« Verrassing | Home | Haarlemmerdijkie »
06 maart 2006
De bewoonde wereld
De hagel heeft de laatste sporen Guyaanse zon van mijn wangen gegeseld, een goed moment voor een terugblik. In een eerdere post schreef ik over de beestjes in Guyana, maar naast jungle heb je er ook bewoonde wereld, zij het op beperkte schaal.
Van te voren was me een tropische stad met Franse allure beloofd. Vooral het centrale Place du Palmiste zou met zijn omzoming van statige gebouwen de grandeur van Franse pleinen uitademen. Ik zag gelijk een mini-Parijs voor me, maar het echte Cayenne leek daar toch niet echt op. Alleen qua verkeer misschien. De rijen auto's in de smalle straten vormden continu één grote file. Om 12 uur rijdt de hele stad naar huis voor een lunch en siësta, afhankelijk van hun beroep rijden werknemers tussen 2 en 4 weer terug naar de stad om nog een paar uurtjes te werken.
Place du Palmiste is evengoed wel bijzonder. Rondom het plein, met rijen hoge palmen, zijn overheidsgebouwen en banken gevestigd. De rest van het centrum bestaat uit kleine winkeltjes, een marktplein en een oud fort gebouwd door de Fransen. Cayenne was veel kleiner dan ik had verwacht. Dat kan ook haast niet anders als er in een land met de oppervlakte van Portugal maar 200.000 mensen wonen.
Volgens het World Factbook van de CIA bestaat 90 procent van het land uit bos. Slechts 0,2 procent uit landbouwgrond. Op een kaart kun je goed zien dat de meeste mensen zich in Cayenne en de andere plaatsen aan de kust hebben gevestigd. Ook aan de grensrivieren met Brazilië en Suriname liggen wat dorpen. Midden in Frans Guyana ligt Saül, wie daar heen wil wordt aangeraden met het vliegtuig te gaan.
Ten zuiden van Cayenne, op zo'n anderhalf uur rijden in een gebied dat steeds heuvelachtiger wordt, ligt het dorpje Cacao. Het is gesticht door Monks, een Vietnamees volk dat na de oorlog met de Fransen is meegetrokken. In een notedop is dat wat ik ervan heb onthouden. De Monks leven van fruit en groenteteelt. Ze stonden vroeger bekend om de lage prijzen en goede kwaliteit. Tegenwoordig alleen om de goede kwaliteit. Op zondag treffen de inwoners van Cacao - en toeristen en bezoekers - elkaar bij het marktplein, waar in kramen noodlesoep wordt geserveerd. Heerlijk!
Nog een ander dorpje is het noemen waard, Kaw. Op zeker een uur tot anderhalf uur ten oosten van Cayenne eindigt de weg bij het Kaw-moeras. Met een slanke korjaal vaar je in zo'n twintig minuten naar het dorpje Kaw, waar zo'n 50 mensen wonen. Voor de elf kinderen van het dorpje is een eigen schooltje beschikbaar. Ook is er een kerk, medische post, en een postkantoortje dat vrijwel elke dag een uurtje open is. De postbode was toevallig net op kantoor, en ik overhandigde hem de ansichtkaarten die ik al een paar dagen in mijn rugzak had. Hij had een net uniform aan en een grote pet op van de posterijen. Hij nam de kaarten aan en sommeerde me naar buiten: de volgende keer graag in de bus doen!
- foto's van de bewoonde wereld toegevoegd aan het Frans Guyana album op Flickr
Posted by Corrie at 06 maart 2006 17:27