« juli 2007 | Home | september 2007 »
30 augustus 2007
Radio Online
Ik had het natuurlijk van te voren moeten melden, maar dat lukte even niet wegens grote drukte en daarmee gepaard gaande haast. Gevaarlijk hard fietsen, nazweten in de trein met een broodje geitenkaas waar opeens ookrozijnen en noten in bleken te zitten. Afgelopen dinsdag was ik te gast bij Radio Online. Voor de testrubriek mocht ik een paar dagen spelen met een Casio camera met YouTube-functie. Werkt goed, maar veel leuker was de face detection, waarbij je in kan stellen dat sommige hoofden die voor je lens verschijnen voorrang krijgen. De camera stelt dan scherp op bijvoorbeeld jouw partner, en de rest, ja die mag er best vaag op staan. En dan was er ook nog de camera die alleen afdrukt als je lacht en een die je slanker maakt. Als je dan nog geen leuke foto van je partner kan laten zien...
Alsnog luisteren kan hier.
Geplaatst door Corrie om 21:40
25 augustus 2007
Voyeur
Dat ik vanmorgen zo moe was kwam niet door de vrijdagmiddagborrel. Vlak voor ik naar bed ging kwam ik op de website HBO Voyeur terecht, een multimediaproject van de Amerikaanse zender HBO, bekend van zijn kwaliteits tv-series als Carnivale, The Sopranos en Six Feet Under. Voyeur is niet alleen heel mooi gemaakt, het is ook intrigerend. Voyeur draait om de verborgen verhalen die zich afspelen achter de muren van de huizen in de stad waar je dagelijks langskomt. Grote en kleine geheimen, als in een levend poppenhuis.
De eenzame man van het uitvaartcentrum, een vrouw probeert aan haar ongelukkige huwelijk te ontkomen, een schilder of crimineel? De verhalen van deze mensen zijn met elkaar verweven, en als buitenstaander kom je daar alleen achter door geduldig te kijken en ze - in fragmenten - een paar dagen te volgen. Dat kostte mij geen enkele moeite, mede door de muziek was ik zo een uur verder. Een trage raadselachtige film in de stad, zonder woorden.
Geplaatst door Corrie om 12:33
20 augustus 2007
Theekeningen
Teasketches. Dit is er weer zo een om zelf te gaan doen, net als de stapelgedichten. Bekijk ze allemaal, leg morgen een theezakje op een wit papier, en laat je fantasie lopen. (Via BladBlog)
Geplaatst door Corrie om 23:01
16 augustus 2007
Zuurstof
Vraag me niet waarom, maar ik ontvang af en toe een mail van Nivea. Vandaag stond dit erin:
Zonder zuurstof kunnen we niet leven. Ook je huid heeft zuurstof nodig. Die krijgt ze van binnenuit via je bloed, maar ook van buitenaf. Hoe meer zuurstof, hoe fitter je huid. Dus wat denk je dat er gebeurt wanneer je je huid verzorgt met een crème die maar liefst 15% pure zuurstof bevat? Lees snel wat de NIVEA laboratoria hebben ontdekt!
Nu werk ik niet in een laboratorium, maar ik ben vroeger wel naar school geweest. In de lucht is de concentratie zuurstof 20 procent, dus waarom zou je je huid blokkeren met een crème met 'maar liefst 15% pure zuurstof!'
Volgens mij hebben de hersens van de marketingafdeling meer zuurstof nodig. Van binnenuit.
Geplaatst door Corrie om 12:20
15 augustus 2007
Pluk de nacht
Al jaren fiets ik er langs en las ik erover, maar nooit ging ik er echt heen. Vanavond wel, naar de openluchtbioscoop van plukdenacht. En ik moet zeggen, had ik dat maar eerder gedaan. Het heeft wel wat om buiten naar een groot filmdoek te kijken. Achterover leunend in een tuinstoel, voeten in het zand, een fles rode wijn mee en gewikkeld in een grote deken die je voor 1 euro kunt huren.
