« februari 2006 | Home | april 2006 »
31 maart 2006
London Calling
Omdat er thuis niets te cammen valt, laten we ons de komende twee avonden en nachten vermaken door het nieuwe Britse poptalent. het is weer London Calling in Paradiso. Benieuwd welke band de nieuwe Franz Ferdinand of Kaiser Chiefs gaat worden.
Geplaatst door Corrie om 20:10
No video (2)
Mac-docter Taco is langs geweest om mijn webcam beter te maken. Dat is nog niet gelukt, maar hij heeft wel de diagnose gesteld. The QuickTime sequence grabber doesn't seem to recognize
the FireWire output as a valid video capture source.
Toch fijn als de kennis in je vriendenkring iets dieper gaat dan je eigen niveau van plug and play.
T. zei ook nog dat ik te maken heb met een 'low level' FireWire driver probleem. Low level betekent niet dat het makkelijk is, zoals ik dacht, maar dat het diep in de software verborgen zit.
De jongens van Evologic en het dac-100 kastje hebben inmiddels de diagnose per mail ontvangen. Ik verwacht van hen het medicijn.
Geplaatst door Corrie om 19:11
29 maart 2006
No video
Vanmorgen eindelijk Mac OS X Tiger geïnstalleerd. Mijn cam-programma is er nog niet aan gewend en weigert vooralsnog beelden door te geven. Er wordt aan gewerkt, vanavond.
Update: inmiddels is het avond en heb ik het ding nog steeds niet aan de praat. Ik vrees dat een team deskundigen nodig is. Mocht er toevallig een op dit weblog terecht komen, het zit als volgt. Mijn webcam is sinds 1998 al een sony videocamera, zo'n ouderwetse met een bandje erin. Om de beelden in mijn webcamprogramma Evocam te krijgen, is de camera verbonden met een zogenaamde dv converter, een dac-100.
De dac-100 doet het, de sony doet het en mijn mac doet het ook. Toch werken ze niet goed samen, want als ik Evocam opstart zie ik in plaats van mijn eigen hoofd in mijn eigen woonkamer, een blauw scherm met in witte letters 'no video'. Help!
Update 2: nog vreemder, iMovie herkent de camera vanzelf en ik kan er zonder problemen beelden van de camera mee binnenhalen.
Geplaatst door Corrie om 14:05
28 maart 2006
Apple marketing
Over de marketing van Apple wordt over het algemeen lovend gesproken. Ik heb niet voor niets een iMac, iPod en zelfs iPod-sokken. Maar of het slim is om Nance op sbs6 in te schakelen om Nederland aan de Mac te krijgen? Vanaf zaterdag op Macnedtv. :-)
Geplaatst door Corrie om 13:44
27 maart 2006
Over 8 dagen
Voor 't eerst hoeven mijn handschoenen ook niet voor de zekerheid mee in m'n tas, mijn sjaal kan na vier minuten fietsen af en de winterjas kan eigenlijk wel naar zolder. Het is lente, vandaag in de vorm van stormachtige wind met aangename temperaturen. De rest van de week geloof ik met lauwe regen.
De Volkskrant introduceerde vandaag een nieuwe mediapagina in de krant en ook de pagina met kookrubriek (de leukste van Nederland!) en weerbericht is veranderd. Voorheen blikte de Volkskrant slechts vier dagen vooruit, in de nieuwe versie is dat ineens opgeschroefd naar zeven.
Morgen weet ik of dat voortaan zo blijft, of dat de Vk-weerman ons moed in wilde praten vooral vol te houden tot volgende week maandag.
Geplaatst door Corrie om 23:26
23 maart 2006
Hoe dan?
Als echte panda-fan moet ik dit online adventure wel spelen natuurlijk. Er is alleen een probleem, ik kom er niet uit! Het ziet er reuze simpel uit, en dat is het volgens mij ook, en toch kom ik niet verder. Ik denk dat ik met de radio het slapende poppetje op het strand moet wakker maken, maar hoe dan? Dat muziekje drijft me bijna tot razernij...
