« juli 2005 | Home | september 2005 »
28 augustus 2005
onderweg: op het water
Cajakken op de Hérault: paar keer in een stroomversnelling een nat pak.
Geplaatst door Corrie om 15:45
27 augustus 2005
onderweg: pont du gard
Verzonden met de telefoon vanuit frankrijk, heb geen flauw idee hoe het er op mijn log uitziet. Tot volgende week.
Geplaatst door Corrie om 11:24
20 augustus 2005
Dahaaag!
Eindelijk gaan we weg. Ik heb er weken naar verlangd, even geen werk en even geen dagelijks moeten. En even geen herfst in de zomer natuurlijk. We zetten koers naar Frankrijk met in de achterbak een volledige kampeeruitrusting. We starten met een etappe richting Clermont-Ferrand en willen in ieder geval ook naar Arles, in de Provence. Verder weinig eisen, zolang het maar een beetje zonnig en landelijk is en als er maar baguettes, chèvre en goede tomaten te vinden zijn. Liefst een keer iets bij water, iets hoogs, een keer iets groens of bloemigs en een keer iets bruisends. Moet lukken toch, in twee weken Frankrijk?
M'n plannen om te gaan mobloggen zijn in het water gevallen. Dan maar achteraf de foto's online zetten, als dat gaat lukken. Net als vorig jaar gingen we ervan uit dat we onze telefoons en digitale camera's konden opladen via een adaptertje aan de sigarettenaansteker in de auto. Ook hadden we een heus naviagtiesysteem geleend van R's broer. Helaas, het wordt kaarten lezen en misschien ook wel schrijven. Onze stoere station blijkt wel oneindig veel laadruimte te hebben, maar geen aansteker.
Dan maar een extra boek mee.
Au revoir!
Geplaatst door Corrie om 21:22
Nerds
Tijdens een rondje Bijenkorf voor wat laatste hoognoodzakelijke aanschaffen voor de vakantie, viel m'n oog op dit doosje snoepjes. Om twee redenen heel aantrekkelijk. Ten eerst, het logo van Wonka staat erop. Precies, die vreemde meneer met die geweldig chocoladefabriek die ik vorige week zag in de film Charlie and the Chocolate Factory. Lekker veel clichés over goed en kwaad, 't loopt slecht af met de gulzige en verwende kinderen en goed met het arme jongetje die al blij is met een chocolade reep per jaar. De hele film is doordrenkt met de moraal dat familie belangrijker is dan geld.
Geeft allemaal niets, want zo is het verhaal van het boek nu eenmaal. De Oempaloempa's en de ploeg eekhoorntjes die testen of de nootjes wel goed genoeg zijn voor in een chocolade reep maken dat goed. Ten tweede, nerds! Ik kon me naast de pepermuntjes met een hoog cafeïne gehalte niet zoveel bij de combinatie nerds en snoepjes voorstellen. Totdat ik het doosje openmaakte en zag wat nerds blijkbaar zijn.
Knalgroene en gele wratachtige klontjes die zoet/zuur smaken.
Geplaatst door Corrie om 16:18
15 augustus 2005
24
De eerste vier afleveringen van 24 season 4 zitten erop. Het was weer ouderwets genieten met Jack Bauer, de crime fighter die in zijn eentje de wereld kan redden. Of in ieder geval Amerika. Het is wel even wennen aan alle nieuwe gezichten. Voor de geloofwaardigheid van de serie is het vast goed, maar ik mis wel een aantal vertrouwde sympathieke karakters. Gelukkig is de CTU-beltoon nog steeds hetzelfde, is Cloe stuurs weer op haar best en ademen ook de leaders en tussenstukjes de beproefde formule nog uit.
Van R. heb ik eigenlijk een 24-spreekverbod. Nu we elkaar 's avonds aankijken met de vraag, zullen we nog een aflevering?, is het vooral de kunst spoilers te vermijden. Bij season 1 heb ik aan de eettafel per ongeluk verklapt wie het lek bij CTU was, in een onachtzame bui verklapte ik mijn vrienden zo waar de hele serie van 24 afleveringen om draait.
Niet over chatten dus met mensen die de serie al hebben gezien, niet per ongeluk bladeren in de episode guide die werd meegestuurd met de dvdbox en al helemaal niet op internetsites terecht komen waar het over 24 gaat. Toen ik dat toch heel even niet kon laten, las ik de heuglijke mededeling dat Fox in januari 2006 begint met season 5!
