« februari 2007 | Home | april 2007 »
30 maart 2007
London Calling
Na een stormachtige werkweek schraap ik vanavond al mijn energie bij elkaar voor twee avonden London Calling in Paradiso. Een beetje uithoudingsvermogen heb je wel nodig voor 11 bands op een avond. Maar met goed gezelschap, wat drank, niet te hoge hakken en goede muziek lukt me dat altijd aardig. De meeste namen die optreden zeggen me niets, dus zocht ik op internet naar muziek. Hieruit blijkt maar weer eens hoe belangrijk MySpace is. De meeste bands van Londen Calling hebben geen 'echte' website met eigen domeinnaam, maar op MySpace staan ze vrijwel allemaal. Inclusief mp3'tjes.
Vanavond zeker zien: The Wombats, Kate Nash, Our Lunar Activities, The Twang, ach, ik doe ze allemaal wel.
Update: live is toch heel anders dan MySpace. Mijn drie favorieten van de avond: de innemende Kate Nash (die donderdag een platencontract tekende), en We are Physics en de Pigeon Detectives die de zaal goed op zijn kop zette.
Check 3voor12.nl voor recensies.
Geplaatst door Corrie om 12:05
28 maart 2007
IJkantine, heerlijk in de zon
IJkantine, heerlijk in de zon
Geplaatst door Corrie om 16:56
26 maart 2007
Beperkt Houdbaar
Kijk ik elke ochtend in de spiegel voor ik het huis verlaat? Gebruik ik make-up om mijn gezicht mooier en hoeveel tijd besteed ik daar dan aan? Hoeveel slanker is mijn ideale lichaamsbeeld en denk ik dat mannen mijn lichaam mooi vinden? Deze vragen en meer kreeg ik voorgeschoteld in de zelftest op de website van beperkthoudbaar.info.
Alhoewel ik de vragenlijst met redelijk veel zelfvertrouwen invulde, was de conclusie toch dat ik niet altijd tevreden ben over mijn uiterlijk en me spiegel aan een schoenheidsideaal. Het leek me zelf wel mee te vallen, maar inderdaad, ik ga lichaamsbeharing te lijf, maak me 's ochtends op en vind heus wel eens dat ik een iets te hoog vetpercentage heb. Maar lijd ik daaronder?
Sunny Bergman maakte de documentaire Beperkt Houdbaar als aanklacht tegen het 'onhaalbare schoonheidsideaal zoals gepresenteerd in de media'. Meer dan de helft van de vrouwen voelt zich negatief over haar eigen lichaam. Sinds de komst van Photoshop en de cosmetische chirurgie, hebben vrouwen een steeds slechter beeld over hun eigen lichaam gekregen.
Ik heb de documentaire met een mengeling van verbazing en irritatie gekeken. Ik wist wel dat foto's in modebladen met photoshop worden bewerkt, maar zo erg, nee, daar sta je niet bij stil als je door een tijdschrift bladert. Het meest besproken fragment is ongetwijfeld dat waarin een door een tongpiercing slissende puber van 15, gesteund door haar moeder, uitlegt waarom ze een schaamlipcorrectie wil ondergaan.
Haar moeder noemt het 'a condition' (een aandoening), die over een paar jaar ongetwijfeld wel door de ziektekostenverzekering vergoed gaat worden omdat de patiënt bij geen ingrijpen psychische schade lijdt.
Wat mij het meest verbaasde is de argumentatie van de vrouwen die hun lichaam wilden laten verbouwen door operaties aan hun vagina, billen, borsten, buik, lippen, ogen en neus. Stuk voor stuk zeiden ze: You just want to be normal.
Ze willen normaal zijn. Normaal? Dat woord is blijkbaar aan inflatie onderhevig. Je gaat toch niet voor tienduizenden euro's onder het mes om normaal te zijn? Ik zou alleen in me laten snijden als ik er boven gemiddeld aantrekkelijk en slim van zou worden. Maar normaal? Normaal is de Kalverstraat op zaterdagmiddag en Zandvoort aan Zee op een oververhitte zomerdag.
