« augustus 2006 | Home | oktober 2006 »
29 september 2006
Picnic at night
Picnic at night
Geplaatst door Corrie om 22:06
26 september 2006
Alamo Race Track - Black Cat John Brown
Op de website van 3voor12 las ik over Alamo Race Track en het succes van YouTube. De Franse platenmaatschappij van de Nederlandse band plaatste het filmpje op YouTube en daar is het inmiddels al meer dan 175.000 keer bekeken. Bijna 1000 mensen hebben het aan hun favorieten toegevoegd. Slim van een platenmaatschappij, om bands ook op YouTube te promoten.
Helaas doen ze dat wel zonder toestemming te vragen aan diegene die de opnames heeft gemaakt, Hans Kuiper van Faceculture.nl, een Nederlandse website met interviews en videobeelden van allerlei Nederlandse bands. Hij maakte de opnames tijdens een kleedkamerconcert in Tivoli op het feestje van platenlabel Excelsior ter ere van hun tienjarig bestaan.
Hans Kuiper is niet 'helemaal blij' met de actie van de Fransen, die zonder toestemming het filmpje gebruikten, maar vindt het nummer van Alamo Race Track goed en is blij met de aandacht. En zo is het maar net, een goede Nederlandse band mag best gepromoot worden, daar doe ik graag aan mee.
Overigens is 'Black Cat John Brown' slechts een van de nummers die Kuipers opnam, tzt komt het hele concert online op Faceculture.nl.
Dankzij YouTube kwam ik er via 3voor12 achter dat de nieuwe cd van Alamo Race Track 'Black Cat John Brown' in de maak is. Maar nog belangrijker, ik bedacht me opeens dat ik op YouTube ook naar bands kon zoeken. Eureka! Daar was ik uit mezelf nog niet achter gekomen, lang leve geripte filmpjes.
(Excelsior heeft nu ook een online shop, nog makkelijker dan downloaden!)
Geplaatst door Corrie om 16:51
24 september 2006
Op cursus
Omdat The Story of Art van Gombrich alweer een jaar gesloten bovenop de kast ligt, probeer ik op een andere manier wat over kunst te leren. Op aanraden van vrienden volgen R. en ik sinds kort de Introductiecursus Kunstgeschiedenis van de Vrije Academie. In tien lessen snellen we door de geschiedenis van de Westerse kunst, in iedere les komt een afgebakende stroming of periode aanbod.
In les een leerde ik over de Grieken, de archaïsche glimlach en de gespierde marmeren en bronzen beelden uit de klassieke periode. In les twee trokken de vooral bouwkundige prestaties van de Romeinen voorbij - vorig jaar nog met eigen ogen aanschouwd bij Pont du Gard bij Nimes, indrukwekkend!
Minder indrukwekkend vind ik de locatie waar de cursus wordt gegeven. De cursus is zo populair dat hij op een aantal plekken in Amsterdam gegeven wordt, ik koos voor de Mozes en Aaronkerk. met een groepje mensen voorin of in een zijvleugel van de kerk, de geur, akoestiek, koele temperatuur, de glas-in-lood ramen, het hoge plafond, Ik wist al precies hoe het zou worden, en ik keek ernaar uit.
De eerst les was daarom nogal een teleurstelling verrassing. Via een zijingang kwamen we in het Mozeshuis terecht. De folders aan de muur, de okergele deuren, grijze tegeltjes, vierkante zitjes in de hal. De tijd heeft er 25 jaar stilgestaan. Een smalle trap naar boven leidt naar de 'grote zaal'. Een langwerpige ruimte die ook dienst doet als computerlokaal. Een vergeelde harmonica-wand om een deel van de ruimte af te scheiden, een muziekinstallatie met houten omlijsting. Op de box een handgeschreven briefje: 'Box niet tussen computers zetten, de beeldschermen verkleuren!'
In de pauze verkoopt een oudere man koffie en limonade. Voor 50 cent kun je een pakje ansichten van de kerk kopen.
