« Camathome | Home | Hoe dan? »
22 maart 2006
(Coco)Nuts
Samen met Marijke, van Surinaamse afkomst en al meer dan vijftien jaar woonachtig in Frans Guyana, liep ik rond op de markt in Cayenne. Marijke koopt daar wekelijks haar groente en fruit. Terwijl zij haar tassen vol laadde met papaya's, citroenen, banaantjes en mini ananassen, bedacht ik me dat ik ook iets exotisch wilde kopen. Niet alleen groene sinaasappels voor de tochten door het bos, maar echt iets dat bij het tropische klimaat paste. Een kokosnoot!
"Een kokosnoot? Wat ga je daar mee doen?", vroeg Marijke. "Nou gewoon, opeten," antwoordde ik. "Opeten? Zo? Dat is niet lekker hoor, veel te hard. We gebruiken het misschien om te raspen en door een gerecht te doen, maar verder niet hoor. Alleen een rare Europeanen doet dat."
De waarschuwingen van Marijke sloeg ik in de wind, ik wilde gewoon een kokosnoot voor 75 eurocent. Een lokaal product dat je daar overal tegenkomt.
Tijdens een van de eerste botanische 'lessen' van reisbegeleider Vijko Lukkien benadrukte hij ons, argeloze kaaskoppen, niet onder een palmboom te gaan staan. Iedereen lachte en keek even schielijk naar boven, naar de tientallen grote en vooral steenharde noten. Nog geen tien seconden later suisde er een noot naar beneden, en plofte net naast het groepje neer.
De kokosnoot die ik die middag met uitzicht op het oerwoud wilde oppeuzelen, belandde die dag toch maar op mijn kamer. Nog wat later in mijn rugzak en voor ik het wist vloog hij in mijn rugzak mee naar Nederland en was het een souvenir voor R. Hier heeft de kokosnoot tot vandaag op het aanrecht gelegen, al gauw een week of vijf.
Vandaag kwam ik erachter dat een van de drie gaatjes in de noot was opengegaan, de noot klotste niet meer, de melk was verdampt. Tijd om het ding te lijf te gaan. Na wat zagen en wrikken met grote keukenmessen lukte het me de noot open te splijten. Ik sneed een stukje kokosvlees uit de schil en knaagde er wat aan. Inderdaad wel hard. Marijke, ik begrijp je ineens helemaal, wat moet ik in godsnaam met een kokosnoot!
Uiteindelijk kwam ik op het lumineuze idee om bij de rijst met pindasaus eigen gemaakte seroendeng (geroosterd kokosraspsel met pinda's) te serveren, maar dan in zeer simpele vorm. Het heeft me minstens een half uur gekost om de stukjes vruchtvlees uit de noot te krijgen, van de schil te ontdoen en te raspen (wat me ook twee nagels heeft gekost). Het roosteren was een belevenis op zich, de keuken rook de hele avond naar vers gebakken kokoskoekjes.
De seroendeng was best lekker. De versie met een hap pindasaus smaakte beter dan de instant bounty - een lepel chocopasta met kokosraspsel. Op het aanrecht ligt nog een halve kokosnoot te wachten op een mooi einde. Iemand een idee?
PS. Een kokospalm is trouwens geen boom maar een ... kruid! Het hoe en waarom ben ik even kwijt, het was iets met groeiwijze geloof ik.
Posted by Corrie at 22 maart 2006 22:39