« Sporten | Home | 4 Generations »
22 januari 2007
Boven is het stil
Vader heeft de mandarijnen niet opgegeten. Ik wil het eigenlijk allemaal niet zien of horen. Ik heb hem van beneden naar boven gebracht, en nu mag hij wat mij betreft op het dak gaan zitten en daarna in de hoogste toppen van de populieren langs het erf om vervolgens door een windvlaag weggevaagd te worden, de lucht in. Dat zou het beste zijn, dat hij zomaar zou verdwijnen.
'Ik krijg de schil er niet af,' zegt hij.
Ik probeer de mandarijnen op het nachtkastje en zijn kromme vingers op de deken niet te zien. Het begint hier nu echt te stinken, terwijl ik het raam steeds op het haakje heb. Als hij weigert te verdwijnen, zal ik hem moeten wassen.
Gister las ik Boven is het stil uit, een pakkend boek van Gerbrand Bakker. De eerste hoofdstukken uit het boek zijn zo beklemmend dat ik haast niet verder durfde lezen. Zoon Helmer moet voor zijn oude vader zorgen, en dat kost hem heel veel moeite, uit de geschiedenis van Helmer wordt dat begrijpelijk, maar het is vooral pijnlijk. Uit de korte gesprekken die hij met zijn bedlegerige vader voert, en het feit dat hij hem het liefst zou negeren, voel je de weerzin die zijn hulpeloze vader bij hem opwekt.
Maar daarnaast zijn er ook de ondergelopen weilanden van Waterland, de tureluurs, snuivende koeien, de boerenbuurjongetjes Ronald en Teun, schaatsen op het bevroren meer, trouwe lieve ezels, ijsbloemen op de ramen en de mysterieuze bonte kraai in de es voor het raam.
Allemaal gaan lezen dus, Boven is het stil. Ik ga het zeker nog een keer doen.
Posted by Corrie at 22 januari 2007 22:05