Je zit te wachten tot het langzaamaan donker genoeg wordt om de film te starten, en als het zover is ga je op in de film. Geen popcornlucht, strakke rijen of benauwde zalen, maar wind door je haar, een plek naar keuze, een wapperend dekentje en af en toe een spet miezer. Af en toe verlichten de koplampen van een voorbijrijdende auto kort de omgeving, en als je ogen van het doek dwalen zie je de verlichte huizen en lantarenpalen in de buurt.
Het was nu al leuk, kan je nagaan als het een echt mooie zomeravond is.
Geplaatst door Corrie om 00:21
10 augustus 2007
Pech
Je hebt van die dagen dat alles misgaat en elke oplossing die je bedenkt uiteindelijk mislukt. Wat je ook probeert, uiteindelijk wordt het toch een ramp. Erwin had laatst zo'n dag, of eigenlijk twee. Hij belde op uit Frankrijk omdat hij hulp nodig had, of ik misschien in de buurt van een computer met internet was.
Hij was op weg naar huis van een relaxte vakantie en strandde in Midden-Frankrijk met autopech. Inmiddels was het twee dagen later, en was hij naar twee verschillende garages gesleept die hem beide niet konden helpen. Nu probeerde hij een alternatief te vinden om naar Nederland terug te komen. De ANWB regelde zijn auto wel, maar zelf moest hij ook nog terug.
In het gehucht waar hij was gestrand was geen autoverhuur en tot overmaat van ramp was het al zaterdagavond. Op zondag waren de verhuurbedrijven in de buurt zeker dicht. Dan maar met de trein, dacht Erwin, en zocht op zijn telefoon met mobiel internet het juiste telefoonnummer van de NS om uit te laten zoeken hoe hij het snelst naar Nederland kon reizen.
Nu is mobiel internet reuze handig, maar dat nummer opzoeken, dat vlotte niet zo. Ja een 0900-nummer, maar dat kan je nu net weer niet bellen vanuit het buitenland. En zo surfte ik voor Erwin naar de website van de NS. Ook ik kon geen ander nummer vinden dan 0900, en besloot het dan maar voor Erwin te bellen. "Dit informatienummer kost 35 cent per minuut. Helaas zijn wij gesloten."
Ik wist niet of ik moest lachen of huilen. Een garage die niet de juiste onderdelen heeft o.k., een autoverhuur op het Franse platteland die dicht is op zondag, o.k. Maar een informatienummer gesloten?
In een tijd waarin je informatie opzoekt en tot je neemt op de momenten die jij wilt, ben je zo'n beperking niet meer gewend. Of het nu om bellen onderweg gaat, informatie zoeken op internet, of tv en films kijken on demand, het gaat 24 uur per dag en 7 dagen per week door, gewoon wanneer jij dat wilt.
Dat dat allemaal kan, komt natuurlijk door automatisering. Verbindingen en databases, die zijn er gewoon altijd. 24 uur per dag, 365 dagen per jaar. Daar raak je zo aan gewend dat je af en toe vergeet dat er nog mensen aan te pas komen, zoals bij 0900. En zijn er mensen in het spel, dan zijn er beperkingen. Mensen werken nu eenmaal niet altijd, net als auto's trouwens.
(Column uit DAG van 07/08/07)
Geplaatst door Corrie om 12:39
07 augustus 2007
Schippers
Dat loggen schiet er een beetje bij in tegenwoordig. Komt natuurlijk door de boot! Als het even kan gaan we 's avonds na het werk even ons hoofd leeg maken ergens op het water. En in het weekend ook. Lekker hoor, beetje kijken, beetje praten, en een beetje zwaaien. Het lijkt wel of er op het water alleen maar aardige mensen zijn, op die eikels die teveel golven met hun speedboot maken na dan.
Net als motorrijders hebben schippers onderling een band. In het voorbijgaan groeten ze elkaar en bekijken keurend elkaars boot. Er zijn wel verschillende niveaus van groeten. Sommige schippers knikken kort met hun hoofd. Dat kan een knikje naar beneden zijn, of eentje waarbij de kin wordt geheven en het hoofd naar achter gaat. Je hebt ook de echte zwaaiers, net als ik, gepaard met een grote glimlach hef je je hele hand op, op zo'n manier dat het niemand kan ontgaan. Alleen glimlachen kan trouwens ook, vaak kom je dicht genoeg langs elkaar om dat te kunnen zien.
