« december 2005 | Home | februari 2006 »
28 januari 2006
Dag!
Ik ga op reis en ik neem mee: een lakenzak, toiletspullen, afritsbroek, legerbroek, zonnehoed, zonnebril, zonnebrand, deet antimuggenspul, mijn vader (eigenlijk neemt hij mij mee), Teva's en Palladiums, heel veel hempjes en dunne kleding met lange mouwen, toch ook een rok en een jurkje, een verrekijker, Petzl, iPod, telefoon, iXus 500, een cadeautje van Rickert dat ik pas op 2 februari mag uitpakken, een schrift, bikini, regenjas, de boeken Ritselingen van Michael Frijda, Zaterdag van Ian McEwan, The curious incident of the dog in the night-time van Mark Haddon en Everything is illuminated van Jonathan Safran Foer, en nog veel meer.
Helaas blijven thuis nog meer boeken, zoals de SAS Survival Guide, de videocamera en Rickert. Ik ben heel slecht in afscheid nemen en ben de hele dag al een beetje wiebelig. Zodra ik morgenochtend heel vroeg de douane door ben en na een overstap in Parijs uiteindelijk land in Frans Guyana is het vast voorbij. Ik verheug me op de temperatuur, het geluid van de jungle, al het nieuwe wat ik ga ontdekken en twee weken in gezelschap van mijn vader zijn.
Ik ga proberen een paar foto's naar mijn log te sturen, wel zo leuk voor alle thuisblijvers! Dag!
Voor de meelevers:
- onderkomen week 1: Emerald Jungle Village
- dagprogramma 5 tot en met 11 februari: Jungletours.nl
Geplaatst door Corrie om 19:30
27 januari 2006
Tijdverdrijf
Al amper tijd om me voor te bereiden op m'n vakantie, laat staan lekker te loggen. Daarom een snelle link naar een snel spelletje: Fastr.
Je ziet tien foto's, afkomstig van fotosite Flickr, en moet raden met welk trefwoord ze gevonden zijn.
Het lijkt nogal op Guess-the-Google van vorig jaar, waarbij je het zoekwoord moest raden wat de getoonde twintig plaatjes uit Google Images opleverde maar is daarom niet minder leuk.
Geplaatst door Corrie om 07:50
24 januari 2006
Gegen die wand
Ik loop vreselijk achter, qua huishouden, qua slaap maar zeker wat films betreft. In december publiceerde de Volkskrant een lijst met de films die in 2005 zijn uitgekomen, mensen konden stemmen op wat zij de beste film van het jaar vonden.
Ik zette voor de grap blauwe streepjes bij de films die ik had gezien, en rode bij de films die ik heel graag had willen zien. Tot mijn grote schrik kwam ik niet verder dan een blauw streepje of zes. Met rood was ik vier keer zo lang aan de slag.
Vandaag zag ik een film die al langer dan een jaar op een lijstje staat, Gegen die Wand. Een Duitse film die in 2004 op het internationale filmfestival van Berlijn de Gouden Beer won en door de Nederlandse filmjournalisten werd uitgeroepen tot film van het jaar.
Die geweldige film dus, lag al een maand of twee in een envelop van de Moviemile te wachten om eindelijk eens gedraaid te worden. Ik ben blij dat ik er eindelijk tijd voor nam. Wat een geweldige film! Rauw, liefdevol en vooral heel heftig. Erg fijn dat ik hiermee mijn filmachterstand een piepbeetje heb ingelopen. Nu is de slaap aan de beurt.
Geplaatst door Corrie om 23:30
23 januari 2006
Spinvis, live
Zaterdagavond, Spinvis in Paradiso. Ik heb zelden zo'n perfecte concertavond meegemaakt. Geen blowers die me benauwden, geen boomlange kerels voor me of kletsende vrouwen naast me, maar 100 procent zicht op het podium, een enthousiaste band en een prima geluid.
Spinvis is gewoon erg fijn. Dat vond ik al op cd 1, in het theater en ook op de nieuwe cd dagen van gras, dagen van stro die nog niet zo lang uit is.
Een van de verrassende hoogtepunten was een (voor mij) onverwacht optreden van Simon Vinkenoog. Hij leek ietwat onwennig te beginnen met de voordracht van zijn gedicht, boekje in de hand, leesbrilletje op. Maar naarmate hij zijn verhaal vervolgde, zwol ook zijn passie aan en werd zijn expressie steeds heftiger. Geweldig hoe hij in het ritme van de band zijn verhaal tot een climax bracht. En er aan het eind zijn slogan 'Blijf bij de les in 2006!' uitgooide.
Ik zou zeggen, als je de kans krijgt nog een van zijn concerten te zien, snel een kaartje kopen. (Inclusief een wilde chello-speelster, de huilende trompet van Hans Dagelet, de dromerige teksten van Erik de Jong, de altijd charmante drummer Jeroen en een xylofoonspeler die waanzinnig snel is (en af en toe op zijn stokjes sabbelt.))
