« oktober 2006 | Home | december 2006 »
29 november 2006
Jack is back!
The only reason you're still conscious is because i don't want to carry you.
Yeah! Jack Bauer is eindelijk back op onze tv. Spannend!
Geplaatst door Corrie om 21:30
Schoffies
Een jaar of die geleden liep ik in een park in Londen langs tientallen mensen met telescopen. Er stonden ook tenten van de Engelse volgelbescherming. Wat er te zien was, vroegen we nieuwsgierig aan de vogelaars. Herrons! Aha, reigers, zeiden wij met een stuk minder enthousiasme.
In de polder waar ik ben opgegroeid waren reigers geen zeldzaamheid. In ieder slootje zag je er wel een eenzaam staan, met zijn lange poten in het water en zijn hoofd ingetrokken tussen zijn schouderveren. Ook in de stad zie je bijna elke dag wel als je je ogen ervoor openhoudt. In het Westerpark, langs de singelgracht, rond voedertijd in Artis bij de pinguïns of de Febo-reiger die iedere dag bij de Febo op het Olympiaplein een paar kippenpoten toegeworpen krijgt omdat hij anders de winkel in komt.
Over deze stadse reigers is een film gemaakt, Schoffies, die op het IDFA wordt vertoond. Een film over 7000 reigers in Amsterdam, luie reigers, sociale reigers en criminele reigers. Ik wil 'm graag zien. Mocht dat niet meer lukken in de bioscoop (veel animo voor weinig vertoningen) dan hoop ik dat de NPS hem tzt uitzendt. Op de website van Schoffies, een film over Amsterdamse reigers veel beeldmateriaal van achter de schermen. Hieronder de trailer van Google Video.
Geplaatst door Corrie om 12:51
Concert
Als Stivoro het concert van the Twilight Singers gisteravond had gezien, was de Melkweg voor goed dicht gegaan, had de band geen cd's meer mogen maken en was het radiozenders verboden ze ooit nog te draaien. Ik heb nooit eerder een band zoveel zien roken tijdens een optreden. Voor aanvang van het concert tapete de roadie een asbak vast op de piano en legde er een geopend pakje sigaretten in klaar. Op de microfoonstandaard van de zanger was niet alleen een cupholder bevestigd voor een groot glas drank, maar ook een voor een asbak.
De basgitarist, de zanger/gitarist, de drummer en de toetsenis lieten allemaal zien zonder handen te kunnen roken. Met een peuk in een mond speelden ze nummer na nummer. Met het einde van een sigaret staken ze de volgende vast aan, en af en toe kwam een roadie het podium opgesneld om voorman Greg Dulli een nieuwe brandende sigaret in zijn mond te steken.
In het publiek had je daar geen last van, het zag er voornamelijk nogal intens uit. Na twee uur spelen hield de band het voor gezien, en daar waren we ze dankbaar voor. Het was allemaal best leuk, maar vooral nogal veel en lang.
Voorprogramma Jeff Klein was wel bijzonder trouwens. Hij was in zijn eentje maar klonk als een band. Hij begon een nummer door een ritme op zijn gitaar te drummen, nam dat op en liet dat in een loopje meespelen, daarna deed hij hetzelfde met een gitaarmelodietje. Daaroverheen speelde hij een andere melodie en zong.
Geplaatst door Corrie om 10:58
28 november 2006
Chinees?
Ik ben op zoek naar iemand die Chinees kan lezen. Kun jij dit, of ken je iemand die dit kan? Graag een mailtje!
Geplaatst door Corrie om 12:16
27 november 2006
Uitzicht!
Het grootste nadeel van in de stad wonen is misschien wel dat je ramen er zo vies van worden. Nu ben ik niet echt een huishoudheld, dus misschien ligt het alleen maar aan de frequentie van mijn schoonmaakwerk, maar zo'n pikzwarte laag zat er vroeger in het dorp waar ik opgroeide nooit op de ramen.