De lessen van de cursus kunstgeschiedenis vind ik interessant, echt waar, maar de entourage had van mij iets minder historisch gemogen.
Geplaatst door Corrie om 22:17
22 september 2006
Vrouwen rijden beter!
Wie zijn er nu beter in autorijden, mannen of vrouwen? Als ik een poll op mijn site zou zetten met deze vraag, weet ik zeker dat de mannen hoger zouden eindigen. Ze zijn over het algemeen nogal vol van hun eigen wegkunsten. Zo trots als een pauw kunnen ze met een hand aan het stuur achteruit inparkeren en daarna triomfantelijk rondkijken of iemand het wel heeft gezien. Ze kunnen snel optrekken, zonder haperen filerijden en in een soepele beweging fietsers inhalen op wel heel smalle weggetjes.
Ze zijn meester in het rechts inhalen, het bumperkleven bij auto's die naar hun zin te langzaam gaan ook al houden ze zich aan de snelheidslimiet, en het nog even extra gas geven en maar hopen dat oranje nog net geen rood wordt. Ze kunnen heel goed ongegeneerd hun middelvinger opsteken naar andere bestuurders en vinden nooit dat ze teveel gedronken hebben om achter het stuur te zitten. Ja die mannen, die kunnen er wat van.
De komende maand is de strijd om wie er beter rijdt ook op internet los gebarsten. Op www.mannenrijdenbeter.nl en op www.vrouwenrijdenbeter.nl komt iedere drie dagen een nieuw spelletje online. Het totaal van alle mannen wordt vergeleken met het totaal van alle vrouwen. Het eerste spelletje - een caravanrace - is al te spelen, en helaas staan de mannen vet voor.
Caravanrace! Alsof vrouwen dat interessant vinden! Ik wacht op een challenge van kaartlezen en beheerst rijden.
Hier in huis is de strijd trouwens al lang beslist. Voordat R. kan gaan zeggen dat hij beter kan autorijden, zal hij eerst zijn rijbewijs moeten halen :-)
(PS. R. kan wel beter spelletjes maken dan ik!)
Geplaatst door Corrie om 09:42
19 september 2006
Nederland wordt steeds groter...
Geplaatst door Corrie om 22:25
Panda's worden ook verkouden
Geplaatst door Corrie om 10:32
15 september 2006
Dis
Geplaatst door Corrie om 14:57
14 september 2006
Gestraft
Meestal kan ik me redelijk beheersen als ik ergens tussen vijf en zes uur op het station van Haarlem op de trein naar huis sta te wachten. Mijn maag rommelt standaard om die tijd (het kantoorstramien is lunch om 12 uur). Als je het station binnengaat kom je nogal wat verleiding tegen. Op de hoek een Burger King, binnen diverse snoepautomaten en de standaard oranje kiosken op het station, een Etos met repen en allerlei snoepsoorten, een AH To Go die koek, broodjes en chips verkoopt, broodjes van Du Pain en naast perron 5/6 een shoarmatent. Van collega's hoor ik wel eens dat ze honger krijgen van de geuren die uit de shoarmatent opstijgen, maar als ik door de weeige walm de trappen oploop, vrees ik dat de geur in mijn haren blijft hangen en heb ik plotseling geen trek meer.
Omdat ik mijn rommelende maag zo langzamerhand wel ken, heb ik altijd een overheerlijke Braeburn bij me voor de terugweg. Vanmiddag kon ik me niet beheersen. Om de shoarmawalm te omzeilen nam ik de trap naar perron 3/4 en gooide een euro in de snoepautomaat. Ik toetste nummer 52 in. De draaiende spiraal duwde de KitKat Chunky steeds dichterbij het randje. Ik bukte me al om mijn traktatie uit het vak aan de onderkant de pakken, maar er klonk geen plonk. He verdomme, heb ik weer. Onmiddellijk gestraft voor mijn lekkere trek. Ik liet me natuurlijk niet kisten, en pakte nog een euro. Weer toetste ik nummer 52 in. De spiraal draaide maar een centimeter en daar viel mijn eerste KitKat naar de uitgang. Gespannen wachtte ik op nummer twee.
