« december 2006 | Home | februari 2007 »
31 januari 2007
Helden
(*** kan spoilers bevatten! *** Lastig om iets over een tv-serie te schrijven zonder veel weg te geven en zonder met een nietszeggend stukje te eindigen. Ik heb mijn best gedaan niet alles te verklappen, maar zoveel zegt dat ook weer niet, zo heb ik mijn vrienden die net aan de serie 24 begonnen in een enthousiaste bui per ongeluk verklapt wie de slechterik was. Oeps.)
In afwachting van de hervatting van het derde seizoen van Lost, na de laatste aflevering van Shameless en tussen de wekelijkse afleveringen van The Sopranos en de Keuringsdienst van Waarde door, werd het tijd voor een nieuwe serie. Van vrienden hoorde ik over de nieuwe Amerikaanse serie Heroes. De een was heel enthousiast, de ander zei niet kijken.
Na de eerste twee afleveringen wist ik nog niet goed wat ik ervan vond. Verder kijken, of toch maar naar een andere serie switchen? Life on Mars bijvoorbeeld. We keken verder. Vanaf aflevering 3 waren we helemaal om en sindsdien wordt het leuker en leuker.
Heroes heeft wel wat weg van een nagespeelde comic. De lettertypes, de beelden, en voornamelijk de hoofdrolspelers. Het zijn mannen en vrouwen met vrij normale beroepen. Een politieman, politicus, serveerster en helpdeskmedewerker, een ex-stripper, kunstenaar, verpleger en scholier. Maar dan wel met een bovennatuurlijke eigenschap.
De een kan gedachtelezen, de ander kan vliegen als superman. Een held kan de tijd stil zetten en zichzelf teleporteren, een andere kan alles onthouden. Er is er een die de toekomst kan schilderen en een die niet gewond kan raken en dat op allerlei manieren test. Vooruit nog een paar dan: een held heeft een moordlustig spiegelbeeld, een andere is nucleair geladen. Oja, een mysterie en slechterik die... (hier moet ik me echt inhouden) zijn er natuurlijk ook.
Na het zien van een aflevering ga ik met R. steevast het rijtje superhelden langs. Stel dat je één van de krachten uit de serie kon verkijgen, welke zou je dan kiezen? Lastig!
- de officiële site van Heroes
- comics n.a.v. de serie
- Hiro's weblog (*spoilers*)
Geplaatst door Corrie om 18:40
30 januari 2007
I'm a mac
I'm a mac.
And i'm a pc.
De nieuwe serie reclamefilmpjes van Apple is goed bedacht. Ze zien er Apple-strak uit, simpel met slechts twee of drie mensen voor een witte achtergrond en geen onnodige details. En de boodschap is duidelijk. De mac, vertegenwoordigd door een aantrekkelijke en ongetwijfeld creatieve jongeman, wint het natuurlijk keer op keer van de pc, een middelbare zakenman met een degelijke en ietwat ouderwetse uitstraling.
De filmpjes zien er niet alleen geweldig uit, ze zijn ook ideaal om te persifleren. Via het weblog van The Guardian kwam ik bij een serie van vier filmpjes terecht waarbij de pc het van de mac wint. Een voorbeeld:
De mac is nog steeds een jongen, de pc een zakenman en de dialogen tussen pc en mac zijn soortgelijk aan die in de filmpjes van de officiële serie van Apple. Met dit verschil dat de pc de mac dit keer te slim af is. Tenminste, dat denken de makers.
Een van de comments op de site van The Guardian schat het effect van de parodieën toch anders in:
Strangely the parodies still made me want to go out and buy a mac, they seem to reinforce the idea that all PC users are fat, tasteless ugly guys who patently use prostitutes.
Concludeer zelf:
- de serie van Apple
- de parodieen
Geplaatst door Corrie om 21:18
26 januari 2007
De maan?