Het vuil op de ramen aan de voorkant van mijn woning is volgens mij puur roet, afkomstig uit de uitlaten van auto's, bussen en vrachtwagens die onder het raam voor het stoplicht staan te wachten. Zo'n zelfde laag roet ('fijn stof') zal ik als stadsbewoner ook wel in mijn longen hebben. In de stad wonen kost je onder andere door de luchtvervuiling een aantal levensjaren.
Misschien staat daar tegenover dat je hier dichter bij gespecialiseerde zorg en ziekenhuizen woont.
He bah, dit zou een vrolijk stukje worden over schone ramen. Hoe optimistisch ik de buitenwereld weer zag nu die grijze wazige laag van de ramen is gehaald. Hoe de zon meer lijkt te schijnen en de kleuren weer helder zijn. En dat alleen maar door een halve emmer warm water en ui in stukken.
Geplaatst door Corrie om 16:37
23 november 2006
Idee?
Kan hij geen premier worden? Eerst het zuur, dan het zoet.
Geplaatst door Corrie om 23:16
Blèh
Helaas heeft mijn stem in de avond niet zoveel invloed gehad als ik voor ogen had. Terug van het stembureau keek ik tv. Eerst gespannen en eerlijk gezegd ook wat moedeloos, daarna geïrriteerd en teleurgesteld.
Maartje zat er in haar lichtroze outfit bij alsof ze Prinsjesdag ging verslaan, maar zo luchtig werd het niet. Een half miljoen mensen blijken Geert Wilders steunen. Ik vind het nogal wat. Gelukkig is Amsterdam altijd eigenwijzer dan gemiddeld Nederland. Hier is de PvdA nog steeds verreweg de grootste, steeg GroenLinks naar 12 procent en stemde 'maar' 4 procent op die engerd. Maar goed, het zijn geen gemeenteraadsverkiezingen, het gaat erom wat heel Nederland wil. En dat is nogal gespleten.
De reactie van Nebahat Albayrak over het verlies van tien zetels was opvallend. Ergens zei ze "vanaf morgen zijn er opeens tien collega's minder." Dat is een heel andere en vooral tastbare kant van zetelverlies. Bij de verloren PvdA-collega's hoort ook Klaas de Vries. Hij besloot al voor de verkiezingen te stoppen. Vandaag daarom helaas zijn laatste posting op zijn lezenswaardige weblog.
Geplaatst door Corrie om 19:10
22 november 2006
Stemmen
Nu we in Amsterdam nog steeds met potlood mogen stemmen verheug ik me er al dagen op, net als bij de vorige verkiezeingen. De gang naar het bejaardenhuis in de buurt leg ik gewoonlijk 's morgensvroeg af. De belangrijkste taak van de dag werk ik graag als eerste af, voordat ik naar mijn werk ga of andere dingen ga doen. De medewerkers op het stembureau hebben er nog zin in, het potlood is nog scherp en achter de honderden namen op de lijst staan slechts sporadisch kruisjes.
Maar vandaag doe ik het anders, ik ga pas vanavond stemmen. Als je 's morgens stemt maakt je stem eigenlijk nog niet uit. De partijen vergaren hun eerste zeteltjes, winst en verlies tekenen zich nog niet af en na jou komen nog zoveel andere mensen in hetzelfde hokje die anders beslissen. Aan het begin van de avond, een paar uur voor de stembureaus sluiten heeft mijn stem meer gewicht. Het is een stem die net de doorslag kan geven voor een zetel meer of minder, een stem die een coalitie kan doen vormen of laten vallen. En dus stem ik vanavond pas als het al lang donker is en het potlood is gesleten tot een rood stompje.
Geplaatst door Corrie om 09:59
20 november 2006
24, lost!