He verdomme! Ik had het kunnen weten, ook deze bleef balancerend op het randje net aan de verkeerde kant hangen. Ik aarzelde even of ik het apparaat een body check of flinke trap zou geven, maar besloot tot een minder heldhaftige actie. Ik had nog genoeg muntjes om het een paar keer te proberen en als ik maar vol zou houden zou ik uiteindelijk net zoveel KitKats uit het apparaat halen als ik er euro's had ingegooid.
Vier euro later ben ik gestopt. De automaat won, ik nam mijn verlies. Met drie KitKats in mijn tas, en een in mijn hand, droop ik af.
Geplaatst door Corrie om 22:37
12 september 2006
Goed zo!
Actievoeren heeft zin! Dit concludeert Wim de Bie met recht op zijn weblog, nu het erop lijkt dat de geplande snelweg door het natuurgebied Naardermeer wordt afgeblazen. De hoofdredacteur van Bieslog maakte deze zomer voor Nova een reportage over het natuurgebied. Wie deze bekijkt, of beter nog, wie de moeite neemt het gebied eens met eigen ogen en oren te beleven, kan niet anders concluderen dat daar géén snelweg hoort. Een pluim voor alle actievoerders!
Welke oplossing er dan wel voor die files op de A6A9 komt, interesseert me eerlijk gezegd niet zo. Wat dat betreft vertoon ik wel licht Nimby*-gedrag.
* Not In My Backyard
Geplaatst door Corrie om 21:42
10 september 2006
Nazomeren in bloemendaal
Nazomeren in bloemendaal
Geplaatst door Corrie om 18:19
07 september 2006
Goed
Voor de kassa van Foam vroeg ik mijn vader of hij eigenlijk een museumjaarkaart had, net als ik. Nee, die had hij niet. Kan ik op een andere manier korting krijgen, vroeg hij jolig aan de mevrouw achter de kassa, en las vervolgens hardop de entreeprijzen voor die op de muur waren geschreven. "Studentenkorting, 65+-korting, vijf euro. Nou doe dan maar 65+-korting", zei hij opgewekt, en pakte zijn portemonnee uit de achterzak van zijn broek.
De dame achter de kassa lachte wat. "Dat is dan zes euro vijftig."
Mijn vader keek nog eens op de prijslijst op de muur. "Mevrouw, ik wilde graag 65+-korting?"
"Ja maar mijnheer," zei ze, "u bent toch nog geen 65? U ziet er zo goed uit."
Dat deed mijn vader van 71 zichtbaar goed, en er ontspon zich een vrolijk gesprek met complimenten over en weer.
Hij ziet er ook goed uit, heeft nog veel haar, waarvan niet eens de helft grijs is, en het verbaast me soms wat hij lichamelijk nog aan kan. Toch is hij tegelijkertijd veel breekbaarder dan vroeger. Hij is mager, heeft vaak last van zijn rug, de gewrichten in zijn linkerhand en kan niet meer zo snel denken.
We gingen samen naar Foam om de tentoonstelling Bound for Glory, America in color: 1939-1943 te zien. Een fotoserie over de erbarmelijke leefomstandigheden van de plattelandsbevolking tijdens de crisisjaren in de Verenigde Staten. De tentoonstelling bestond voornamelijk uit prachtige, onbekende kleurenopnames uit die tijd. Een slonzig gezin aan de eettafel, Afrikanen die katoen plukken, blanke jongetjes in een klas, schuren met een CocaCola-bord op de gevel.
