« januari 2006 | Home | maart 2006 »
28 februari 2006
Me and you and...
))<>((
Als iemand mij dit voorstel zou doen in een chatroom, zou ik het venster gelijk sluiten. Wie de film Me and you and everyone we know heeft gezien, weet dat de ascii-tekening ontsproten is aan het brein van een 7 jarige jongen, die een intieme en toch ook wel bizarre chatrelatie onderhoudt met een onbekende volwassen vrouw. Uiteindelijk maken ze een afspraakje in een park. De scène van het jongetje en de vrouw op het parkbankje is hilarisch, pijnlijk en gevoelig tegelijk. Nu ik het zo opschrijf weet ik niet of dat kan, zo allemaal tegelijk, maar een betere omschrijving kan ik niet bedenken.
Me and you ... is een gevoelige film over menselijke relaties, over intimiteit en eenzaamheid. De film won al diverse prijzen op internationale filmfestivals en draait nu in de Nederlandse bioscopen. Check de trailer of het iets voor jou is.
(Een van de leuke dingen aan de bioscoop zijn de filmtrailers. Op basis van de compilatie van anderhalve minuut beslis je of je een film wel of niet wil gaan zien. The Cave of the Yellow Dog, uit Mongolië, was een overtuigde ja.)
Geplaatst door Corrie om 22:52
26 februari 2006
OS
Gelukkig, de Olympische Spelen zijn voorbij, kan ik tenminste weer nuttiger programma's op tv kijken. De score na twee weken sport: ik weet hoe de puntentelling van curling werkt, waarom wordt ijsdansen in godsnaam gehonoreerd met Olympische medailles, te veel Mart Smeets, te weinig live ijshockey, Nederlanders moeten niet gaan bobben. Wisten jullie trouwens dat biatleten de grootste VO2max hebben van alle sporters? (Ja, als afgestudeerd bewegingswetenschapper weet je dat soort dingen.)
Over biatleten gesproken, de Olympische Spelen volgens Buro Renkema: Biatlon, een sport die je raakt.
Geplaatst door Corrie om 22:41
24 februari 2006
Zzzzzzzz
Nog maar 230.982 jaar! 
Geplaatst door Corrie om 13:03
22 februari 2006
Beestjes
Vooraf had mijn vader gewaarschuwd: er zijn veel beestjes in Frans Guyana. En inderdaad, in de kamer waar we de eerste week sliepen, liepen gekko's en boomkikkers net zo vaak binnen als buiten over de muren. Rondom het huis, zodra het ging schemeren, kwaakten en hipten enorme padden rond. Verder wat schildpadden in de 'tuin', kwetterende vogels in overvloed, felgekleurde vlinders en kleine pijlgifkikkers tussen de struiken.
Ook al had de begeleider van de reis vooraf gezegd dat we niet midden in een documentaire van National Geographic terecht zouden komen, dat was toch waar ik op hoopte. Maar helaas, ook - of misschien wel juist - in Frans Guyana wordt flink gejaagd. 'Boswachter' Kevin van het Trèsorgebied vertelde me dat Frans Guyana het enige land in Zuid-Amerika is waar de Tapir niet is beschermd. Je mag er in het hele continent niet op jagen, behalve in het departement wat tot Frankrijk behoort. Dat is toch raar? Op onze lange wandelingen hebben we meerdere malen jachtpatronen gevonden, helaas geen tapirs gezien. Ze zijn er wel, de miereneters en roofdieren, maar niet langs de begaanbare wandelpaden.
Gelukkig wel drie keer een troep aapjes gezien, die zich door het woud verplaatsen door van boomtop tot boomtop te springen. Ze kwetterden zo dat ik dacht dat ze een groep vogels waren, maar toen de schillen van vruchten naar beneden vielen en ik naar boven keek, zag ik de eigenwijze koppies van doodshoofdaapjes.
In het oerwoud is het vaak een kwestie van horen, niet van zien. Veel vogels, en ook apen, leven in de boomtoppen en die zijn zo dichbegroeid dat je de dieren eerder hoort dan ziet. Eerder schreef ik al over de indrukwekkende brulapen, van dichtbij klinken ze als hongerige roofdieren, op afstand meer als een huilende wind.
Overige score: agouti's (die met een enorme snelheid met hun blote tanden een kokosnoot verorberen), kaaimannen (kleintjes dan), gordeldieren, twee keer een slang, en heel heel veel vogels, zoals ijsvogels, kolibri's, veel soorten roofvogels, reigerachtigen, jacana's, een toekan, fregatvogels, twee neusapen etc
Verder is het - zichtbare - leven er vooral klein. Muggen, teken, termieten, vlinders, kikkers, sprinkhanen, kevers, torren, krabben, rupsen, wespen en mieren. Les één in de jungle is altijd kijken waar je je handen en voeten plaatst. Na twee weken kan ik je vertellen, het is een leerzame les. Van alle dieren in Frans Guyana zijn de mieren mijn grootste vijand gebleken. Geen giftige slangen, dodelijke schorpioenen of harige spinnen, maar kleine, vrijwel onzichtbare miertjes, die gewoon blijken te steken! En hoe! Daar kwam ik achter toen ik op dag één mijn schoenen stond uit te trekken op een net stukje zand naast het huis, wat tien steken later een mierennest bleek te zijn. En dat was niet de enige keer.
Je leert naar het regenwoud kijken. Waar je ook stilstaat, er is altijd leven te zien.
- Op Flickr een eerste serie foto's, de beestjes (met uitleg).