Goodbye rain, goodbye clouds, hello sun! Met deze opgewekte kreten probeert Coca-Cola dit weekend het zomergevoel los te maken in Amsterdam. Een kunstzon van 10 meter doorsnee zou warmte en licht in het Westerpark brengen, een beetje zomer midden in de winter. met vrolijke muziek en ijskoude cola.
Zojuist fietste ik in de miezer door het Westerpark en zag door de kale takken een witte ronde bol aan de horizon. Met de donkergrijze wolken en vlagen regen leek het eerder volle maan dan zomer in het Westerpark.
Van dichtbij was het nog triester. De opgestelde strandstoelen waren leeg en klapperden in de wind. Ik hoorde tropische oerwoudgeluiden uit grote boxen en zag verpieterde reigers in een hoekje van het grasveld staan. Is het Westerpark in de zomer boordevol spelende en picknickende mensen, het was er nu uitgestorven.
De enige aanwezigen liepen rond in grijze jassen met een Coca-Cola logo. Ze stonden bijeen in een leeg loket, verscholen onder grote paraplu's. Zomer in het Westerpark, over vijf maanden echt hoop ik.
Geplaatst door Corrie om 14:33
4 Generations
Een paar dagen geleden plaatste Francisco het filmpje op zijn weblog, vandaag nam ik pas de tijd om er 8 minuten voor te gaan zitten. En niet voor niets. Het filmpje '4 generations' is mooi gemaakt. De beelden uit het Chinese Yunnan, het verhaal en vooral de muziek van violist Robert Thompson, die het idee voor deze reportage in een notedop bedacht.
Op een wesite leest hij hoe je een arme Chinese familie kunt helpen door een paar honderd dollar te doneren waarmee ze een waterbuffel kunnen kopen. Hij besluit naar China af te reizen om daar zelf een waterbuffel te kopen en te geven aan een arme familie.
Francisco vraagt zich af of het wel een goed idee is, zelf voor Sinterklaas spelen. Ik ben na dit filmpje gewoon overtuigd. Terwijl ik gister nog hardvochtig nee zei tegen een meisje dat me probeerde in te schrijven als donateur voor een stichting voor gehandicapte kinderen, wil ik nu onmiddellijk naar China reizen om een waterbuffel te kopen. Wat een sympatieke, onverstoorbare dieren trouwens. Jammer dat ik zelf geen groentetuin heb.
Ook wie geen waterbuffel wil doneren, de mini-documentaire is de moeite waard.
Geplaatst door Corrie om 10:27
22 januari 2007
Boven is het stil
Vader heeft de mandarijnen niet opgegeten. Ik wil het eigenlijk allemaal niet zien of horen. Ik heb hem van beneden naar boven gebracht, en nu mag hij wat mij betreft op het dak gaan zitten en daarna in de hoogste toppen van de populieren langs het erf om vervolgens door een windvlaag weggevaagd te worden, de lucht in. Dat zou het beste zijn, dat hij zomaar zou verdwijnen.
'Ik krijg de schil er niet af,' zegt hij.
Ik probeer de mandarijnen op het nachtkastje en zijn kromme vingers op de deken niet te zien. Het begint hier nu echt te stinken, terwijl ik het raam steeds op het haakje heb. Als hij weigert te verdwijnen, zal ik hem moeten wassen.
Gister las ik Boven is het stil uit, een pakkend boek van Gerbrand Bakker. De eerste hoofdstukken uit het boek zijn zo beklemmend dat ik haast niet verder durfde lezen. Zoon Helmer moet voor zijn oude vader zorgen, en dat kost hem heel veel moeite, uit de geschiedenis van Helmer wordt dat begrijpelijk, maar het is vooral pijnlijk. Uit de korte gesprekken die hij met zijn bedlegerige vader voert, en het feit dat hij hem het liefst zou negeren, voel je de weerzin die zijn hulpeloze vader bij hem opwekt.
