« juni 2007 | Home | augustus 2007 »
27 juli 2007
Streetlab
Streetlab in de Westergasfabriek (meer foto's)
Geplaatst door Corrie om 18:50
24 juli 2007
DAG column
Bright heeft een samenwerking met de gratis krant DAG. Iedere dinsdag vullen we twee pagina's met een column, top 5, nieuwsberichten, een fotostrip van de uitpakparty en een andere special die op de site heeft gestaan. Omdat collega en hoofdredacteur Erwin op vakantie is, schrijf ik de komende weken de columns in DAG. Voor iedereen die 'm vanmorgen niet in de trein of bij de AH haalde hieronder die van vandaag.
Dilemma
Een paar weken geleden begaf mijn Mac het plotseling. Keer op keer werd mijn beeldscherm zwart en verschenen er rare codes op mijn scherm. In blinde paniek belde ik al mijn vrienden en kennissen die ook een Mac hebben, om me te laten helpen. Maar helaas, zo op afstand wist niemand eigenlijk wat er aan de hand was. Het kon van alles zijn. Kapotte hardware of een buggy programma.
Eén vriend gaf me goed advies. "Je moet gewoon een nieuwe Mac kopen joh. Je hebt nog zo'n oud model toch? Dan heb je er gelijk een van de nieuwe serie, die zijn heel mooi."
Zo'n Mac met een strak plat scherm, ja die stond inderdaad al een tijdje op mijn verlanglijstje. Zou geweldig staan hier op mijn bureau, en die Mac van mij was al meer dan drie jaar oud en vast veel langzamer dan zo'n nieuwe. Een uitgelezen kans om een nieuwe te kopen dus. Maar het duurzame geweten dat hier thuis op de bank zat vond het onzin. Ik kon 'm toch gewoon laten maken?
Laten maken en dus geld investeren in je oude apparaat, of een nieuwe kopen? Ik ben niet de enige die met dit dilemma rondloopt. Een vriend vertelde me over zijn Nikon digitale spiegelreflex. Hij was zo stom geweest om 'm ergens tegen aan te stoten. Kapot. Hij stuurde zijn camera op naar de reparatiedienst van Nikon en kreeg als antwoord: repareren kost 450 euro, wat zullen we doen?
Hij moet nog steeds antwoord geven en twijfelt zich suf. 450 euro is een aardig bedrag om te investeren in een nieuwe camera die helemaal up-to-date is, maar ja, een spiegelreflex heb je niet voor dat geld, dus moet er nog wel wat bij.
Ook ik kreeg een telefoontje van een reparatiedienst. Het geheugen van m'n Mac bleek kapot. Om dit te vervangen zou ik, inclusief de kosten voor onderzoek, uiteindelijk 250 euro kwijt zijn. Voor dit bedrag m'n computer weer aan de praat krijgen, of een nieuwe kopen voor 1800 euro, die beslissing was uiteindelijk niet heel moeilijk.
Heel fijn dat 'ie het weer doet, maar toch is er een heel klein stemmetje in mijn hoofd dat ervan baalt dat hij zo makkelijk gemaakt kon worden. Nu heb ik weer geen goede reden om een nieuwe Mac te kopen.
Geplaatst door Corrie om 17:15
21 juli 2007
Adapter
Wat is het toch met die Apple-winkels in Nederland? Twee jaar geleden schreef ik er al eens een column over voor MacFreak, die uiteindelijk niet werd geplaatst, maar dat is een ander en oud verhaal.
Vorige week fietste ik 's morgens vroeg even langs de Apple store op de Rozengracht voor een extra adapter voor mijn laptop. Toen ik 'm gister thuis wilde gebruiken zag ik dat ik per ongeluk een adapter voor de iBook in plaats van MacBook in mijn handen had. Onbruikbaar. En ja, ik had zelf gezegd iBook, al die namen lijken ook zo op elkaar, iPod, iMac, iBook, Macbook. Ik pakte de stekker weer netjes in en ging vandaag met het doosje langs de winkel.
Ik wil 'm omruilen voor de goede adapter, zei ik aan de balie. "Dat kan ik niet zomaar doen, u moet eerst langs boven", zei het meisje achter de balie. Ik wist niet wat er boven was, maar werd naar de tweede verdieping gestuurd. Daar zat een rossige jongen in zijn eentje achter de Service Desk. Ik vertelde hem dat ik de adapter wilde ruilen, dat ik zag dat het de verkeerde stekker was toen ik het doosje open maakte. De jongen keek naar de onderdelen in het doosje en zei dat het goed was. Mooi.