24-held Jack Bauer is steeds weer net op tijd om de wereld te redden. Al vier seizoenen lang strijdt hij tegen terroristen, redt de president en maakt explosieven onschadelijk. Of dat het vijfde seizoen weer gaat lukken? Wist ik het maar! Jack Bauer is voor het eerst van zijn leven te laat. En niet een beetje te laat, echt grof te laat. Op 10 november zou de dvd-box die ik bij Amazon.co.uk bestelde worden afgeleverd, net als bij vriend F.
Op 10 november bleef mijn brievenbus helaas leeg. Niet die van mijn telefoon trouwens, want daarop kwam een enthousiast sms'je binnen met de vraag of ik 24 ook al had gekregen. Nee dus. Zaterdag dan, kan gebeuren dat de postbode gewoon wat later is. Nee hoor, geen 24. En maandag nog steeds niet. En dinsdag nog steeds niet en dus besloot ik maar eens een mailtje naar Amazon te sturen. Dat pakketje was vast ergens achterover gedrukt.
Amazon antwoordde snel dat ik nog maar even geduld moest hebben. De meeste pakjes duiken wel een keer op, en misschien kon ik anders even bij het postkantoor navraag doen of het pakje daar lag. In ieder geval, als het er de 20ste nog niet was mocht ik weer contact opnemen.
Terwijl mijn vrienden ongetwijfeld smulden van 24, besloot ik dan maar verder te gaan met het derde seizoen van Lost. Ook leuk, met Sawyer en Kate, al is het geen 24. Op zoek naar aflevering 7 op een torrent-site kwam ik er tot mijn grote ontzetting achter dat de serie pas op 7 februari weer verder gaat. Grrrrr. De tv-goden zitten me dwars (helemaal toen ik er achterkwam dat Six Feet Under en the Sopranos niet goed zijn opgenomen op de hd-recorder, moet ik dan toch weer naar politici luisteren en kijken?).
Vandaag is het de 20ste en vulde ik op de site van Amazon weer een e-mailformulier in. In het antwoord dat ik een paar uur later ontving stond goed nieuws: ze sturen een nieuwe dvd-box op. Jippie! Ik zou er haast blij van worden als ik er al niet zo lang op had gewacht. Opvallend aan de mail was verder de melding dat ik het eerste pakje niet hoef terug te sturen naar Amazon als het alsnog arriveert. Te hoge verzendkosten. In plaats daarvan kan ik het aan een goed doel geven, zegt Amazon. Welfare in de vorm van 24. Jack Bauer als Robin Hood.
Geplaatst door Corrie om 22:57
14 november 2006
Bauer
Vanavond live in Paradiso: Bauer en het Metropool orkest. Meer clips op YouTube hier en hier. Prima ontspanning voor een herfstachtige avond in stresvolle dagen.
Geplaatst door Corrie om 18:52
10 november 2006
Moo!
Jippie, mijn Moo-minicards zijn binnen! Wat bestaan er toch een boel slimme ondernemers. Moo.com is een dienst die is gebaseerd op het succes van Flickr, je weet wel, waar je je foto's online kunt bewaren en delen. Bij Moo.com kun je visitekaartjes laten maken met afbeeldingen van de foto's die je op je Flickr-account hebt gezet.
Ze gaan per pakjes van honderd. Als je wilt kun je er honderd verschillende foto's op laten drukken, maar net zo goed kies je voor honderd keer dezelfde foto. Ik vond dat wat veel werk honderd foto's uitzoeken en ben bij 25 gestopt. Origineel aan Moo is het formaat van de kaartjes, die hebben niet dezelfde verhoudingen als een foto, maar ongeveer die van een doormidden geknipt visitekaartje. Dit betekent overigens wel dat je bij alle foto's de uitsnede moet aangeven. Vandaar mijn keuze voor 25 verschillende opdrukken.
Ik had ze ongeveer in een week in huis en ze zijn prima van kwaliteit. Een aanrader dus. Wel jammer dat ze bedoeld zijn om uit te delen.
