« Heldin | Home | Nazomeren in bloemendaal »
07 september 2006
Goed
Voor de kassa van Foam vroeg ik mijn vader of hij eigenlijk een museumjaarkaart had, net als ik. Nee, die had hij niet. Kan ik op een andere manier korting krijgen, vroeg hij jolig aan de mevrouw achter de kassa, en las vervolgens hardop de entreeprijzen voor die op de muur waren geschreven. "Studentenkorting, 65+-korting, vijf euro. Nou doe dan maar 65+-korting", zei hij opgewekt, en pakte zijn portemonnee uit de achterzak van zijn broek.
De dame achter de kassa lachte wat. "Dat is dan zes euro vijftig."
Mijn vader keek nog eens op de prijslijst op de muur. "Mevrouw, ik wilde graag 65+-korting?"
"Ja maar mijnheer," zei ze, "u bent toch nog geen 65? U ziet er zo goed uit."
Dat deed mijn vader van 71 zichtbaar goed, en er ontspon zich een vrolijk gesprek met complimenten over en weer.
Hij ziet er ook goed uit, heeft nog veel haar, waarvan niet eens de helft grijs is, en het verbaast me soms wat hij lichamelijk nog aan kan. Toch is hij tegelijkertijd veel breekbaarder dan vroeger. Hij is mager, heeft vaak last van zijn rug, de gewrichten in zijn linkerhand en kan niet meer zo snel denken.
We gingen samen naar Foam om de tentoonstelling Bound for Glory, America in color: 1939-1943 te zien. Een fotoserie over de erbarmelijke leefomstandigheden van de plattelandsbevolking tijdens de crisisjaren in de Verenigde Staten. De tentoonstelling bestond voornamelijk uit prachtige, onbekende kleurenopnames uit die tijd. Een slonzig gezin aan de eettafel, Afrikanen die katoen plukken, blanke jongetjes in een klas, schuren met een CocaCola-bord op de gevel.
Een deel van de foto's was zwartwit, en eerder tentoongesteld. Samen met mijn vader stond ik stil voor Migrant Mother, een foto van Dorothea Lange. Een vrouw kijkt wanhopig en verslagen in de richting van de fotografe. De twee kinderen om haar nek wenden hun gezicht van de camera af. Je ziet de klitten in hun haar en de vuile versleten kleding. Het kindje op haar schoot is grotendeels verborgen in een jas, je ziet de vieze vlekken op zijn beke wangetjes.
"Pap, ze is pas 32", zei ik vol ongeloof tegen mijn vader. We keken in stilte naar het getekende gezicht van de vrouw en haar hongerige kinderen. "Wat heb ik dan een goed leven gehad, dat de kassajuf denkt dat ik nog geen 65+ ben", zei mijn vader met aangedane stem. Zijn ogen werden nat.
- de tentoonstelling was vandaag (7 september) voor het laatst. Een deel van de fotoserie is online te bekijken op de website van de Library of Congress. Ik twijfelde ernaar de linken, omdat de kleuren zoveel minder zijn dan die van de echte foto's.
Posted by Corrie at 07 september 2006 21:37