Geplaatst door Corrie om 13:23
19 februari 2006
Picturing Eden
Sinds ik een paar jaar geleden heb ontdekt dat kunst niet alleen in musea te zien is, bezoek ik ieder jaar de kunstbeurzen Art Rotterdam en de KunstRai waar tientallen Nederlandse en enkele buitenlandse galeries werken van hun kunstenaars tonen en verkopen. Gisteren zwierf ik met vrienden de hele middag rond langs de kunstwerken op de beurs in Rotterdam.
Van een kunstamateur ben ik verworden tot een kunstamateur die af en toe denkt "zou ik dit willen hebben?" Alweer een paar jaar geleden kocht ik met behulp van de kunstkoopregeling - waarbij je elke maand een bepaald bedrag afbetaalt - een geweldige foto van Ruud van Empel. Toen ik me gister bij enkele foto's afvroeg of ik ze zou willen (en kunnen) kopen, realiseerde ik me dat ze me stuk voor stuk niet zoveel deden als de foto die ik thuis aan de muur heb hangen. Het gaf me een goed gevoel om te kunnen vergelijken en zo zeker te weten dat je iets bijzonders in huis hebt hangen.
Het gaat overigens goed met Ruud van Empel. Hij exposeert in New York met onder andere zijn nieuwe serie World, waarvan bovenstaande foto ook op Art Rotterdam hangt. Van de tentoonstelling Picturing Eden in het George Eastman House in New York verschijnt een boek, waarvan een van de foto's van Ruud toch maar mooi de cover siert.
- meer Ruud van Empel
- meer Art Rotterdam bij kunstlogster Hinke
Geplaatst door Corrie om 13:15
15 februari 2006
Groen
De afgelopen weken heb ik tientallen kleuren groen gezien. Groen van jonge blaadjes en van majestueuze bomen, groen van sprinkhanen en groen van schildpadden, groen van taaie mossen en drassige varens. Groen in stortregen en groen in felle zon, groene sinaasappels en groene nachtpijlstaartvlinders.
Binnenkort echt meer reisverhalen en groene foto's, ben weer volop aan't werk en heb volop slaap.
Geplaatst door Corrie om 22:22
13 februari 2006
Oost West
Na vijftien dagen afwezigheid, zette ik vandaag optimistisch weer voet in Amsterdam. Wat veel zuurstof in de lucht, heerlijk! Maar wat een grijze, dooie boel ook, ik mis het uitbundige groen. Wel blij met mijn eigen computer, badkamer en bed en vooral mijn eigen R. Fijn om na zolang iemand weer te voelen en te zoenen.
Ik vertel hem van de hak op de tak mijn belevenissen, en hij doet het zelfde. Ik heb honderden digitale kiekjes, hij alleen verhalen.
Door mijn collega's van Bright heb ik toch een beetje kunnen zien hoe ons huis is zonder mij. Rickert werkte mee aan de wekelijkse uitpakparty en showt de Squeezebox, een WiFi-apparaat waarmee radiostreams, podcasts en mp3's via je stereo te beluisteren zijn. En hij speelt nog RSS-feeds af ook. Gaat dat zien!
Overigens bestaat Bright met het uitkomen van het verse, zevende nummer precies een jaar. In de nieuwste aflevering een bijdrage van vijf pagina's van mijn hand, een serie foto's en interviews van extreme wintersporters, zoals ijsduiken, speedskieën en sledehondensport.
Geplaatst door Corrie om 17:34
09 februari 2006
Onderweg 2
Op allerlei verlaten plekken in dit land kun je slapen bij carbets, in bossen, maar ook in het moeras op een drijvende. Een carbet is niets meer dan een groot golfplaten afdak en een houten frame. Daar kan je dan je hangmat aan hangen. Twee nachten achtereen in hangmatten geslapen; als een rijtje poppen in een cocon. Best ontspannen, als je doorhebt hoe het moet. Dekentje, kussentje, recht liggen of op je zij. Somms even kramp in je benen, en verder geweldige geluiden uit de omgeving, en muggen.
De laatste dagen breken aan, ik ben allang vergeten dat het daar winter is....
Geplaatst door Corrie om 22:26
03 februari 2006
Onderweg
Vandaag even in de hoofdstad Cayenne, en een internetcafe gevonden. Helaas kan ik niet sms'en hier, en ook niet mms'en, dus daarom geen updates. Er is wel een mobielnetwerk.Tijdens een lange wandeling gisteren ontving ik middenin een groot bos steeds sms'jes voor ,ijn verjaardag. Erg bijzonder. Ook werden we omringd door de roep van de groenhartvogel, heel tropisch en helder geluid.
De bomen zijn hier dicht en hoog, dus veel vogelleven is alleen te horen, door de hoge boomkruinen zijn ze niet te zien.
De geluiden die je hier hoort zijn geweldig, of het nu de enorme hoosbuien zijn, de vogels of de krekels. Indrukwekkendst tot nu toe: de brulapen die in het bos achter de lodge rondtrekken. Je ziet ze niet maar hoort ze zeker. Het is alsof er ergens een horror slaughtermovie wordt opgenomen in het bos en de acteurs flink tekeer gaan.
Elke dag stokbrood en wielrenners met een bolletjestrui aan, zo Frans is het hier. Maar ook tropisch. Brazilianen en arme creolen wonen in huisjes die niet meer zijn dan een houten vlonder met drie houten muren en een golfplaten dak. Ramen van glas etc zijn hier niet nodig, het is nooit koud. En dat is erg prettig. De huizen zijn open, dus gecko's en boomkikkers scharrelen door de kamers op de muren. Grootste zorg hier is, hou houdt je alles droog.
De internettijd is op, buiten schijnt de zon, het ruikt naar espresso, het gaat mij goed!
Corrie
Geplaatst door Corrie om 15:24