« Picturing Eden | Home | Zzzzzzzz »
22 februari 2006
Beestjes
Vooraf had mijn vader gewaarschuwd: er zijn veel beestjes in Frans Guyana. En inderdaad, in de kamer waar we de eerste week sliepen, liepen gekko's en boomkikkers net zo vaak binnen als buiten over de muren. Rondom het huis, zodra het ging schemeren, kwaakten en hipten enorme padden rond. Verder wat schildpadden in de 'tuin', kwetterende vogels in overvloed, felgekleurde vlinders en kleine pijlgifkikkers tussen de struiken.
Ook al had de begeleider van de reis vooraf gezegd dat we niet midden in een documentaire van National Geographic terecht zouden komen, dat was toch waar ik op hoopte. Maar helaas, ook - of misschien wel juist - in Frans Guyana wordt flink gejaagd. 'Boswachter' Kevin van het Trèsorgebied vertelde me dat Frans Guyana het enige land in Zuid-Amerika is waar de Tapir niet is beschermd. Je mag er in het hele continent niet op jagen, behalve in het departement wat tot Frankrijk behoort. Dat is toch raar? Op onze lange wandelingen hebben we meerdere malen jachtpatronen gevonden, helaas geen tapirs gezien. Ze zijn er wel, de miereneters en roofdieren, maar niet langs de begaanbare wandelpaden.
Gelukkig wel drie keer een troep aapjes gezien, die zich door het woud verplaatsen door van boomtop tot boomtop te springen. Ze kwetterden zo dat ik dacht dat ze een groep vogels waren, maar toen de schillen van vruchten naar beneden vielen en ik naar boven keek, zag ik de eigenwijze koppies van doodshoofdaapjes.
In het oerwoud is het vaak een kwestie van horen, niet van zien. Veel vogels, en ook apen, leven in de boomtoppen en die zijn zo dichbegroeid dat je de dieren eerder hoort dan ziet. Eerder schreef ik al over de indrukwekkende brulapen, van dichtbij klinken ze als hongerige roofdieren, op afstand meer als een huilende wind.
Overige score: agouti's (die met een enorme snelheid met hun blote tanden een kokosnoot verorberen), kaaimannen (kleintjes dan), gordeldieren, twee keer een slang, en heel heel veel vogels, zoals ijsvogels, kolibri's, veel soorten roofvogels, reigerachtigen, jacana's, een toekan, fregatvogels, twee neusapen etc
Verder is het - zichtbare - leven er vooral klein. Muggen, teken, termieten, vlinders, kikkers, sprinkhanen, kevers, torren, krabben, rupsen, wespen en mieren. Les één in de jungle is altijd kijken waar je je handen en voeten plaatst. Na twee weken kan ik je vertellen, het is een leerzame les. Van alle dieren in Frans Guyana zijn de mieren mijn grootste vijand gebleken. Geen giftige slangen, dodelijke schorpioenen of harige spinnen, maar kleine, vrijwel onzichtbare miertjes, die gewoon blijken te steken! En hoe! Daar kwam ik achter toen ik op dag één mijn schoenen stond uit te trekken op een net stukje zand naast het huis, wat tien steken later een mierennest bleek te zijn. En dat was niet de enige keer.
Je leert naar het regenwoud kijken. Waar je ook stilstaat, er is altijd leven te zien.
- Op Flickr een eerste serie foto's, de beestjes (met uitleg).
Posted by Corrie at 22 februari 2006 13:23