Jack heeft de wereld al 3 keer gered. Mocht het hem dit keer weer lukken, zou hij dan ook in deel 5....?
Geplaatst door Corrie om 23:16
12 augustus 2005
K750i (2)
Zou de K van K750i van Sony Ericsson staan voor Klote, Kut of Kapot? Vanmorgen had ik voor het eerst mijn felbegeerde telefoon in handen. Ik stoeide wat met de instellingen, was zwaar onder de indruk van de kwaliteit van de foto's en na twee uur pielen ook wel licht gefrustreerd omdat het me niet lukte met het toestel foto's te mailen.
's middags liet ik het toestel trots aan vrienden zien, en maakte foto's van ze. Of ze gelukt zijn heb ik niet kunnen zien. Het beeld bevroor en werd zwart om daarna niet meer aan te gaan. Wat ik ook probeerde, het toestel vertoonde geen levenstekenen meer. "Oh, dat zijn gewoon de batterijen, die moet je de eerste paar keer goed opladen", zei een vriend geruststellend.
Eenmaal thuis het toestel onmiddelijk aan het stroominfuus gelegd en dokter R. erbij geroepen. Het lukte hem het toestel een korte opleving te geven, maar na een paar seconden gaf het ding weer de geest. Het is geen stroomgebrek, er is echt iets mis en daar baal ik vreselijk van. Een felbegeerd toestel blijkt ineens niets meer te zijn dan een troep.
De nachtmerrie die ik vreesde, is inderdaad aangebroken. De helpdesk van Hi zegt dat ik het toestel terug moet sturen - 'nee de verzendkosten vergoeden we helaas niet' - en kan kiezen voor een vervangend toestel of afzien van de koop.
Met Martin Parr in mijn achterhoofd wil ik het toestel nog een kans geven, maar wel als het voor m'n vakantie binnen is. En nee, dat kan Hi natuurlijk niet garanderen. Prutsers!
Geplaatst door Corrie om 21:36
10 augustus 2005
Victoria Cruziana (2)
Daar dreef ze dan in haar verwarmde vijver, grootgebracht met olifantenmest uit Artis, koningin Victoria Cruziana. Omringd door tientallen toeschouwers, twee rijen dik om de vijver heen, hield ze waardig stand onder het aanhoudend geflits van fototoestellen. Haar witroze bloemenkleed was wat kleiner dan ik had verwacht, maar haar ronde felgroene bladeren met opstaande randen toonden de ware grootte van haar lange armen.
Voor ik me aan haar schoonheid mocht vergapen, liep ik braaf met een groepje bezoekers achter een gids aan. De vijver waar het iedereen om te doen was, vond ze te druk. Dus liet ze ons eerst een ander deel van de Hortus zien en vertelde over de geschiedenis van de tuin, die oorspronkelijk werd opgezet als kruidentuin voor artsen en medisch studenten.
Toen de schemering was overgegaan in de donkere avond en het licht miezerde, werd ook ons ongeduldige groepje eindelijk ontboden bij de koningin. De gids bereikte de vijver als eerste en zei opgewonden "oh ze is al aan't zinken", waarop een aantal bezoekers paniekerig dacht dat het al te laat was om haar in volle glorie te zien. Ze helde inderdaad licht over naar een kant, maar gaf zich nog niet gewonnen aan het water. Zelfs niet na een uitzonderlijke dag.
De koningin sluit zich overdag gewoonlijk op in haar toren, pas als de schemering valt toont ze haar ware gewaad. Juist vandaag, haar tweede en laatste bloeidag, heeft ze zich de hele dag laten zien. Onze waardeloze zomer met vandaag aaneengesloten grijze wolken was voor haar een eindeloze schemering.
- foto's op Flickr
Geplaatst door Corrie om 23:56
Victoria Cruziana
Ik wist niet dat bloemen- en plantennieuws zo indrukwekkend kon zijn! Vanmorgen las ik in de Volkskrant dat de Hortus in Amsterdam vanavond speciaal open is tot 23.00 uur om bezoekers de gelegenheid te geven de bijzondere Victoria Cruziana in bloei te zien. "De bladeren van deze lelie kunnen wel twee meter in doorsnede worden. De Victoria is een nachtbloeier. Elke bloem bloeit slechts twee nachten achtereen; de eerste nacht wit, de tweede nacht roze. Na de tweede nacht sluit de bloem en verdwijnt onder water."