Hij begeleidde me naar beneden en zei tegen het meisje achter de balie dat alles in orde was en ik 'm kon ruilen. Tot zover natuurlijk niets slechts over de Apple-winkel, binnen 10 minuten hadden twee mensen me al te woord gestaan.
De winkel bleek geen adapters voor de Macbook in voorraad te hebben, maar ze konden wel mijn geld teruggeven. Ook goed.
"Ik moet wel 10 procent van het bedrag afhalen omdat de doos is opengeweest", zei het meisje ineens. Huh? Hoezo? Ze zeiden toch boven dat alles goed was? "Ja, maar als de doos is open geweest en de sticker is kapot dan mogen we het niet meer voor het zelfde bedrag verkopen, daar is Apple heel streng in."
Ik ben normaal niet zo assertief in dit soort situaties, maar dit leek me echt niet terecht. "Dat staat anders niet op de bon", antwoordde ik snel. "Jawel hoor", zei het meisje, en wees op de zin 'levering volgens onze voorwaarden'. Wat die voorwaarden waren, dat stond er natuurlijk niet bij. "Niet zo klantvriendelijk", zei ik nog, maar verliet uiteindelijk met 71,10 de winkel, en niet met 79 euro.
Bij het iCentre tegenover CS probeerde ik alsnog de adapter te halen. Dat kon. De jongen achter de balie pakte een doosje en maakte het open, waardoor de 'zegel' brak. "Kijk, met het magneetje die moet u hebben he? Alles zit erin."
Verbouwereerd keek ik hem aan en verifieerde wat me net in de andere Apple-winkel was overkomen. "Ja dat doen wij ook", zei de jongen. Als een doos is open geweest verkopen we die met 10 procent korting, anders wil niemand het hebben, en dat geld moeten we toch ergens terug verdienen?"
"Maar jij hebt toch net ook die zegel verbroken en de doos open gemaakt!?", zei ik vol ongeloof. "Ja maar ik ga ervan uit dat u de adapter ook echt koopt", antwoordde de jongen.
Helaas hadden ze geen MacBook adapters met 10 procent korting. Belachelijk.
Geplaatst door Corrie om 21:26
16 juli 2007
Naar Ameland
Vanaf het terras in Holwerd zag het er om 2 uur 's middags nogal onbegaanbaar uit. Van de kust tot aan de eilanden in de verte alleen maar water. Zouden we dan toch tot aan ons middel door het water moeten waden, zoals de ergste verhalen en foto's op de site beweerden? Toen we om 3 uur dan eindelijk aan de overtocht gingen beginnen, was het tij zover gezakt dat een stukje wad bloot lag.
De grootste schok van het wadlopen kreeg ik toen we nog aan wal waren. Ik stelde me zo voor dat we met een man of veertig een stille tocht naar de overkant zouden maken, met onderweg geweldige vergezichten. Voor het vertrek zaten overal plukjes mensen in onflateuze kleding op het terras - afritsbroeken, wielrenbroekjes, fleecetruien en zeker de helft liep op All Stars - de medelopers. Toen we ons om 3 uur op het pleintje verzamelden bleken er honderden mensen te staan!
Verdeeld in drie groepen gingen we op pad. De eerste stappen onwennig en glibberig, en die eerste spatten modder op je kuiten voelden ook niet lekker, maar na een paar keer diep weggezakt te zijn in het slijk berust je ook daar in. Na een half uur lopen kwam er steeds meer water, eerst tot onze enkels, daarna tot halverwege de kuit.
Overal om je heen ben je zelf het hoogste punt, veel horizon dus rondom. Samen met grote stapelwolken en felle zon zorgde dat voor mooie plaatjes. Ik vond het een vreemde tegenstelling om in zo'n rustige en bijna serene omgeving in zo'n grote groep te wandelen, waar je continu gepraat hoorde en het geplas van tientallen voeten. Wat verder naar achter gezakt in de staart van de groep was het beter toeven. Totdat de strenge gids met zijn stok wees en zei 'wel een beetje bij de groep blijven he.'
De man had blijkbaar haast, want een beetje rustig aan doen en foto's maken was er niet bij. We moesten door. Af en toe doorkruisten we behoorlijke geulen en kwam het water tot over m'n middel. Lekker warm wel trouwens, dat waddenwater. Heel wat beter dan die ochtendduik in de Noordzee, die behoorlijk fris was.