Update: dank voor de tips. Die radio heeft me op het verkeerde spoor gezet. Nu ik het heb uitgespeeld voel ik me nog suffer dat ik het niet in een keer zelf kon oplossen.
Geplaatst door Corrie om 20:37
22 maart 2006
(Coco)Nuts
Samen met Marijke, van Surinaamse afkomst en al meer dan vijftien jaar woonachtig in Frans Guyana, liep ik rond op de markt in Cayenne. Marijke koopt daar wekelijks haar groente en fruit. Terwijl zij haar tassen vol laadde met papaya's, citroenen, banaantjes en mini ananassen, bedacht ik me dat ik ook iets exotisch wilde kopen. Niet alleen groene sinaasappels voor de tochten door het bos, maar echt iets dat bij het tropische klimaat paste. Een kokosnoot!
"Een kokosnoot? Wat ga je daar mee doen?", vroeg Marijke. "Nou gewoon, opeten," antwoordde ik. "Opeten? Zo? Dat is niet lekker hoor, veel te hard. We gebruiken het misschien om te raspen en door een gerecht te doen, maar verder niet hoor. Alleen een rare Europeanen doet dat."
De waarschuwingen van Marijke sloeg ik in de wind, ik wilde gewoon een kokosnoot voor 75 eurocent. Een lokaal product dat je daar overal tegenkomt.
Tijdens een van de eerste botanische 'lessen' van reisbegeleider Vijko Lukkien benadrukte hij ons, argeloze kaaskoppen, niet onder een palmboom te gaan staan. Iedereen lachte en keek even schielijk naar boven, naar de tientallen grote en vooral steenharde noten. Nog geen tien seconden later suisde er een noot naar beneden, en plofte net naast het groepje neer.
De kokosnoot die ik die middag met uitzicht op het oerwoud wilde oppeuzelen, belandde die dag toch maar op mijn kamer. Nog wat later in mijn rugzak en voor ik het wist vloog hij in mijn rugzak mee naar Nederland en was het een souvenir voor R. Hier heeft de kokosnoot tot vandaag op het aanrecht gelegen, al gauw een week of vijf.
Vandaag kwam ik erachter dat een van de drie gaatjes in de noot was opengegaan, de noot klotste niet meer, de melk was verdampt. Tijd om het ding te lijf te gaan. Na wat zagen en wrikken met grote keukenmessen lukte het me de noot open te splijten. Ik sneed een stukje kokosvlees uit de schil en knaagde er wat aan. Inderdaad wel hard. Marijke, ik begrijp je ineens helemaal, wat moet ik in godsnaam met een kokosnoot!
Uiteindelijk kwam ik op het lumineuze idee om bij de rijst met pindasaus eigen gemaakte seroendeng (geroosterd kokosraspsel met pinda's) te serveren, maar dan in zeer simpele vorm. Het heeft me minstens een half uur gekost om de stukjes vruchtvlees uit de noot te krijgen, van de schil te ontdoen en te raspen (wat me ook twee nagels heeft gekost). Het roosteren was een belevenis op zich, de keuken rook de hele avond naar vers gebakken kokoskoekjes.
De seroendeng was best lekker. De versie met een hap pindasaus smaakte beter dan de instant bounty - een lepel chocopasta met kokosraspsel. Op het aanrecht ligt nog een halve kokosnoot te wachten op een mooi einde. Iemand een idee?
PS. Een kokospalm is trouwens geen boom maar een ... kruid! Het hoe en waarom ben ik even kwijt, het was iets met groeiwijze geloof ik.
Geplaatst door Corrie om 22:39
20 maart 2006
Camathome
In de lente van 1998 stuurden R en ik de eerste beelden van ons zelf en onze woonkamer de wereld in via een eigen website, www.camathome.com. Jaar in jaar uit hielden we dat vol. Het felrode ontwerp van de pagina vonden we prima zo en er veranderde dan ook weinig aan de site. Zelf veranderde ik wel, en ik kreeg meer zin in tekst dan in plaatjes. Ik startte een 'scrapbook' waar ik in het Engels stukjes schreef. Ook dat hield ik jaren vol, nog steeds binnen de herkenbare rode pagina.