Binnenkort staat op Fabchannel een registratie van het concert. Vast aardig om te zien, al haalt het natuurlijk niet bij the real thing.
Geplaatst door Corrie om 22:24
19 januari 2006
HELAPIDAKA
Een aantal standaard chattermen als lol, brb en afk behoren sinds mijn chatverslaving van acht jaar geleden wel tot mijn vocabulaire. Maar die zogenaamde BrEeZâH-taal, daar kan ik - of eigenlijk wil ik - geen touw aan vast knopen. Als ik op een profielsite als CU2.nl rondklik, lees ik met afschuw het brabbeltaaltje waarin tieners met elkaar communiceren.
In MSN magazine las ik een artikel over de tienertaal met een aantal voorbeelden. Zo staat PLORK voor 'Prachtig Lichaam Ontzettende Rotkop'. Nu ben ik ongetwijfeld niet op de hoogte van de hipste MSN en sms afko's van deze tieners, maar het voorbeeld HELAPIDAKA, daar heb ik mijn twijfels over.
HeLaPiDaKA, ik vind het een ontzettend grappig woord. Geen idee waar ik de klemtoon moet leggen, maar op diverse manieren klinkt het erg lekker. Beetje Grieks ook.
Het staat voor 'Helaas Pindakaas'. OMG! Zijn er echt tieners die nog Helaas Pindakaas zeggen?
Geplaatst door Corrie om 10:00
17 januari 2006
Op de thee
Zomaar een cadeautje in de postbus van camathome. Een kartonnen doos, verzonden uit het Duitse Hude. Geen geluid bij het schudden, niet zwaar, niet licht. Snel uitpakken, een zwarte beker. Geen briefje, geen e-mailadres, gewoon een zwarte beker uit het buitenland.
Maar wel een magische! Vanaf vandaag drink ik gezellig met mezelf een kopje groene thee.
Geplaatst door Corrie om 22:00
12 januari 2006
Water
Aangekomen op Centraal Station liep ik de gebruikelijke route naar mijn fiets. Door de westelijke uitgang, langs de beruchte taxistandplaats richting fietsboot. Door de openstaande hekken van het bouwterrein naast de bewaakte fietsenstalling, golfde water naar buiten. Heel veel water. Toen ik het hoekje om wilde slaan om richting hotel Ibis te lopen zag ik pas hoeveel water. De weg waar normaal tientallen taxi's stapvoets rijden, hopend op een plaatsje bij de taxistandplaats, was veranderd in een snelstromende rivier.
Aan de kant van de fietsboot kon je nog met droge voeten over de stoep lopen. Eigenlijk zag het er wel vermakelijk uit. Klotsend bruin water in plaats van donkergrijs beton. Alsof Amsterdam er een nieuwe gracht had bij gekregen. Aan het eind van mijn route realiseerde ik me ineens dat mijn fiets aan de overkant van deze snelstromende waterweg stond, bij de spoorbrug.
Net als overige ramptoeristen doodde ik mijn bedenktijd met het maken van foto's met mijn mobiele telefoon. Was het zomer geweest dan waren blote voeten de oplossing. Maar op een dag dat je haar 's morgens op de fiets bevriest, hou ik liever mijn schoenen aan. Het moest anders.
Vanaf de overkant waadden twee meisjes met de fiets aan de hand mijn kant op. Veilig aan de overkant bleken ze plastictassen van hotel Ibis om hun voeten en onderbenen te hebben. Geniaal. Gelukkig wilde de droge meisjes mij hun tassen wel afstaan en kon ik aan de overtocht beginnen. Voetje voor voetje wist ik de overkant te bereiken. Best spannend, golvend en hard stromend water, niet zien waar de stoep ophoudt en de weg begint.
Fiets van het slot, en al vlot begon ik vol zelfvertrouwen aan de terugweg. Middenin mijn avontuur werd ik door bewonderende ramptoeristen gefotografeerd. Eenmaal aan de overkant - droge voeten en slechts een vochtige spijkerbroek! - stond ik mijn plastic tassen af aan een lange man in een grijs pak. Ik kon het niet laten om te blijven kijken hoe het hem op zijn tocht verging. Hij had een heel andere techniek, en liep gebukt om de bovenkant van de tasjes vast te houden zodat ze niet zouden afzakken. Toen hij bijna bij de overkant was, stoof er een jochie op een crossfiets door het water. De vloedgolf die hij veroorzaakte, gulpte de plastic tasjes in. De man schreeuwde.
- zie ook de foto's van Thomas Schlijper
Geplaatst door Corrie om 20:09
11 januari 2006
Afritsen
Na een uur passen, dralen, nog eens modelletje zus en kleurtje zo aantrekken, keek ik nog steeds met afgrijzen naar mijn eigen spiegelbeeld. Ik vond het zo erg dat ik besloot het gewoon niet te doen. Ze zijn te cliché, te aseksueel en vooral te lelijk. Hun pasvorm sluit niet aan bij de mijne. Maar vandaag ben ik alsnog overstag gegaan: ik heb een afritsbroek.
