Voor veel mensen wordt het gewoon weer 0% kunst, 0% rente en een ikea-poster aan de muur.
Geplaatst door Corrie om 20:39
15 september 2007
Cranberries plukken op vlieland
Cranberries plukken op vlieland
Geplaatst door Corrie om 16:46
13 september 2007
Even weg
De adrenalinerush van deadlines en 341 andere to-do dingen zal nog blijven tot ik straks de juiste trein haal en in een bed lig. Daarna komen de duinen met helmgras, de branding van de Noordzee en vast veel wind. Met een kraakhelder en leeg hoofd ben ik zondagavond weer terug van Vlieland.
Geplaatst door Corrie om 20:38
12 september 2007
DAG-column: Wifi
Vorige week vloog ik voor Bright naar Londen, om aanwezig te zijn bij de presentatie van Apple's nieuwe serie iPods. Nu ben ik niet echt het type reiziger dat met een tandenborstel op zak de wereld intrekt en wel ziet waar de wind hem brengt, maar het type dat 23 keer checkt of z'n paspoort en ticket wel echt in z'n tas zitten. De avond voor vertrek zocht ik dus op internet vast uit waar ik heen ging. Samen met mijn lief keek ik naar de website van het hotel. 'Kijk, de kamers hebben high speed internet toegang', riep ik verheugd naar hem. 'Kan ik je een mailtje sturen voor ik ga slapen.'
De columns uit DAG staan nu ook online bij Bright, en worden afwisselend geschreven door Erwin en mij.
Geplaatst door Corrie om 09:37
10 september 2007
Aangeraakt
Op de schaal van aanrakerigheid zit ik denk ik - zoals op de meeste schalen - ongeveer in het midden. Ik ben geen overdreven aanraker tijdens een gesprek, maar schrik ook niet terug van mensen die dat wel zijn. Soms valt je ineens op dat iemand nogal lichamelijk is ingesteld, zoals de verkoopster in een kledingwinkel in de Huidenstraat.
Het is dit jaar een van mijn favoriete winkels geworden, allereerst omdat ze zulke mooi vallende kleding van onder andere Designers Remix verkopen, en ten tweede omdat je er prettig geholpen wordt.
Terwijl ik wat shirts en truitjes uit de rekken zocht, kwam een van de verkoopsters naar me toe. Ze wilde de kleding vast voor me in een hokje hangen zodat ik mijn handen vrij had om nog wat verder te zoeken. Ik besloot het bij de drie shirts te houden en trok het gordijn van het pashokje achter me dicht. Eigenlijk is het helemaal geen prettige winkel, want er zijn geen spiegels in de pashokjes. Als je wilt zien hoe het kledingstuk je staat, zul je je hokje uit moeten komen om voor de spiegel te gaan staan. Met het risico van een totale mismatch, publiekelijk.
Bij de eerste vrij wijde lange trui durfde ik dat best. De verkoopster met het lange zwarte haar kwam onmiddellijk naar me toe. "Ja wel mooi hoor, maar wel een beetje saai he?" Vond ik eigenlijk ook wel. Bij truitje drie besloot de verkoopster zich er meer mee te bemoeien. Ze stond naast me bij de spiegel en ging met haar handen langs mijn middel. Met haar temperamentvolle accent besprak ze mijn figuur. "Jij bent hier slank, maar van boven groot. Met veel borsten. Ik weet wat jij nodig hebt, een truitje met een goede decolleté." Ze liet mijn middel los en trok met een vinger de hals van het truitje wat naar beneden. "Jij ziet, dit is beter he?"
Ze had helemaal gelijk. Terwijl ik mijn shirt met hoge hals uittrok, verscheen haar hoofd ineens om het gordijn. "Probeer deze, deze heeft een mooie V." Ik trok het zwarte shirt aan en keek langs mijn lichaam naar beneden. Ook zonder een spiegel wist ik dat het me goed zou staan. Vriendin T. en ik hebben het er vaker over als we samen in de kroeg staan. Dankzij What not to wear weten we dat we vrouwen zijn die kleding moeten dragen die strak is rond de taille, wijd van boven en met een respectabele open decolleté. Dat is geen straf.
Ik stapte het hokje uit en keek naar mezelf in de spiegelwand. De verkoopster was er razendsnel bij. "Zie nou, dat staat prachtig! Zo'n hals, en zwart is ook sjiek. Jij hebt mooie borsten, die moet je laten zien."
Ik werd er verlegen van. Maar ging wel met twee nieuwe shirts naar huis.
Geplaatst door Corrie om 22:17
06 september 2007
Steve says 'It's amazing'
Geplaatst door Corrie om 21:00
05 september 2007
Twitter, is het nu wat of niet? Theoretisch ben ik er nog niet helemaal uit, maar feit is dat ik zo vaak even iets op Twitter zet dat ik mijn site bijna niet meer update. Daarom het Twitter-blokje van zijn weggemoffelde positie gehaald en wat hoger in beeld gezet. Straks met Apple naar Londen, loggen ga ik vanavond vast niet doen, maar een Twit moet wel lukken.
Geplaatst door Corrie om 10:39
04 september 2007
Westertoren
De Westertoren speelt al sinds ik in Amsterdam woon een belangrijke rol. Als student was ik nog niet zo handig in navigeren in de Jordaan, maar de Westertoren bracht me altijd naar de Rozengracht, en vandaar kon ik mijn weg wel weer vinden. Jaren later verhuisde ik naar de Haarlemmerbuurt en passeerde hem vaker op weg naar het centrum. Mijn allereerste column (of was het gewoon een stukje?) ging zelfs over de Westerkerk. Mijn geheugen laat me ernstig in de steek waar het stukje verscheen, maar ik weet wel dat ik schreef hoe ik iedere morgen in grote haast de Tichelstraat in fietste, en dan in de verte de grote wijzer van de kerkklok de 9 zag passeren, en ik dus weer te laat op mijn werk zou komen.
Welk werk dat was, ik kan het me niet herinneren.
De afgelopen twee maanden ben ik nog dichter naar de Westertoren gegroeid. Vanuit het Bright-kantoor kan ik de toren met zijn felblauwe hoedje en kroon zien (en de beroemde boom van Anne Frank!). Wat een bevoorrechte plek! Maar vooral ook horen, elk kwartier. Vier keer per uur een ander melodietje. Er lijkt geen kwartier voorbij te gaan dat ik hem niet bewust hoor. Tijdens de lunch, een potje Wii-en, een telefoongesprek of aan't werk achter mijn laptop; in mijn hoofd doe ik de deuntjes van de kerkklokken mee. Het lukt me gewoon niet om dat niet te doen. Redelijk dwangmatig ben ik bang. Ik heb ze in twee maanden inmiddels zo vaak gehoord dat ik ze zou moeten kunnen dromen, maar dat gaat dus niet. Hier thuis kan ik de melodietjes gewoon niet oproepen. Misschien wel zo rustig.
Als ik ooit nog gevraagd wordt om voor AT5 mijn favoriete plek in Amsterdam aan te wijzen, dan zou het wel eens de brug op de kruising Prinsengracht - Brouwersgracht kunnen zijn. Je kijkt er langs de Prinsengracht, met zijn woonboten, bomen en grachtenpanden, en aan het eind staat die mooie Wester. Vastbesloten om er nooit meer weg te gaan.
Aan de voet van die mooie Wester
Heb ik vaak in gedachten gestaan
Ik heb er dikwijls staan te dromen
Van die mooie, die fijne Jordaan
Geplaatst door Corrie om 23:01