En opeens was er een dag dat ik niet zonder irritatie naar mijn eigen website kon kijken. Het zag er zo ouderwetsch uit, zo rood, zo knullig, zo hetzelfde dat ik er geen zin meer in had. Uit het zicht startte ik met een weblog in het Nederlands, dat beviel me zo goed dat deze later openbaar werd op camathome.com/weblog. Ondanks de irritaties van mijn eigen oubollige website, was ik zo aan mijn internetgeschiedenis gehecht dat ik camathome.com wilde laten bestaan. Aan die periode is nu voorzichtig een einde gekomen.
Wie camathome.com intypt komt automatisch op mijn weblog terecht. Voor diegenen die nog wel verknocht zijn aan de oude website, met de beelden van weleer, in het lijstje met links staat een verwijzing naar de oude camathome.com. Zelf ben ik er al zeker een jaar niet geweest.
PS een van de pop-ups om de camplaatjes in het groot te bekijken bleek al langer dan een jaar niet te werken, dank voor de tips, t is gefixt.
Geplaatst door Corrie om 22:48
17 maart 2006
Gastrocast
Na pod- en vodcasting bestaat er ook gastrocasting. Kok Podchef maakt gebruik van ongeveer elke technische mogelijkheid om kookles te geven. Hij geeft mondeling commentaar in een podcast, zet zijn recepten op zijn weblog en plaatst de stap-voor-stap foto's van zijn keukenprestaties op Flickr.
Geplaatst door Corrie om 19:20
16 maart 2006
Idols
Nederland schijnt weer een nieuwe idol te hebben, Rafaëlla. Ik heb Idols niet gevolgd, maar Googleidol.com leek me wel een aardig alternatief. Je hoeft niet te sms'en, het kost je geen hele avond vol keuvelpraatjes en de deelnemers zingen niet echt.
Geplaatst door Corrie om 14:31
15 maart 2006
Lego
Deze had ik! Een kleine Lego snackbar, met een poppetje met een koksmuts. En ook de Shell-tankwagen, en het politiebureau! En veel boompjes en kleine rode en gele Lego-bloemetjes, voor langs de Lego-weggetjes in onze zelfgebouwde Lego-stad.
Wij Lego-kinderen vonden altijd dat we een streepje voor hadden op de PlayMobile-kinderen, want dat was allemaal al af, daar kon je niets mee bouwen. Dag in dag uit lagen we op onze buik op het parket rondom onze Lego-agglomeratie. We bouwden huizen, bruggen en monsters en braken voor de benodigde steentjes fantasiekastelen en auto's af. De Lego ging mee op sjouw in poppenwagens en we metselden er een hok voor het konijn mee. Later had mijn broertje 'technisch' Lego en reed zijn eigengemaakte graafmachine over de keukentafel, slalommend tussen borden en kopjes thee, terwijl de bak op en neer bewoog.
Ook opgegroeid met Lego? De honderden ingescande Lego-boekjes met bouwinstructies op BrickFactory zijn goed voor een vlaag nostalgie of hernieuwd enthousiasme om die dozen Lego weer eens van zolder te halen. (via)
Geplaatst door Corrie om 13:26
14 maart 2006
Water
Er is veel water in Frans Guyana. Dat heb ik vooral gemerkt op de dag dat we gingen kanoën op Creek Gabriëlle. De landingsplaats van de kano's, daar waar je het water op kan, lag net voor een versmalling van de rivier. De dagen ervoor had het 's nachts vrijwel continu geregend, waardoor het water bij de versmalling nogal hard stroomde. Helaas startte onze tocht stroomopwaarts.
