« Kantoor! | Home | hcc!dagen, GameExpo »
23 november 2005
Varkentjes
Arme, arme varkentjes. Niet zozeer Ot en Sien, de varkens van De Keuringsdienst van Waarde die gister in het programma als ribkarbonades eindigden, maar vooral de miljoenen anonieme varkens in de bioindustrie.
De Keuringsdienst kocht tien maanden geleden twee biggetjes en huisvestte deze in de ruime tuin van programmamaker Wouter Klootwijk. Hij liet ze lekker scharrelen in de modder, voerde ze dagelijks lekker hapjes en bracht ze, eenmaal vetgemest tot 170 kilo, naar het slachthuis. Nu is het niet prettig om te weten dat dieren worden afgemaakt, maar het schokkendste uit deze aflevering vond ik niet zozeer de dood van Ot en Sien, maar de zogenaamde varkenseconomie.
Volgens de varkenseconoom verdient niemand aan varkens. Niet de boer die ze vetmest, niet het slachthuis die ze slacht en niet de supermarkt die ze in hapklare brokken verkoopt. De boer die zijn varkens naar het slachthuis brengt, krijgt iets meer dan een euro per kilo slachtgewicht. Dit komt erop neer dat hij net aan van de verkoop van zijn varkens rond kan komen, maar niet genoeg verdient om te investeren. Ook de slachter verdient amper op zijn werk, en hetzelfde geldt voor de supermarkt die - volgens de KVW - varkensvlees slechts als lokproduct gebruikt in de hoop dat klanten een fles cola of zak chips kopen waar de supermarkt wél op verdient.
Wat is de prijs van dierenleed? Willen varkens ooit een beter leven krijgen, dan moet de prijs van het vlees drastisch omhoog zodat de boeren hun beroep anders kunnen gaan uitoefenen. Het lijkt mij een simpele gedachte, maar ik zie vast wat over hoofd, anders was dit toch al lang gebeurd?
In NRC van gisteren schreef Rudy Kousbroek een artikel (Kunst tegen martelen van varkentjes) over de fototentoonstelling Document Nederland: Dierbaar, die te zien is in Huis Marseille in Amsterdam. Een fotoserie van Jan van IJken over de relatie tussen mens en dier, waarbij hij een reportage maakte in de bioindustrie. Als ik de omschrijving van Kousbroek lees, denk ik niet dat ik de tentoonstelling durf te bekijken. 'De sprakeloze melancholie van de 'biggen in groepshuisvesting' - een donkere ruimte waarin 160 biggen in diepe eenzaamheid tegen elkaar aanliggen op een kale vloer.' Of de foto waarop je een weerloze big zonder verdoving gecastreerd ziet worden, geflankeerd door twee honden die de balletjes als snack krijgen toegeworpen.
Ook Kousbroek refereert aan het marktmechanisme, als 'hoofdschuldige'.
Je zou zeggen, een fatsoenlijk mens die deze tentoonstelling gezien heeft eet nooit meer varkensvlees. Maar ook hier blijkt weer hoe dit alles zich in het luchtledig afspeelt, het is wat de Fransen noemen prêcher aux convertis, de mensen die op deze foto's reageren zijn al bekeerd. Fatsoenlijke mensen eten al jaren geen varkensvlees meer, maar fatsoenlijke mensen zijn er niet veel. Waar het om gaat is het bekeren van de horden die hun Gargantuëske hoeveelheden vlees kopen bij de kiloknaller. En dat is een gesloten circuit, die mensen zijn onbereikbaar.
Wie of wat is de hoofdschuldige? Dat is het marktmechanisme. De prijzen voor varkens en varkensvlees zijn zo laag dat verdoven te kostbaar wordt gevonden. "
Het is niet te laat om je te bekeren. Slaap lekker.
Posted by Corrie at 23 november 2005 21:33