Ik durf eigenlijk niet verder te schrijven, laat staan straks op 'publiceer' te klikken, maar omdat ik straf heb verdiend kastijd ik mezelf met deze ontboezeming. Vanaf nu hoor ik bij het leger geuniformde vrijetijdgenieters, dat strand, bos en stad bevolkt met wandelschoenen en khaki afritsbroek.
Als ik het zo erg vind, waarom heb ik het dan toch gedaan? Omdat ik denk dat het 'handig' is zo'n broek in de jungle. Een plek waar ik nooit eerder was en niet goed weet wat ik ervan moet verwachten. Juist die eigenschap 'handig' maakt die outdoor kleding waarschijnlijk zo onaantrekkelijk om te zien.
Maar goed, daar waar het vochtig en warm is, en allerlei insekten zich te goed willen doen aan mijn zweet en bloed, daar ga ik natuurlijk niet op mijn stadsbest rondlopen. Al doe ik dat op de camping in Frankrijk wel en heb ik respectabele tochten gewandeld in de bergen in een kek rokje en een wit synthetisch hempje met spaghettibandjes en secret support.
Misschien doe ik dat uiteindelijk ook wel in Frans Guyana, en blijft de afritsbroek ver onderin mijn rugzak verstopt. Ik zweer hierbij één ding: ik zal nooit en te nimmer mijn vrijetijdsuniform in de stad dragen. En dat zouden meer mensen moeten doen.
Geplaatst door Corrie om 21:54
09 januari 2006
Drie
De Southern Style burgers van Quorn zitten ineens met zijn vieren in een verpakking!. Ze vielen voorheen altijd op omdat ze met z'n drieën waren. De meeste burgers, lapjes, ballen en schnitzels zitten met twee of met vier in een pakje. Dat deelt vast makkelijker, ofzo. Drie is gewoon een raar getal voor een verpakking. Onder het koken probeerde ik etenswaren te bedenken die altijd met z'n drieën zijn en ik kom niet ver:
- de kleine meeneempakjes van appelsientje etc (ze gaan opeens per zes!)
- de kindersurprise eieren
Had ik nu maar een reactiemogelijkheid, dan konden jullie me verder helpen! Mailen mag ook, dan voeg ik ze toe.
In de mailbox:
- Cup-a-soup
- Desperado bier
- Knorr Vie
- Anijsblokjes
- Dr. Oetker gist
- Zneks appels
- Unox broodjes worst
- Paprika kleurentrio
- Saté
- Pakjes chocomel
- Sultana's, de losse verpakkingen
- Pakjes langhoudbare melk
- Fireballs
Geplaatst door Corrie om 22:02
06 januari 2006
'Narigheid op het Haarlemmerplein'
'De gevel aan de Kleine Houtstraat doet denken aan de perforatie van wc-papier.'
Aldus Vincent van Rossem over het gebouw dat de komende jaren binnen mijn geliefd uitzicht op het Haarlemmerplein zal verrijzen. Ik was eigenlijk best enthousiast over het wooncomplex waarvoor eind 2005 het startsein werd gegeven, na jaren van besluiteloosheid, getouwtrek en bezwaren. Ik vind het prima dat het plein bebouwd gaat worden, al ben ik bang dat ik het uitzicht op de pakhuizen met rode luiken van Prinseneiland ga missen. Of dit ontwerp de beste oplossing is, dat weet ik niet. Van Rossem drukt zich uit in duidelijkere bewoordingen:
'Een toonbeeld van goedkoper aannemersarchitectuur uit het jaar nul vande massa-woningbouw is nog aanmerkelijk neter dan dit bouwplan voor het Haarlemmerplein.'
'Vroeger was een gat in een straatwand altijd een teken van verval, net als in een slecht gebit. Maar tegenwoordig is een pleinwand met een gat erin blijkbaar een aanwinst.'
(via www.haarlemmerbuurt.com)
Geplaatst door Corrie om 22:27
03 januari 2006
Rrrrrrrrrrrrr
R. kan behoorlijk snurken, vooral als hij verkouden is, veel heeft gedronken of kampeert. Slapeloze nachten heb ik er soms van, en bij erge verkoudheden wapen ik mijzelf met oordopjes.
Ik probeer hem af en toe voor te doen wat voor geluiden hij maakt en hoe hard deze klinken. Toen ik dit geluidsbestandje afspeelde, liep hij vol ongeloof op me af. 'Ben ik dat? Wat erg!'
Mijn geheime opnames hadden effect! Een ronkende motor van vlees en bloed. Eigenlijk wilde ik hem verbijsterd in de woonkamer achterlaten en zelf vast naar bed gaan. Maar eerlijk is eerlijk; het was slechts kat Karel die gezellig spinnend op schoot lag.
Geplaatst door Corrie om 22:29
01 januari 2006
2006
Allen een liefdevol, gezond en daadkrachtig 2006 gewenst!
Geplaatst door Corrie om 15:40