Mijn vader en ik zaten samen in een kano en werden begeleid door Bernie van 14, die vanaf de landingsplaats eenvoudig stroomopwaarts peddelde. Onervaren tegen een stroomversnelling in peddelen ging ons zo'n honderd meter goed af. Toen staken we de peddel aan dezelfde kant in het water en helden over. Op z'n kop dreven we terug richting landingsplaats en wisten nog net op tijd de kant te bereiken. De tweede keer lukte het ons wel Bernie bij te houden, die inmiddels weer was bekomen van de slappe lach.
Vervolgens werden we, bijna weer opgedroogd, een paar keer overvallen door een flinke hoosbui. En toch was het genieten op het water van Creek Gabriëlle. Veel vogels, veel groen, donkergrijze wolken en een gouden weerkaatsing van de zon op het riet. Een deel van de tocht peddelden we tussen de bomen door. Een bos in het moeras, of een ondergelopen bos, hoe het zo gekomen is weet ik niet, maar het was een duizelingwekkende ervaring.
Op het gladde, diepzwarte wateroppervlak werden de bomen naadloos weerspiegeld. Het effect was zo desoriënterend dat ik af en toe opschrok. Ik was ervan overtuigd dat de kano zich van een waterval zou storten, richting boomtoppen of boomwortels. Niet te onderscheiden.
- Meer waterfoto's toegevoegd aan het Frans Guyana album op Flickr
Geplaatst door Corrie om 22:30
NRC.next!
's Morgens in de trein ben ik vaak de enige lezer in de coupé die twee stoelen nodig heeft. Als het even kan zoek ik in de ochtendspits een stoel naast het gangpad zodat ik in ieder geval mijn Volkskrant open kan slaan. Er wordt in de stoelen om me heen wel meer gelezen, of gebladerd, maar voornamlijk in Metro's en Spitsen, die na de ochtendspits een tapijt van papier achterlaten op de vloer.
Op de radio hoorde ik dat slechts tien procent van alle lezers van NRC jonger is dan veertig jaar. Nu is het soms wel aardig om bij een nichegroep te horen, maar eigenlijk vond ik de cijfers nogal schokkend. Aan de krant merk ik het niet zo, dat ie niet geschikt zou zijn voor - jongeren durf ik niet te zeggen - jonge dertigers. Maar speciaal gericht op dertigers is ie, zoals alle dagbladen, niet. NRC gaat hier iets aan doen, vanaf vandaag is er NRC.next. Een ochtenduitgave van NRC, op tabloidformaat, gericht op de 'groeiende groep hoger opgeleiden die geen betaalde krant meer leest, omdat dit niet meer bij hun levensstijl past.'
Voor de ingang van het station werd ik vanmorgen niet alleen opgevangen door de wapperende armen van de uitventers van Metro en Spits, maar ook van NRC.next. Daar wilde ik mijn Volkskrant in ieder geval wel één ochtend voor inruilen. Tot mijn grote verbazing was ik in de coupé nog steeds een uitzondering. Geen andere Next-lezer te zien, wel stapels doorgebladerde Metro's en Spitsen op de tafeltjes. Ben benieuwd of dat beeld de komende dagen en weken gaat veranderen. Of zouden er gewoon weinig hogeropgeleiden in de trein naar Haarlem zitten?
Geplaatst door Corrie om 13:54
11 maart 2006
Dutch bloggies
Dutch bloggies: www.truelove-nl.net. Genomineerd in de categorieën Beste Nieuwkomer en Beste Themaweblog. Helaas niet gewonnen, daarom van mij wel de prijs voor beste outfit en leukste gesprek.
Geplaatst door Corrie om 14:36
06 maart 2006
Haarlemmerdijkie
Geinponum, gebbetje of drijfsijssie. Het Parool houdt een verkiezing voor het mooiste Amsterdamse woord. Ronde 1 bestaat uit woorden die te maken hebben met 'lachen'. Mijn favoriet - als bewoner van het Haarlemmerplein - is natuurlijk Haarlemmerdijkie. In de lezing van Het Parool betekent het 'geintje' maar het woord heeft ook een minder aangename betekenis. Een haarlemmerdijkie is ook iemand in de maling nemen of ruzie zoeken.