Geplaatst door Corrie om 13:00
08 november 2006
Blokker (Jan)
In nrc.next las ik een column van Jan Blokker die me deed lachen. Ik geniet altijd zo van zijn fijne manier van fileren. Onderwerp is de uitspraak van Balkenende over de doodstraf van Saddam.
"Hoe bracht Balkenende het in Buitenhof precies onder woorden? Hij zei: „De doodstraf is iets waarvan Nederland heeft gezegd: dat hoort eigenlijk niet.”
Prachtig zinnetje! Een andere minister-president zegt in zo’n geval al gauw: „Doodstraf? Staat niet in de Universele Rechten van de Mens. Dus schande.”
Balkenende gaat omzichtiger te werk. „De doodstraf is iets…” Iets? Hoezo, iets? Maar dat is het privilege én de kracht van de premier: altijd achteloos in uitspraak en taalgebruik.
Lees 'm helemaal op de site van nrc.next!.
Geplaatst door Corrie om 21:29
Over de vloer
De man kwam namens een bouwbedrijf de binnenkant van onze woning inspecteren. Met een Canon Powershot om zijn nek stapte hij de drempel over en keek verwonderd om zich heen als een toerist in de grote stad. De man leek er echt zin in te hebben, en wipte op zijn tenen heen en weer. Hij kwam helemaal uit Friesland vertelde hij, of hij na zo'n lange rit even gebruik mocht maken van het toilet. Ik wilde de man zo snel mogelijk mijn huis weer uit werken, maar een toiletbezoek kon ik hem niet weigeren.
Terwijl hij zich opsloot in de badkamer liep ik terug naar mijn kopje koffie in de woonkamer en voelde me een beetje ongemakkelijk. Het soort ongemak dat je hebt als er vreemden in je huis zijn voor een klusje. De wateropnemer, de man die jaarlijks de cv-ketel komt onderhouden of iemand van KPN of UPC. Ze komen allemaal met de beste bedoelingen binnen, maar geven me een ongemakkelijk en opgejaagd gevoel. Indringers zijn het, en die wil ik liever niet in mijn huis.
Na een verdacht lange periode (maar ach, iedere seconde duurt uren voor een opgejaagde) hoorde ik de deur weer van het slot gaan. "Ik ben maar gelijk begonnen in de badkamer", zei hij. Zeker met in mijn kastjes neuzen, schoot door mijn hoofd. Maar ik glimlachde en zei "wel zo efficient".
Hij wandelde naar het raam en zei in het voorbij gaan, "goh wat ruikt die koffie lekker zeg". Inwendig zuchtte ik, hier had ik dus helemáál geen zin in. Hij wel, hij leek er een leuk dagje uit van te willen maken. Weg moest ie, en daarom antwoordde ik heel bot, "ja he". De Fries inspecteerde de muren in de woonkamer, en klopte op een paar plekken met zijn knokkels op de muur. Daarna was de slaapkamer aan de beurt. Ik besloot hem niet te volgen en gewoon in de woonkamer te blijven. Ik had geen zin om te moeten toekijken hoe hij zijn ogen over mijn bed en kledingstukken zou laten gaan.
Toen hij terugkwam in de kamer zei hij "zou ik zo onbeleefd mogen zijn om een kopje koffie te vragen?" En ja, wat doe je dan, dan doe je alsof dat de gewoonste zaak van de wereld is. En ook al zou je willen zeggen "Nee man, rot op", hoor je jezelf zeggen "Natuurlijk, dat is met een Senseo tegenwoordig geen enkel probleem".
De man ging aan tafel zitten - aan mijn tafel, op mijn stoel - en begon te vertellen dat hij was opgegroeid in Amsterdam West. "Doe je iets met fotografie?", vroeg hij terwijl hij naar de foto van Ruud van Empel aan de muur keek. Het mysterieuze meisje op de foto, mijn meisje, werd onderwerp van zijn fantasie. Hij analyseerde haar blik en vertelde wat hij in de foto zag. Ik wilde het niet horen. "Hij moet weg hij moet weg", was het enige waar ik aan kon denken.