De mooiste groet is echter die van de vaak iets oudere mannelijke schippers. Ze maken een soort handgebaar met alleen hun wijsvinger opgestoken, bijna of ze aan een onzichtbare pet willen tikken. Kort en ferm. Er straalt een mengeling van vertrouwen, ervaring en autoriteit van uit. Over een tijdje hoop ik het ook onder de knie te hebben, tot dan houd ik het op de brede glimlach.
Geplaatst door Corrie om 21:05
04 augustus 2007
1501
Vriend F. maakt een rondreis in het Westen van de VS en kwam in de buurt van San Diego. Weet je wat jij moet doen, zei ik, naar de Zoo. San Diego is niet zo maar een dierentuin, het huist het Giant Panda Research Station. Jarenlang volgde ik babypanda Hua Mei via de webcams die er hingen en op een dag maakten we op vakantie in de VS zelfs een omweg om er live een kijkje te nemen. Ik vond het erg indrukwekkend, niet alleen omdat ik het beest vrijwel dagelijks op mijn computerscherm bekeek, vooral ook omdat de Panda een met uitsterven bedreigd dier is - en een icoon is voor alle met uitsterven bedreigde soorten - en er nog maar 1500 van bestaan.
Vriend F ging ook naar San Diego. Gistermiddag sms'te hij dat hij naar de panda's ging. Vanmorgen las ik een nog bijzonderder bericht op mijn telefoon: er is net een babypanda geboren! Moeder Bai Yun heeft voor de vierde keer een panda op de wereld gezet, dus nu zijn er gelukkig 1501.
Geplaatst door Corrie om 09:54
02 augustus 2007
Sportief
De tegenstelling is langer bekend, maar hij blijft leuk: door roltrappen, openbaar vervoer of de auto bewegen we steeds minder. En dat compenseren we 's avonds of in het weekend in de sportschool waar we ons in het zweet werken op crosstrainers, hometrainers en loopbanden om de calorieën die we overdag uit gemakzucht hebben bespaard er af te trainen.
Zelf doe ik hier overigens hard aan mee. Ik zit vrijwel de hele dag achter een computer en werk op maar vijf minuten fietsen van huis. En als je dan geen genoegen neemt met een dieet van wortels en water, dan kom je als de zomer in zicht is in de sportschool terecht. Nu vind ik het zelf niet zo'n opgaaf om naar de fitness te gaan, maar mijn geliefde met vrijwel dezelfde levensstijl (maar minus de verslaving aan zoetigheid) wil er niet heen. Het lijkt hem te saai, en eigenlijk heeft hij daar wel gelijk in.
Toch is hij sinds een paar weken ineens ontzettend sportief geworden. 's Avonds gaat hij het liefst een paar sets tennissen en af en toe speelt hij honkbal of golf. Ok, niet echt, maar wel bijna echt. We hebben namelijk een Wii in huis. Bij de Wii wordt standaard een set spellen Wii Sports meegeleverd en daar kun je je prima bij inleven. Om te tennissen maak je met de controller in je hand een slagbeweging, om de bal uit de lucht te smashen spring je omhoog. Bij het bowlen neem je een aanloop van een paar passen en gaat door je knieën voordat je de bal loslaat, en bij golf breng je je armen ver naar achter en swing je met je heupen.
De eerste keer dat we een potje tennis tegen elkaar speelden moest ik na één set het raam opendoen en ging ik in m'n ondergoed verder, zo warm krijg je het ervan. En geloof het of niet, de dag erna had ik een lichte spierpijn in mijn schouderblad en bovenarm. De graphics zijn meer animatie dan realistisch, maar de bewegingen en gameplay maken het net the real thing.
Er is nog een bewijs dat Nintendo echt een goede uitvinding heeft gedaan, maar wel een bewijs waar ik me een beetje voor schaam. Nadat ik keer op keer maar een paar pins omgooide bij het bowlen en mijn tegenstander strike na strike, huppelde hij door de kamer en werd ik stik chagrijnig. Net echt, want bij een echte sportwedstrijd kan ik ook niet tegen mijn verlies.
(Column in DAG van 31-07-07)
Geplaatst door Corrie om 17:33