Maar daarnaast zijn er ook de ondergelopen weilanden van Waterland, de tureluurs, snuivende koeien, de boerenbuurjongetjes Ronald en Teun, schaatsen op het bevroren meer, trouwe lieve ezels, ijsbloemen op de ramen en de mysterieuze bonte kraai in de es voor het raam.
Allemaal gaan lezen dus, Boven is het stil. Ik ga het zeker nog een keer doen.
Geplaatst door Corrie om 22:05
20 januari 2007
Sporten
De eerste dagen van januari hebben we ons massaal voorgenomen te stoppen met roken, minder en gezonder eten en meer te bewegen. Mijn wekelijkse bodyshape les op maandagavond was de eerste weken van januari in ieder geval veel drukker dan gemiddeld in 2006. Voor een ieder die moeite heeft om zich te motiveren om te sporten, Japanners weten wel hoe dat moet....
Geplaatst door Corrie om 12:54
18 januari 2007
Wind mee!
Ja, toen ik deze foto maakte om 1 uur 's middags was wind mee nog leuk. De wind duwde zo hard dat ik bijna van ging rennen. Af en toe zorgde een rukwind ervoor dat ik opeens van mijn lijn afweek, dat mijn haar van achter naar voor flapte en mijn tas hinderlijk tegen mijn benen sloeg. Maar het was droog, en eigenlijk voelde het best lekker, dat natuurgeweld.
Een half uur later vond ik het al minder leuk. Op station Haarlem informeerde de omroepster dat er wegens de weersverwachting helaas geen treinen konden rijden. Even later ging er toch een trein naar Amsterdam, tot Sloterdijk. Stapvoets. Onderweg zag ik hoe brandweerlieden met grote witte helmen stukken golfplaat van de autoweg haalden.
Eenmaal op Sloterdijk voegde me ik in de grote stroom forenzen en scholieren die naar huis moesten en op een station strandden. Geen treinen. Voor mij viel het allemaal wel mee, vond ik, het was pas middag en ik was al aan de rand van Amsterdam. Ik had speciaal vrij genomen om mijn rijbewijs te gaan verlengen op het gemeentehuis. Dit weer was mijn straf.
Ik ga er altijd prat op dat ik mijn administratie goed op orde heb. Ik maak altijd mijn post open en betaal rekeningen zelden te laat. Dat rijbewijs was ik tot eergister eerlijk gezegd vergeten, pas toen kwam ik de brief van 1 november weer tegen op het stapeltje in de vensterbank. Op de 21ste januari 2007 verloopt mijn rijbewijs. Nog een paar dagen, maar het weekend valt al af om het te verlengen. Vandaag moest het dus gebeuren.
In een overvolle bus bereikte ik de westkant van het centrum. Daar liet ik mij veel te lang door wind en regen geselen in een bushokje, tot de goede tram kwam. De tram stond bij de Dam een tijd stil, ik werd er nerveus van maar was tegelijkertijd blij dat ik beschut zat. Buiten werden mensen door de wind gestuurd en mishandeld.
Tegen vieren stapte ik voor het gemeentehuis uit de tram, en probeerde zo droog mogelijk de overkant van de ondergelopen weg te bereiken. Rennend bereikte ik de ingang van de Stopera. Daar stond een mannetje dat zei: "het bureau is gesloten. Veel te gevaarlijk binnen. Allemaal glas, en die ornamenten aan de muur. Misschien morgen weer."
Geplaatst door Corrie om 13:17
16 januari 2007
Bollywood
Het virus begon bij nichtjes in multicultureel Dronten en verspreidde zich via nichtjes in Utrecht naar nichtjes in Griekenland. Maandenlang hoorde ik op de e-mail over geweldige Indiase films, met hoofdrolspeler Shahrukh Khan, SRK voor fans.