Dat klinkt vast erg onaardig - de man was vriendelijk - en dat is het ook. In mijn vrienden- en kennissenkring reageerde iedereen verontwaardigd dat ik de montere Fries niet uit mezelf een kopje koffie aanbood. Dat had ik ook kunnen doen, maar ik had er écht geen zin in en besloot om het gewoon een keer niet te doen.
In mijn huis was hij klaar, maar ik had de taak op me genomen ook de sleutels te regelen van de onder- en bovenburen.
De onderbuurvrouw was thuis, ze ligt al maanden in bed en wordt verzorgd door familie en thuiszorg. Ik maakte een praatje op de rand van haar bed, hij liep speurend naar scheuren langs de muren van haar woning. Toen hij klaar was deed hij een poging iets aardigs tegen de buurvrouw te zeggen. "Wat een leuk geborduurd geitje heeft u in de keuken hangen." "Vind je", bromde de buurvrouw vanuit bed. "Ja, want ik heb zelf ook geiten", zei de man. "De bok heeft het op dit moment druk, want het dekseizoen is aangebroken." Tijd om verder te gaan.
Op de trap naar de derde verdieping wist ik zeker dat de Fries zo snel mogelijk mijn huis uit moest. "Ik kreeg bij de buurvrouw last van mijn longen", zei hij. "Ik wist eerst niet hoe het kwam, maar later werd het me ineens duidelijk. Ik ben namelijk paranormaal begaafd." Van schrik gleed ik bijna de trap af, paranormaal begaafd, heb ik weer. Waarom komt er geen aantrekkelijke, sportieve jongeman van 27 langs om naar mijn muren te kijken maar een paranormale Fries met een dekbok?
"Lichamelijke klachten van anderen neem ik over", vertelde de Fries oprecht en ongegeneerd. Ik dacht even aan de buurvrouw die zwaar ademend en hoestend haar dagen doorbrengt in bed, en het roken niet op wil geven. Om dat te analyseren (en dan noem ik niet eens de vergeelde muren en plafond) hoef je alleen begaafd te zijn met logica. Ik dacht héél hard "merk je dan ook dat ik je weg wil hebben", maar bespeurde geen verandering in zijn gemoedstoestand.
Tot mijn grote spijt hoorde ik mezelf vragen "Goh, en werkt dat ook bij dieren?" Nog één verdieping en drie zolders te gaan.
Geplaatst door Corrie om 07:46
06 november 2006
Dis
Een lijkwagen in een duister bos, een zwart corset met geborduurde rode roosjes. Minimale maar onheilspellende muziek. Dis.nu is mysterieus en spannend, en dat belooft wat voor het nieuwe boek van Marcel Möring.
Vrijwel dagelijks bezocht ik de afgelopen maand zijn website, benieuwd naar wanneer de wereld van zijn nieuwe boek Dis online zou komen. Dat is vandaag.
Ik ben benieuwd naar de papieren versie. Vanaf 16 november in de boekwinkel. Lekker op tijd - en naar verluidt dik genoeg - voor toekomstige winterkou en andersoortig onbehagen.
Geplaatst door Corrie om 17:32
05 november 2006
Eindje varen
Eindje varen met kapitein Rickert in onze Trium II.
Geplaatst door Corrie om 12:12
02 november 2006
Kerstdip
Ojee, Last Christmas van Wham op de radio. Nu al! Ik heb dit jaar niet geklaagd over de pepernoten en chocoladeletters in de winkelschappen bij temperaturen van in de 20 graden, maar dit gaat te ver! Een mens heeft tegenwoordig geeneens meer tijd om rustig een herfstdip te verwerken, je wordt - snel snel - begin november al in een kerstdip geforceerd.
Geplaatst door Corrie om 16:48
01 november 2006
The Dears
Gisteren gezien in de Melkweg: The Dears.
Geplaatst door Corrie om 10:36