« Tripping | Home | Quotes »
23 oktober 2005
Splash Battle
Er zijn situaties die het slechtste in een mens naar boven brengen. Eén daarvan, weliswaar vrij onschuldig, trof ik gister aan in Walibi World.
Sinds ik met R. jaren geleden een aantal maanden in Amerika woonde, zijn we dol op rollercoasters. In Ohio zaten we regelmatig in de langste, hoogste, snelste en heftigste houten rollercoasters ter wereld: The Beast en Son of Beast. Achtbanen in Nederland zijn daarmee vergeleken maar kiddie rides. Eigenlijk is er hier maar een plek waar je een beetje serieuze achtbanen hebt, in Flevoland. Voorheen Sixflags, wat nog best stoer klonk, tegenwoordig onder de mieterige naam Walibi World.
Evengoed, de houten rollercoaster en de vrij nieuwe stalen Goliath zijn echt de moeite waard. Helemaal nu het pretpark Halloween viert, en je ze in het donker kunt rijden. De nerveuze opgewonden stemming in de rij, het geratel van de karretjes, het gevoel net voor je de diepte instort, de rijwind die je ogen doet tranen en het ongegeneerde gillen. Geweldig.
Wat het slechtste in de mens naar boven brengt, namelijk leedvermaak, is de nieuwe attractie Splash Battle. In een vrolijk uitgedost wagentje word je over een rails getransporteerd door een nogal natte wereld. Je komt langs sproeiers, fonteinen en douches die je van boven, onder en de zijkant belagen. Het wagentje is uitgerust met vier waterkanonnen waarmee je de douches uit kunt schakelen. Leuk bedacht, deze attractie waarbij je zelf tot actie moet overgaan. En het geniale ervan is dat je er niet in hoeft te zitten om er plezier van te hebben. Als toeschouwer kun je een van de waterkanonnen langs de kant bedienen waarmee je de slachtoffers in de wagentjes volledig kunt doorweken.
Kleine kinderen in regenjasjes, de volle laag. Pubers in spijkerbroeken en hooded sweaters, geen genade. En de ouders in de bij de attractie voor 1 euro aangeschafte lichtgele regenponcho, die maakten helemaal geen kans. Na een beetje oefenen weet je precies hoe je een vette straal in een nek kunt plaatsen en dat de poncho ophoudt daar waar de bovenbenen in spijkerbroek beginnen.
Je ziet mensen na tien seconden denken 'waar ben ik aan begonnen, ik wil eruit', en weet dat er geen weg terug voor ze is. Als makke schapen naar de slachtbank schuiven ze langzaam in de richting van jouw waterkanon. Ze doen een poging je te raken, maar na twee stralen in het gezicht laten ze het kanon los en duiken weg onder hun pet, kraag of handen. Shoot to drown, genadeloos. Heel vermakelijk.
Posted by Corrie at 23 oktober 2005 13:12