In die zin ben ik het met Sunny eens. De maatstaven van de glossy-fotografie gelden maar voor 0,00001% van de vrouwen, en dan worden ze nog gephotoshopt ook.
Dan maar ongeshopt met mijn eigenste schaamlippen in mijn net te krappe bikini op Zandvoort. Net als de overige 99,99999% van de vrouwen.
Geplaatst door Corrie om 22:40
24 maart 2007
The Plan
Opgegroeid in een dorp van niks was mijn verhuizing naar Amsterdam in meerdere opzichten een bevrijding. Niet alleen bleek ik me veel vrijer te voelen tussen tienduizenden anonieme Amsterdammers dan omringd door 2000 bekenden in een Christelijk boerendorp, het woord keuzevrijheid kreeg ook hier pas betekenis. Of je nu naar de film wilde, naar een concert of een kroeg. In Amsterdam kon het allemaal iedere avond, en dan ook nog op meerdere plekken.
Ook op winkelgebied bleek Amsterdam een walhalla. Tweedehands, exclusief, gespecialiseerd of een bonte verzameling, alles was hier te krijgen. Geweldig natuurlijk, maar in mijn eerste Amsterdamse jaren beperkte mijn budget en kennis me voornamelijk tot aankopen in de Bijenkorf, Kalverstraat en Leidsestraat.
Inmiddels heb ik ook de vele kleine winkeltjes in de Jordaan ontdekt, maar een shopping-expert ben ik nog steeds niet. Komt vast door de achterstand uit mijn jeugd. Gelukkig ben ik bevriend met Frank en Dianne, die me haarfijn kunnen vertellen welke merken bijzonder zijn, waar nieuwe winkels geopend worden en welke exclusieve plekken ze hebben ontdekt.
Voor hun eigen stad, Rotterdam, hebben ze een Shopping Map gemaakt. Een plattegrond met 42 shops en restaurants die de moeite waard zijn om eens een dagje naar Rotterdam te gaan. Hopelijk maken ze er ook een keer een van Amsterdam, kan ik me na vijftien jaar Amsterdam ook gaan gedragen als een shopexpert.
- The Plan, Rotterdam shopping map, is bedacht en gemaakt door bureau mdm.
Geplaatst door Corrie om 13:28
22 maart 2007
I <3 Dolly
Nog nooit kreeg ik zoveel mailtjes en vragen over een concert als dit keer. Familie belde op, er lagen 's morgens krantenknipsels op mijn bureau en in mijn mailbox kwam het ene na het andere mailtje binnen met de vraag "Denk jij dat ze playbackte"?
Tijdens het concert dacht ik alleen maar, 'wow, wat kan die vrouw zingen!'. Helder, krachtig en vol emotie. Geen nanoseconde is het in me opgekomen dat er een mogelijkheid zou kunnen zijn dat ze niet echt zong maar playbackte. Dat soort gedachten heeft een raspositivo nu eenmaal niet snel. En dat wil ik graag zo houden.
Geplaatst door Corrie om 22:46
21 maart 2007
Tandarts
Onderweg ging het eigenlijk best goed, de hilarische columns van Sylvia Witteman lieten me vergeten waarnaar ik onderweg was. Maar toen ik bij metrohalte Onderuit uitstapte, sloegen de zenuwen toch nog toe. Dagen van te voren probeer ik mezelf al moed in te praten, maar het helpt niet. De tandarts is gewoon niet mijn ding.
Toen de oproepkaart voor de jaarlijkse controle een maand geleden op de mat viel, begon ik als een bezetene te poetsen en floste er honderden meters draad doorheen. Gister tijdens de lunch zei ik nerveus dat ik naar de tandarts moest, wat tot een stortvloed van vreselijke tandartsverhalen leidde uit de monden van mijn collega's. Van kiezen trekken zonder verdoving, diepe wortelkanaalbehandelingen, de geur van geschroeid rubber, verdovingen die niet werken en meer van dat soort ellende. Bleek om mijn neus werkte ik met moeite mijn laatste happen naar binnen.