De nichtjes weten wereldwijd ineens de beste Hindoestaanse winkeltjes te vinden waar je Bollywoodfilms kunt krijgen, en hebben een zondag-bollywooddansdag op het rooster staan. Mijn goede voornemen in 2007 was ook eens zo'n film te kijken, benieuwd naar SRK die de vrouwen- en meisjesharten van mijn familie harder doet kloppen.
Kal Ho Naa Ho, werd mij aangeraden. En zo zat ik zondag voor mijn computer, klaar om te worden meegesleept. De film bleek zich helemaal niet af te spelen in India of Pakistan, maar in New York! Het is nogal een lang liefdesdrama, waarbij twee mannen verliefd worden op dezelfde vrouw. De zeer gewilde vrouw is verliefd op de ene man, maar die raadt haar aan in het huwelijk te treden met de andere man - die ook van haar houdt - omdat hij zelf ten dode is opgeschreven. Enz enz. Veel tranen, veel mooie donkere haren en verleidelijk donkere ogen. Ik heb me trouwens laten vertellen dat Bollywoodfilms in tegenstelling tot Hollywood niet van die voorspelbare happy ends hebben.
Kal Ho Naa Ho is niet te vergelijken met de films die ik de afgelopen weken in de bioscoop zag, The Departed en Perfume. Het leukste aan Kal Ho Naa Ho? De dramatische en vrolijke liedjes met danspasjes, en de mooie kleurige jurken natuurlijk. Met het risico me in de familie volledig belachelijk te maken: het heeft wel iets lekker knulligs zo'n film.
Op YouTube zocht ik fragmenten van SRK en Kal Ho Naa Ho en kwam in een voor mij volledig nieuwe wereld terecht. Er staan honderden clips online, waarbij fans compilaties hebben gemaakt van de mooiste beelden van sterren als SRK of Rani, en die hebben voorzien van een romantisch muziekje.
Hoe ver mijn liefde voor Bollywood groeit weet ik nog niet, voorlopig is het een nieuw en vrolijk fenomeen.
Een fragment uit Kal Ho Naa Ho:
Geplaatst door Corrie om 19:58
12 januari 2007
Logisch
In de inbox: jij is te mooi... de ogen wonderen jij heeft geluk profiteert ik aanbidt zich.
Oke.
Geplaatst door Corrie om 13:30
De kattenfluisteraar
Hoera, Oxysept heeft een nieuw avontuur beleefd!
Kent u de film De Paardenfluisteraar? Ik ook niet, maar het verhaal schijnt te gaan over een man die nogal goed contact heeft met paarden, alles geestelijk natuurlijk. Hetzelfde heb ik met katten, en het is dus niet vreemd dat ik onlangs het verzoek kreeg twee weken lang op de kat (en het huis) van Poes te passen.
Lees verder op Maarwatishet.com, en als je daar toch bent, vergeet niet een gezellige depressieve dierenkaart te sturen.
Geplaatst door Corrie om 11:54
10 januari 2007
Spoorzoeken
In de vrije dagen rond kerst wandelde ik op de veluwe. Als stadsmens is zo'n dag in de natuur altijd even wennen. De horizon is opeens eng ver weg, je komt niet continu andere mensen tegen en in tegenstelling tot de aanhoudende verkeersruis in de stad hoor je de auto's stuk voor stuk aankomen.
De eerste stappen van een wandeling zijn vaak wat wankel. Ook al heb je je voeten stevig ingesnoerd in wandelschoenen in plaats van losjes in hoge hakken geritst, zand en hei lopen toch heel anders dan asfalt en stoeptegels.
Maar als je dan gewend bent, dan is het heerlijk. Het is er groen in plaats van grijs, je hoort vogeltjes kwetteren en het ruikt er naar denneshampoo. Waar ik als stadsmens echt voor ga, is de 'wilde dieren' zien. Of eigenlijk dieren in het wild, want wildebeesten, giraffen of roofdieren kom je er niet tegen.