Een deel van de foto's was zwartwit, en eerder tentoongesteld. Samen met mijn vader stond ik stil voor Migrant Mother, een foto van Dorothea Lange. Een vrouw kijkt wanhopig en verslagen in de richting van de fotografe. De twee kinderen om haar nek wenden hun gezicht van de camera af. Je ziet de klitten in hun haar en de vuile versleten kleding. Het kindje op haar schoot is grotendeels verborgen in een jas, je ziet de vieze vlekken op zijn beke wangetjes.
"Pap, ze is pas 32", zei ik vol ongeloof tegen mijn vader. We keken in stilte naar het getekende gezicht van de vrouw en haar hongerige kinderen. "Wat heb ik dan een goed leven gehad, dat de kassajuf denkt dat ik nog geen 65+ ben", zei mijn vader met aangedane stem. Zijn ogen werden nat.
- de tentoonstelling was vandaag (7 september) voor het laatst. Een deel van de fotoserie is online te bekijken op de website van de Library of Congress. Ik twijfelde ernaar de linken, omdat de kleuren zoveel minder zijn dan die van de echte foto's.
Geplaatst door Corrie om 21:37
06 september 2006
Heldin
Mijn brein speelt 's nachts de geweldigste voorstellingen af. Terwijl mijn lichaam rust, speel ik in mijn dromen de hoofdrol in thrillers, actiefilms en romantische comedies. Zodra ik wakker word, probeer ik me te herinneren wat ik als actrice allemaal heb meegemaakt. Geregeld vraag ik me af waar de droommachine in mijn hoofd de inspiratie vandaan haalt en of er een betekenis uit te halen is.
De rol die ik verreweg het vaakst aanneem in mijn dromen, is die van heldin. Ik heb mensen gered uit brandende huizen en van de verdrinkingsdood, heb mijn ontvoerders zover gekregen dat ze me vrijwillig vrijlaten, doe telefonisch live verslag voor radio 1 als de trein waarin ik zit door gijzelaars wordt bezet, en ben inbrekers te snel afgeweest door over balkons en daken te vluchten.
Deze heldhaftige droomtoestand overkomt me ook in afwezige buien op de fiets. Opeens zie ik mezelf de gracht induiken om een kind te redden, of blokkeer ik de vluchtweg van een winkeldief. Tot een echt stoere actie heeft dit nog nooit geleid. Tot gisteravond, toen heb ik eindelijk een reddingsactie uitgevoerd.
Aan het eind van mijn werkdag vloog een jonge meeuw met een doffe klap tegen het raam. Beduusd zat hij op de binnenplaats van het kantoor op de grond. Eerst bewegingsloos, daarna trok hij zijn vleugels in en stapte voorzichtig rond. Gelukkig was hij heel en deden zijn vleugels het en kon ik verder werken. Een half uur later zat hij er nog. Af en toe deed hij een poging om op te vliegen, maar hij redde het niet om weg te komen; de binnenplaats was te klein en de muren te hoog. steeds weer vloog hij tegen een muur. Naar om te zien. Tijd voor actie dus.
Met collega I. betrad ik de binnentuin, gewapend met een jas en trui. "Kom maar jongen, we gaan je redden", zei ik zachtjes tegen hem, maar hij leek het niet te begrijpen en fladderde weg in paniek. Een tweede poging hem te pakken te krijgen verliep beter.
Ik gooide mijn trui over zijn achterlijf en probeerde hem te pakken. Toen hij in mijn vinger beet, liet ik geschrokken los. Intussen gooide I. haar jas over de meeuw en was hij niet alelen erg gestresst maar ook zo afgeleid dat ik hem bij zijn achterlijf kon pakken. Met mijn handen hield ik zijn vleugels tegen zijn lijf gedrukt. Nog steeds had hij niet door dat we goeds in de zin hadden, en beet collega I. in haar arm om niet meer los te laten.
Daar stond ik dan met een meeuw in mijn handen, die een stuk arm van een collega in zijn puntige bek had. Ik trok wat aan de meeuw, maar hij liet niet los. Uiteindelijk wist I. met haar andere hand de bek van de meeuw los te wrikken en konden we de binnenplaats verlaten. best eng, zo'n meeuw in je handen die je met zijn gele kraalogen en bek wijd open in paniek aankijkt. De reddingsoperatie verliep verder voorspoedig, en aan de andere kant van het gebouw gaven we de meeuw zijn vrijheid terug.