Ik zou zeggen stem op Haarlemmerdijkie! Ik ben het aan mijn buurt verplicht natuurlijk, maar zou ik ergens anders wonen, dan zou ik stemmen op Gleuvenrijder. Dat bekt zo lekker op z'n Amsterdams.
Geplaatst door Corrie om 22:18
De bewoonde wereld
De hagel heeft de laatste sporen Guyaanse zon van mijn wangen gegeseld, een goed moment voor een terugblik. In een eerdere post schreef ik over de beestjes in Guyana, maar naast jungle heb je er ook bewoonde wereld, zij het op beperkte schaal.
Van te voren was me een tropische stad met Franse allure beloofd. Vooral het centrale Place du Palmiste zou met zijn omzoming van statige gebouwen de grandeur van Franse pleinen uitademen. Ik zag gelijk een mini-Parijs voor me, maar het echte Cayenne leek daar toch niet echt op. Alleen qua verkeer misschien. De rijen auto's in de smalle straten vormden continu één grote file. Om 12 uur rijdt de hele stad naar huis voor een lunch en siësta, afhankelijk van hun beroep rijden werknemers tussen 2 en 4 weer terug naar de stad om nog een paar uurtjes te werken.
Place du Palmiste is evengoed wel bijzonder. Rondom het plein, met rijen hoge palmen, zijn overheidsgebouwen en banken gevestigd. De rest van het centrum bestaat uit kleine winkeltjes, een marktplein en een oud fort gebouwd door de Fransen. Cayenne was veel kleiner dan ik had verwacht. Dat kan ook haast niet anders als er in een land met de oppervlakte van Portugal maar 200.000 mensen wonen.
Volgens het World Factbook van de CIA bestaat 90 procent van het land uit bos. Slechts 0,2 procent uit landbouwgrond. Op een kaart kun je goed zien dat de meeste mensen zich in Cayenne en de andere plaatsen aan de kust hebben gevestigd. Ook aan de grensrivieren met Brazilië en Suriname liggen wat dorpen. Midden in Frans Guyana ligt Saül, wie daar heen wil wordt aangeraden met het vliegtuig te gaan.
Ten zuiden van Cayenne, op zo'n anderhalf uur rijden in een gebied dat steeds heuvelachtiger wordt, ligt het dorpje Cacao. Het is gesticht door Monks, een Vietnamees volk dat na de oorlog met de Fransen is meegetrokken. In een notedop is dat wat ik ervan heb onthouden. De Monks leven van fruit en groenteteelt. Ze stonden vroeger bekend om de lage prijzen en goede kwaliteit. Tegenwoordig alleen om de goede kwaliteit. Op zondag treffen de inwoners van Cacao - en toeristen en bezoekers - elkaar bij het marktplein, waar in kramen noodlesoep wordt geserveerd. Heerlijk!
Nog een ander dorpje is het noemen waard, Kaw. Op zeker een uur tot anderhalf uur ten oosten van Cayenne eindigt de weg bij het Kaw-moeras. Met een slanke korjaal vaar je in zo'n twintig minuten naar het dorpje Kaw, waar zo'n 50 mensen wonen. Voor de elf kinderen van het dorpje is een eigen schooltje beschikbaar. Ook is er een kerk, medische post, en een postkantoortje dat vrijwel elke dag een uurtje open is. De postbode was toevallig net op kantoor, en ik overhandigde hem de ansichtkaarten die ik al een paar dagen in mijn rugzak had. Hij had een net uniform aan en een grote pet op van de posterijen. Hij nam de kaarten aan en sommeerde me naar buiten: de volgende keer graag in de bus doen!
- foto's van de bewoonde wereld toegevoegd aan het Frans Guyana album op Flickr
Geplaatst door Corrie om 17:27
02 maart 2006
Verrassing
Blijkt het ontfutselen te zijn in plaats van ontfrutselen!
Geplaatst door Corrie om 11:11