Het laatste halfuur van de tocht zat ik er wel doorheen. Mijn spieren werden moe, onderweg rusten was er niet bij wegens hoog water overal. Ja staand, maar dat telt niet. Fijn om na een paar uur aan de overkant te zijn. En nog fijner om vanaf Ameland over het wad te kijken, de veerboot te zien die er 45 minuten over doet, en je te beseffen dat je er gewoon bent heen gelopen.
Geplaatst door Corrie om 22:37
14 juli 2007
Onderweg naar ameland
Onderweg naar ameland
Geplaatst door Corrie om 15:28
12 juli 2007
Uitgespeeld
Zo, weer een verslavend mini-spelletje uitgespeeld. Iemand een gouden tip voor een nieuwe?
Geplaatst door Corrie om 15:59
08 juli 2007
Bjork in het Westerpark
Van buiten het hek....
Geplaatst door Corrie om 22:55
Avonturen
Vannacht droomde ik dat ik samen met R. door een immens winkelcentrum liep, we sleepten onze boot voort op een grote kar. We stopten even omdat ik mijn veters vast moest maken, R. keek even de andere kant op. Opeens was de boot weg. Gejat. We renden als een gek door het winkelcentrum dat opeens uit ontelbare verdiepingen bleek te bestaan. In de kelder zag ik nog net hoe een een vrachtwagen de garage uitreed, met onze kar met boot als aanhanger.
Het goede nieuws is, hij ligt nog steeds in de haven hoor. Maar dat is tegelijkertijd ook het slechte nieuws. Sinds vorige week hebben we niet meer gevaren, de koelwaterpomp van de motor bleek niet meer te werken en varen met een oververhitte motor is bij een boot net als bij een auto niet aan te raden.
Een oververhitte motor was avontuur 335. Never a dull moment met een boot. Avontuur 121 was dat de roerophanging afbrak midden op het IJ. Avontuur 247 dat we op een haar na werden geramd door een rondvaartboot en onlangs beleefden we nummer 298 en liepen we aan de grond in een grachtje in West wat achteraf een 'siergracht' bleek te zijn. Maar ja die bordjes, die hingen er even niet.
Straks gaan we lunchen op het geweldige terras van het Muziekgebouw aan't IJ en komen er ongetwijfeld honderden dolgelukkige botenbezitters voorbij, op weg naar hun volgende avontuur.
Geplaatst door Corrie om 11:04
01 juli 2007
Eindeloos
Promoot Amsterdam zichzelf met de internationale slogan I Amsterdam, de slogan van Vlieland benadrukt hele andere eigenschappen. Eiland van rust en ruimte.
Rust en ruimte, dat is precies wat ik de afgelopen dagen heb ervaren. Er is amper verkeer, er zijn geen stoplichten, geen trams. Er is één overzichtelijke winkelstraat, amper hoogbouw en er zijn geen schreeuwerige reclames. Wat er vooral is, is natuur. Uitgestrekt tot de horizon, duinen, strand, bos en eindeloos wad. Je kunt uren wandelen zonder andere mensen tegen te komen, snel even bloot de zee inrennen zonder dat iemand je ziet. Je fiets hoeft niet op slot.
Het is er gewoon stil, qua mensen dan. Er is wel geluid, maar dat is van de rustige soort. Het ruisen van het bos, de branding van de zee, het gekrijs van meeuwen, het knerpen van je fietsbanden over het schelpenpad.
De grootste rust is na dit weekend voorbij, het hoogseizoen begint. Toch blijft de ruimte. Ook al sta je in de rij bij de bakker, is de camping volgeboekt, is de winkelstraat vol van hectiek, als je ver genoeg loopt kom je altijd op een plek met eindeloze horizon. Kijk vanaf een duin over het wad, of over de noordzee en geniet.
Meer foto's van Vlieland op Flickr.
Geplaatst door Corrie om 21:04
Aan de lopende band
Regelmatig gezien maar nog nooit aan gezeten en gegeten: sushi aan de lopende band. Je gaat ergens langs de band zitten en de bordjes met sushi komen voorbij. Zie je iets van je gading, dan pak je het bordje van de band. Iemand kwam op het goede idee een videocamera op de band te zetten. Je ziet de etende klanten close-up, komt door de keuken en zwiert mee door de bochten.
(via Bright)
Geplaatst door Corrie om 12:34