Best spannend om eens een echte held te zijn, al had ik liever een mens gered.
Geplaatst door Corrie om 19:18
04 september 2006
Suf
Hadden we eindelijk een nieuwe modem, was mijn iMac nog steeds niet vooruit te branden. Dagen lang schreef ik het toe aan de belabberde service van XS4ALL, en hier in huis werd zelfs geopperd om maar eens te gaan switchen van provider.
Toch was het wel raar. R. had op zijn laptop via WiFi best wel snel internet, maar als ik een website wilde bekijken leek mijn computer te stagneren. Na wat eeuwen wachten leek, kwam de internetpagina dan toch ineens te voorschijn. Was er misschien iets stuk in mijn mac? Of zou de kabel gewoon kuren vertonen.
Dit vroeg om diepgravend onderzoek! iMacs hebben immers ook recht op een snelle internetverbinding. Systematisch te werk gaan, kon ik me herinneren van mijn studie aan de universiteit, dan volgt de oplossing van zelf. Met m'n MacBook kwamen pagina's snel binnen via WiFi. Met de kabel erin ook. Die MacBook was dus ok, en de kabel was ook ok. En dus lag het aan m'n iMac.
De nieuwe provider was van de baan, maar inmiddels was in huis wel te horen dat het tijd was voor een nieuwe Mac.
Zuchtend vertelde ik mijn macsores op iChat aan een vriend. "Dat klinkt als een verkeerd ingestelde DNS", antwoordde hij.
Euh.
Geplaatst door Corrie om 22:52
03 september 2006
Kunst
Op de binnenplaats van museum Boijmans staat hij rustig in de hoek. Een grote bel in zijn linkerhand, zijn vriendelijke gezicht omringd door een grote baard, een brede riem om zijn stevige middel. De officiële naam van het zes meter hoge beeld van kunstenaar Paul McCarthy is SantaClaus, in de volksmond heet hij Kabouter Buttplug.
Vandaag zag ik het voor het eerst en ik vond het eigenlijk wel een aangenaam beeld. Het mag dan groot en zwart zijn, het ziet er vriendelijk uit, met al z'n ronde vormen. Het beeld heeft lange tijd voor veel discussie gezorgd, want houdt hij nou een gestileerde kerstboom of toch gewoon een buttplug in zijn rechterhand?
Maakt dat eigenlijk uit, vroeg ik me af, wat hij in zijn hand heeft. En wat is belangrijker, wat het is of wat je erin ziet? Blijkbaar maakt het uit, want het beeld, oorspronkelijk bedoeld voor een openbare plek waar veel mensen langskomen, is na maanden van geharrewar terecht gekomen voor de deuren van museum Boijmans, waar het door muren afgeschermd wordt voor de ogen van voorbijgangers op straat.
Zou dit in Amsterdam ook gebeurd zijn, vroeg ik me samen met mijn gezelschap af. Vast niet, dacht ik in eerste instantie. Maar even daarna herinnerde ik me opeens de affaire Roosje, waar ik me destijds redelijk druk om heb gemaakt. Ik kon maar niet begrijpen dat mensen aanstoot zouden nemen aan de meer dan levensgrote muurschildering van een naakte vrouw. Het was zo mooi, hoe het samenging met het gedicht van Jacob van Lennep.
Het blote kruis van Roosje was, hoe onnadrukkelijk aanwezig ook, reden genoeg om het te besmeuren met zwarte verfbommen. Uiteindelijk besloot kunstenaar Rombout Oomen het kruis van Roosje te vermommen door er grote pixels overheen te schilderen. Haar blote borsten mochten blijven.
Gelukkig is Roosje niet verbannen naar een minder openbare plek.
Geplaatst door Corrie om 00:10