In de stoel, die voor mijn gevoel veel te ver achterover is gekanteld, ik voel mezelf wegglijden, tel ik traditie getrouw de plankjes van het plafond en de gaatjes in de kappen van de lichten die boven me hangen. Daar verschijnt het hoofd van de tandarts dicht boven het mijne. Zijn ogen kijken me aan en uit zijn mond, verstopt achter een lichtgroen kapje, komen vragen.
Op onverklaarbare wijze hebben we het binnen een minuut over trouwen, relaties en kinderen krijgen. Niet dat het gesprek echt diep wordt, bij iedere poging tot antwoorden duwt hij een haakje, spiegeltje - of allebei - met zijn gehandschoende handen naar binnen. Ik brabbel wat terug, mijn handen gevouwen op mijn buik, mijn knokkels wit van het knijpen.
"Je hebt een lekker bekkie hoor", zegt hij. En na tien minuten sta ik weer buiten met een rekening in mijn hand en het geruststellende vooruitzicht van 364 dagen geen tandarts.
- Foto: Mattlogelin, uit zijn serie Street Dentist in India.
Geplaatst door Corrie om 15:08
18 maart 2007
Dolly, dolly en dolly in de trein
Dolly, dolly en dolly in de trein
Geplaatst door Corrie om 18:03
15 maart 2007
Jolly Jolly!
De nacht voor de kaarten in de verkoop gingen was ik op een feestje waarbij zeker de helft van de feestgangers (30+) het over haar had. Iedereen wilde haar absoluut zien, en kende nog veel meer collega's en vrienden die bij haar optreden wilden zijn.
Vriendin S. offerde zich op om 's morgens vroeg in de rij te gaan staan om kaartjes te bemachtigen. Toen ze aan de beurt was, waren de meeste kaartjes uitverkocht. De achterste rijen, daar was nog plek, maar daar wilden we niet. Als de koningin van de country na dertig jaar eindelijk eens in Nederland optreedt, dan wil je haar ook écht kunnen zien. En zo ging het idee om haar live te gaan aanschouwen voorbij.
Tot ik gister opeens 17 oproepen had gemist en vriendin S. op mijn voicemail stond. "Ik kan kaartjes krijgen! Ga je mee?"
Dus, komende zondagavond zitten we op prima plekken in de IJsselhallen in Zwolle om Dolly Parton te zien. Wauw! Ik ben nu al hyper van. Dolly! Dolly! Dolly!
Geplaatst door Corrie om 22:09
13 maart 2007
Bah vies
Dat mijn ramen zo vies zijn is grotendeels te wijten aan de ligging van ons huis. De woonkamer grenst, gelukkig wel twee hoog, aan een druk kruispunt. De auto's, bussen en vrachtwagens worden via dit kruispunt het centrum van de stad ingeleid en in een tegenovergestelde stroom naar de ringweg afgevoerd.Als ik met mijn vinger over de ramen ga, aan de buitenkant, is mijn vinger pikzwart. Roet. Uit de stomende uitlaten van zware auto's.
Auto's zijn handig, sommige mensen noemen ze zelfs onmisbaar, maar het zijn er als ik uit mijn raam kijk vooral heel veel. Op de website www.proefrit.nu staat een autospelletje ter ere van de auto van de toekomst die zoveel schoner en energiezuiniger kan -en zal- zijn.
Nooit meer m'n ramen hoeven wassen zal wel niet het resultaat zijn, maar toch, minder misschien?
(Spelletje door Dumpzone.com)
Geplaatst door Corrie om 22:41
Ruitenwisser
Leuk hoor die zon, maar wel iedere dag weer een reminder dat ik hoognodig mijn ramen moet zemen. Het is vast al tig keer eerder bedacht, maar toch vond ik mijn ingeving om huizen voortaan uit te rusten met ruitenwissers een briljant idee.
Je drukt op een knop en even later zijn de ramen schoon. Werkt bij een auto toch ook prima?
Geplaatst door Corrie om 18:58
09 maart 2007
Spellingchecker (3)
Mijn spellingchecker is maar een vies mannetje! Mijn onschuldige chatcontact wordt door de spellingchecker ineens in een ander daglicht geplaatst....
Als ik er na maanden intensief gatcontact achter kwam dat...