Wauw, wat een sprookjesachtig verhaal! In twee kleuren bloeien, 's nachts, en dan voor eeuwig verdwijnen onder water. Een koningin die waardig ten onder gaat.
Geplaatst door Corrie om 11:08
09 augustus 2005
k750i
Een telefoon met een fototoestel erin, al maanden denk ik erover om zo'n toestel aan te schaffen. Wat me tot nu toe tegenhield was mijn huidige abonnement, nog steeds in handen van mijn oude werkgever, de vrees om dagenlang uit te moeten zoeken welke provider, welk abonnement en welk toestel ik toch eens moet nemen en belangrijker, hoe ik ervoor kon zorgen dat ik wel mijn huidige nummmer kon houden.
Met een vakantie naar Frankrijk in het vooruitzicht werd de wens om te kunnen mobloggen groter. Ik zou en moest dus zo'n kek toestelletje met camera in m'n bezit krijgen. Twee weken geleden besloot ik eindelijk wat ik wilde, een Sony Ericsson K750i, met een 2 megapixel camera. Als fotograaf Martin Parr er reclame voor maakt, moet het wel goed zijn.
Een medewerker van KPN adviseerde me om m'n abonnement (van m'n werk) eerst om te zetten in prepay, en daarna de stap te maken om weer een abonnement te nemen, met een nieuw toestel. M'n toestel was 'contract vrij', zei de medewerker, dus het was geen probleem. Ik vond alles prima, printte een formuliertje van een pdf, vulde het in en stuurde het nog diezelfde dag naar KPN. Daarna begon het grote wachten, met de beloning van sfeervolle en vooral zonnige vakantiefoto's die ik vanaf eind augustus naar m'n log zou sturen in het vooruitzicht.
Vorige week kreeg ik een sms'je van KPN. 'De migratie naar prepay zal 27-10-2005 uitgevoerd worden'. Oktober? Ik was toch contract vrij? Ja, maar daarvoor blijkt ook een opzegtermijn van drie maanden te gelden. Daar ging mijn plan, en dat allemaal om m'n eigen 06-nummer te behouden. Getver.
Een paar dagen geleden vertelde ik het relaas aan een goede vriend. Gewoon een nieuw toestel met abonnement nemen, adviseerde hij. Je stuurt iedereen een sms'je met je nieuwe nummer, en klaar. Ik werd er helemaal blij van en bestelde onmiddellijk een nieuwe telefoon. Twee dagen later een formulier in de bus met mijn gegevens, of ik dat even goed wilde keuren. Ik heb nog nooit zoveel fouten in een formulier gezien, alsof ze de gegevens van twee klanten willekeurig over twee formulieren hebben verdeeld. Ter controle heb ik de bevestiging die ik per e-mail kreeg ernaast gelegd, daar stond toch echt het goede rekeningnummer.
Ik vrees met grote vrezen dat dit niet de enige hapering in deze bestelling gaat worden. Mocht het echt mis gaan, dan kan ik eind oktober als nog met m'n vertrouwde nummer de overstap wagen.
- foto's met de k750i op Flickr
Geplaatst door Corrie om 16:02
07 augustus 2005
Bagels
Amerikanen staan niet bekend om hun culinaire hoogstandjes, wel om hun eetcultuur die voornamelijk bestaat uit veel, vaak en fast. In de negen maanden die ik in 1997 in Amerika doorbracht, veranderde mijn verbazing over emmers van 5 liter chocoladeijs, gratis frisdrank refills in fastfood restaurants, all you can eat buffetten voor een paar dollar en collega's die standaard uit lunchen gaan bij de chinees, langzaamaan in gewenning. En een behoorlijke gewichtstoename, want ja, zo'n auto voor de deur is wel erg handig.
Er is maar één ding uit het Amerikaanse menu dat ik in Nederland wel eens mis. Een echte bagel. In New York kun je op iedere straathoek in de allersimpelste Deli overheerlijke bagels eten. M'n absolute favoriet: een toasted everything bagel. Ze hebben er speciale bageloventjes waar de twee helften op een lopende band doorheen gaan en in perfect geroosterde staat aan de andere kant uitkomen. Met de hoeveelheid creamcheese die ze op zo'n broodje smeren - het gat zit er meestal mee dichtgeplamuurd - kon ik op een gegeven moment ook omgaan. Ik bestelde gewoon twee bagels - een met en een zonder beleg - en verdeelde dat zelf met een plastic mesje in een behapbare hoeveelheid waarbij je het brood nog wel proeft.