Of toch? Halverwege onze rode-palenwandeling van 7 kilometer zagen we heel wat sporen in het zand staan. Misschien wel van de poema! Die is na de zomer van 2005 toch nooit weer gezien? Spannend! Of van een ree misschien? Wiens poten het zijn geweest, we kwamen er niet uit. Als bewoners van het centrum van Amsterdam kan ik alleen de voetafdruk met of zonder hondenpoep onderscheiden.
Een ander spoor zagen we veel frequenter terug in de zandgrond. We konden het niet direct thuisbrengen, maar besloten het te volgen. We slingerden over een zandpad tussen de bomen achter het spoor aan. Wat een regelmaat! Links een afdruk, rechts een afdruk, links een afdruk, rechts een afdruk. Zelfs op de stukjes begroeide hei konden we het spoor terugvinden, al moesten we er soms even voor op de knieën (zacht dat mos!).
Thuis heb ik het spoor gedetermineerd met behulp van wat wildboekjes. Het is van een zogenaamde Nordic walker! Een paar jaar geleden kwamen ze nog niet voor in Nederland, ze zijn waarschijnlijk als dwaalgast uit Finland gekomen. Ze kunnen zich goed aanpassen aan het klimaat en de natuur van Nederland, want de populatie groeit. Ze komen niet alleen op de Veluwe voor, maar eigenlijk in ieder natuurgebied in Nederland, en bij stadse omgevingen zelfs in het park.
Naast de Nordic Walker hebben we ook twee eekhoorns gezien.
Geplaatst door Corrie om 22:37
08 januari 2007
Briefgeheimen
Wie denkt dat mensen met een persoonlijk weblog geen geheimen hebben, heeft het in mijn geval mis. Ik heb er wel wat, best veel zelfs, van die heimelijke gedachtes die je het liefst met niemand deelt. Omdat je je ervoor schaamt, omdat je ze kinderachtig vindt, of je daardoor een slecht mens voelt. Deze geheimen schreeuwen erom verteld te worden, maar dat durf je natuurlijk niet. Voor je het weet willen je vrienden je nooit meer zien, lachen collega's je uit en wordt er in de familie over je gefluisterd.
Op de website www.briefgeheimen.nl kun je ze op een veilige manier delen, namelijk anoniem. Stuur een briefkaart waarop je je geheim verbeeldt, en leg het waar nodig uit met tekst. De ontroerendste, mooiste en schokkendste geheimen worden dagelijks gepubliceerd in NRC Next.
De ingezonden briefkaarten op de website doen me eerlijk gezegd goed. Sommige mensen hebben nog kinderachtiger geheimen dan ik, daar moet ik om lachen. Andere herken ik, al durf ik ze nog niet echt toe te geven. Wie geen genoeg van de Nederlandse inzendingen kan krijgen, er bestaat al vrij lang een internationale versie van deze geheimen, postsecret.blogspot.com die iedere zondag wordt vernieuwd.
Geplaatst door Corrie om 14:05
06 januari 2007
Eindelijk
... kan ook het nieuwe jaar op mijn log beginnen. Disk quota exceeded gaf mijn weblog-programma de afgelopen dagen aan, met als resultaat een sneeuwwitte pagina. Een korte update van de afgelopen, logloze, periode: de dagen rond de jaarwisseling in Otterlo waren heerlijk relaxt, dankzij de houtkachel in de woonkamer behaalden we tropische temperaturen van hoog in de twintig graden, de wildlife score was door vuurwerk en regen zeer laag: twee eekhoorns. De vuurwerkscore in het dorp was dankzij ons pakket Civil War best redelijk, maar de knallen van karbiet van de locals dreunden langer na.
Nieuwjaar in Amsterdam begon met twee keer een lekke band. Wel lekken van stand, want van stukjes champagnefles.
Geplaatst door Corrie om 17:49
01 januari 2007
Een goed 2007
Een goed 2007 vanaf de veluwe
Geplaatst door Corrie om 16:27