Geplaatst door Corrie om 15:51
08 maart 2007
Webcams
Vanavond in Editie NL een item over webcams. Als oldskool webcammer mocht ik ook wat vertellen voor de camera. Eigenlijk is zo'n webcam maar ouderwets, was de conclusie. Om de 30 seconden een klein plaatje, terwijl bewegend beeld met geluid al lang mogelijk is.
De redactie van het programma vroeg van te voren welke webcams ik wel eens bezocht. Oef moeilijk. Zeven jaar geleden kon ik zo een rijtje url's opnoemen van de webcams die ik vrijwel dagelijks volgde. Maar tegenwoordig? Zeer zeldzaam doe ik wel eens een videochat, en ja ik kijk wel eens tv-fragmenten op internet of filmpjes op YouTube, maar webcams? Nee nooit.
En toch is het leuk dat ze er nog zijn. Zo had ik afgelopen dinsdag live getuige kunnen zijn van de geboorte van een neushoorn in een Britse dierentuin.
- Het interview wordt vanavond om 18.14-18.34 uitgezonden op RTL4. Het (mini)-interviewtje is hier online te bekijken.
(Dat wordt opnemen, want ik ga popquizzen in Utrecht. Dat is minstens net zo spannend, want de vorige keer wist ik bar weinig antwoorden. Gelukkig spelen we met teams.)
Geplaatst door Corrie om 15:43
06 maart 2007
Lenig
In opdracht van de fysio doe ik elke dag trouw een aantal rekoefeningen, voornamelijk voor de spieren in rond mijn enkels en in mijn kuiten. Ik doe de oefeningen gemiddeld zo'n vier keer per dag, de gewenste frequentie zo'n 6 tot 8 keer per dag.Ik moet zeggen, ik merk het verschil echt al, maar of ik ooit zo lenig wordt als de dames op et filpmje? De beelden zijn van een Japanse tv-show waarin de kandidaten zich niet alleen onmogelijk klein kunnen opvouwen, maar ook nog eens wijnglazen moeten optillen met hun tenen....
Het is bijna eng om te zien, zo lenig zijn ze. Ik ben steeds bang dat ze hun nek zullen breken.
Geplaatst door Corrie om 10:42
04 maart 2007
Zwemmen (2)
Inmiddels heb ik mijzelf in het zwembad gepromoveerd naar baan 3. De banen 1 en 2 zijn gecombineerd tot één brede baan, voornamelijk bevolkt door de samenzwemmers. Die heb ik al lang achter me gelaten. Vanuit baan 3 heb ik goed uitzicht op baan 4, waar veel duikers zwemmen.
Duikers kijken volgens mij te vaak naar Studio Sport. Bij iedere schoolslag duiken ze met hun hoofd compleet onder water om daarna weer naar adem happend boven te komen. Onze Pieter en Inge doen dat ook, met het verschil dat zij er écht hard mee gaan. Ik maak er heimelijk een sport van net zo snel te zwemmen als de duikers in baan vier terwijl ik mijn hoofd lekker boven water houd. Gaat prima.
Sommige duikers hebben de bewegingen karikaturaal van de tv gekopieerd, ze gaan meer op en neer dan vooruit en sperren hun mond wijd open als ze bovenkomen, als naar adem happende vissen. Sommige duikers hebben zo'n klein brilletje op voor onder water, maar anderen vinden dat het ook zonder kan. Deze zijn te herkennen aan hun steeds roder wordende oogbollen. Er zwemt een vrouw al zo lang baantjes dat ze een steeds vissiger uiterlijk krijgt, zoals haar ogen, die als twee bolletjes uit haar gezicht puilen.
Sommige duikers zijn het observeren meer dan waard. Zij zijn, net als Pieter en Inge, in staat met één slag verder vooruit te komen dan ik. Ze maken rustige, krachtige slagen waarbij ze onder water een stukje uit lijken te drijven. Zo wil ik ook zwemmen, maar dan met mijn hoofd boven water.
Geplaatst door Corrie om 16:00
Zo(o)!
Vandaag gezien in Artis: een python met de hik!
Geplaatst door Corrie om 03:16