In Nederland heet een klomp witbrood met een gat erin al snel bagel. Afgezien van de vorm heeft zo'n supermarkt bagel helemaal niets met de originele bagels te maken, terwijl juist het deeg een bagel zo lekker maakt. Het deeg wordt voor het bakken kort gekookt en is daardoor een beetje taai. Goede uitzondering hierop is Bagels en Beans, die pas een nieuw filiaal openden op wandelafstand op de Haarlemmerdijk. Eten doe ik er zelden, maar ik neem regelmatig een zakje bagels mee naar huis om af te bakken. Zeer betaalbaar (60 cent per stuk!) en vooral overheerlijk met een bakje walnoot-honing-creamcheese.
Of bagels zo Amerikaans zijn valt trouwens te betwisten. Het verhaal gaat dat Oost-Europeanen hem hebben geïntroduceerd in Amerika, waar hij alleen in de Joodse wijken werd verkocht. En nu dus ook op de Haarlemmerdijk.
Geplaatst door Corrie om 14:03
05 augustus 2005
Klik klik
Om deze regenachtige vrijdag weg te klikken, speel eens een potje Stackopolis. Torentjes bouwen in een pixelstad, altijd goed.
Geplaatst door Corrie om 11:22
04 augustus 2005
De verdronkene
Ik wist niet dat ik het nog kon, meer dan 300 bladzijden in twee avonden lezen. Met De Verdronkene van Margriet de Moor kostte het me geen enkele moeite, het stormachtige verhaal zoog me mee en liet niet los.
Naast de twee zussen Armanda en Lidy Blaauw speelt de wind de echte hoofdrol in dit verhaal. De wind trekt, duwt, klappert en raast. Hoofdstuk na hoofdstuk neemt hij toe in kracht, zo sterk zelfs dat ik hem tijdens het lezen door mijn hoofd voelde huilen. De straffe noordwestenwind op de eerste bladzijde van het boek, ontaardt uiteindelijk in de nietsontziende storm die Zeeland onder water zette en Lidy's leven neemt.
Het boek is al een tijdje uit, sinds april dit jaar, maar ik ontdekte het pas toen ik op de website van het KNMI het in memoriam van mijn opa las. Opa Postma was in 1953 meteoroloog bij het KNMI en zat de bewuste rampnacht machteloos op zijn post in de weertoren. In het hoofdstuk De weerkundige lees ik opeens zijn gedachten, zie zijn handelingen en voel zijn angsten. Heel intiem.
De Verdronkene is ook voor lezers zonder opa bij het KNMI een aanrader. Vanaf de eerste alinea's in het boek weet je dat Lidy de overstroming niet zal overleven, tegenstrijdig genoeg wordt het verloop van haar noodlottige bezoek aan Zeeland er alleen maar spannender door. Ondertussen leeft zus Armanda in Amsterdam het leven van haar zus Lidy, trouwt met haar man en voedt haar dochterje op. Ik heb het boek in stormachtig tempo gelezen en weet zeker dat ik het nog een keer over ga doen, liefst in een zacht briesje en zon in een vakantieland.
Verheffender recensies zijn er zeker, bij NRC, de Volkskrant of elders via Google.
- De Verdronkene, Margriet de Moor, Uitgeverij Contact
Foto: het drenkelingen huisje op de oostelijke zandplaat van Vlieland, 1982/1983, zus S., huisvriend A., Corrie, broertje H. en mama M.
Geplaatst door Corrie om 23:35
Mystery shopper
Tv-reclames werken niet bij mij, hou ik mezelf altijd voor. Maar vrienden kunnen me eenvoudig overhalen een product te kopen wat zij ook hebben. Zo dronk ik bij een vriend in Haarlem een overheerlijk glas limonade. Pink Grapefruit siroop van Karvan Cevitam. Dat ga ik ook kopen, zei ik enthousiast tegen hem. Maar helaas, ik ben al in vier winkels geweest maar kan de juiste limonadesiroop niet vinden. Een overdosis aardbei, grenadine, bosvruchten, framboos, sinaasappel en citroen. Nergens Pink Grapefruit.
Help! Wie wijst mij de weg naar Amsterdamse winkelschappen met Pink Grapefruit?
Geplaatst door Corrie om 21:51