« Spannend! | Home | Suf »
03 september 2006
Kunst
Op de binnenplaats van museum Boijmans staat hij rustig in de hoek. Een grote bel in zijn linkerhand, zijn vriendelijke gezicht omringd door een grote baard, een brede riem om zijn stevige middel. De officiële naam van het zes meter hoge beeld van kunstenaar Paul McCarthy is SantaClaus, in de volksmond heet hij Kabouter Buttplug.
Vandaag zag ik het voor het eerst en ik vond het eigenlijk wel een aangenaam beeld. Het mag dan groot en zwart zijn, het ziet er vriendelijk uit, met al z'n ronde vormen. Het beeld heeft lange tijd voor veel discussie gezorgd, want houdt hij nou een gestileerde kerstboom of toch gewoon een buttplug in zijn rechterhand?
Maakt dat eigenlijk uit, vroeg ik me af, wat hij in zijn hand heeft. En wat is belangrijker, wat het is of wat je erin ziet? Blijkbaar maakt het uit, want het beeld, oorspronkelijk bedoeld voor een openbare plek waar veel mensen langskomen, is na maanden van geharrewar terecht gekomen voor de deuren van museum Boijmans, waar het door muren afgeschermd wordt voor de ogen van voorbijgangers op straat.
Zou dit in Amsterdam ook gebeurd zijn, vroeg ik me samen met mijn gezelschap af. Vast niet, dacht ik in eerste instantie. Maar even daarna herinnerde ik me opeens de affaire Roosje, waar ik me destijds redelijk druk om heb gemaakt. Ik kon maar niet begrijpen dat mensen aanstoot zouden nemen aan de meer dan levensgrote muurschildering van een naakte vrouw. Het was zo mooi, hoe het samenging met het gedicht van Jacob van Lennep.
Het blote kruis van Roosje was, hoe onnadrukkelijk aanwezig ook, reden genoeg om het te besmeuren met zwarte verfbommen. Uiteindelijk besloot kunstenaar Rombout Oomen het kruis van Roosje te vermommen door er grote pixels overheen te schilderen. Haar blote borsten mochten blijven.
Gelukkig is Roosje niet verbannen naar een minder openbare plek.
Posted by Corrie at 03 september 2006 00:10