« juni 2005 | Home | augustus 2005 »
31 juli 2005
iPod games
Aan de eettafel bij vrienden kwam het gesprek op onze eerste computers, de Vic-20, Atari, ZX80 en 81. Met de Commodore 64 liep ik eigenlijk nogal achter bij mijn disgenoten. Het is dat mijn drie jaar jongere broertje opeens met de spelcomputer thuiskwam, anders was mijn computercarrière vast pas in een computerlokaal op school begonnen.
De Commodore stond op een tafeltje in de woonkamer, een klein beeldscherm erbij en natuurlijk de onvermijdelijke cassettespeler om de programma's te laden. We speelden Frogger, Boulderdash, Pitstop en Winter Games. Ook Radar Rat Race hoorde tot de favorieten. Een verslavend kat-en-muis spel wat jezelf met gemak uren achterelkaar kon spelen, maar met een zich steeds herhalend zenuwenmuziekje ontzettend irritant was als broer of zus erin opging.
Ik heb niet alleen de ZX80 en Atari gemist vroeger, maar ook de tekstadventures. Een vriendin vertelde geanimeerd hoe ze verslaafd was aan deze tekstspellen en hele werelden in kaart bracht op vellen papier omdat je anders hopeloos in het spel verdwaalde. Op Wired las ik een verhaal over Howard Sherman, hij speelde zijn eerste tekstadventure 24 jaar geleden en brengt met zijn bedrijf Maclinche Entertainment nu dergelijke spellen uit voor de mobiele telefoon en iPod.
Twintig jaar later probeer ik alsnog de geschiedenis in te halen, maar dan wel in een modern jasje. Ik scroll en klik op m'n iPod door de wereld van GreyStones om een moordenaar te zoeken die in de inrichting GreyStones enkele patiënten heeft omgebracht. Op m'n bureau liggen de eerste schetsen van een plattegrond van de fantasiewereld. Of ik het spel echt ga spelen betwijfel ik. Misschien zijn spellen zonder overdonderend geluid en grafische uitspattingen wel saai, of mis ik de nostalgie van tekstadventures omdat ik ze nooit eerder speelde.
Oude computers, spellen en tv-series zijn altijd een dankbaar onderwerp van gesprek. Niet eens om de charme van de eenvoud, de knullige special effects en het beperkte aanbod, maar vooral om de gezamenlijke herinnering.
Geplaatst door Corrie om 13:21
29 juli 2005
Fruitevolutie
De pitloze druif vond ik een prima uitvinding, maar verder hoeft de fruit-evolutie wat mij betreft niet te gaan. Een appel mag van mij gewoon een appel blijven, in z'n geheel met schil en pitten dus. In de schappen van Albert Heijn blijkt de evolutie echter gewoon door te gaan. Fruit moet vooral gepromoot worden als lekkere snack. En bij snacken hoort gemak. Er hangen puntzakken met bolletjes wortel in de koeling alsof het snoepjes zijn en er worden plasticbakjes met wat appelpartjes verkocht. En dan de snack-komkommer, per twee verpakt, die klinken zo lullig dat ik ze nooit zou kopen. Wil ik 10 centimeter komkommer dan snijd ik dit zelf wel af.
Deze zomer zag ik voor het eerst de pitloze watermeloen. Voor mij niet noodzakelijk, maar ok ik kan me het gemak ervan wel voorstellen. Wat me echter wel te ver gaat en ik wil nomineren voor allersufste 'vooruitgang' is een onbegrijpelijke fruit-ingreep gezien in de schappen van AH: een bakje 'kersen zonder steel'.
Kersen zonder steel? Het leuke aan kersen is nu juist de steel. Fruit waar je oorbellen van kan maken, wat je elkaar op een kleedje in het park kan voeren. Waar moet ik voortaan dan met m'n tong een knoopje in leggen?
Geplaatst door Corrie om 13:33
27 juli 2005
Getverdemme
Getverdemme getverdemme getverdemme! Wat een ontzettende zeikerig weer voor een vrije woensdag eind juli. Het lijkt wel of de regen alle energie en goede plannen uit me zuigt. Ik wilde blotevoetenschoenen gaan kopen en vakantieplannen maken, de belastingdienst bellen, stofzuigen en aan een nieuwe freelanceopdracht beginnen. Maar dat gaat niet lukken vandaag. Tot nu toe heb ik mijn dag besteeds met het in pyjama kijken naar filmtrailers. Veel meer durf ik er niet van te verwachten.
Geplaatst door Corrie om 10:57
23 juli 2005
NDSM werf
De scheiding tussen Amsterdam en Amsterdam Noord is door het IJ heel duidelijk. Ook al varen pontjes af en aan, ik maak zelden de oversteek naar Noord. Gisteravond ontdekte ik wel een reden om eens het pontje naar de NDSM-werf te nemen. Er is een nieuw restaurant geopend en de feestboot Stubnitz Rostock ligt er tot half september afgemeerd.
Je kan met de auto naar Noord, maar de charme van de afgelegen plek is natuurlijk de overtocht van 10 minuten met het veer. De trillende motoren, de geur van stookolie, de IJwind vol in het gezicht, af en toe zelfs buiswater. Vanaf het water zie je pas hoeveel haven en industrie er langs de oevers van het IJ zijn, weg van het centrum. Met een bocht draai je de NDSM-werf op, waar de pont aanmeert tussen schepen en een oude onderzeeer.
Vlak naast de aanlegsteiger is drie weken geleden de IJ Kantine geopend. Betontegels op de vloer, hoge ramen aan beide zijden van het gebouw, waardoor je goed zicht hebt op loodsen, schepen, het water en als het donker wordt steeds meer lichtjes van het Amsterdam aan de overkant. Verder is de inrichting wat Ikea, zei de vriend die me ermee naar toe nam. Helaas was het herfstig weer en durfden we niet op het terras te gaan zitten, dat met zon zeker een herkansing krijgt.
Helaas twee, ik had m'n fototoestel niet meegenomen. En dat nog wel bij de plotselinge ontdekking van het schip Stubnitz waar we beiden nog nooit van hadden gehoord. Het schip, van Duitse herkomst, blijkt al jaren voor dansfeesten, concerten en andere cultuurprojecten gebruikt te worden en legt steeds in een andere Europese stad aan. Tot en met 14 september ligt het in Amsterdam.
Geplaatst door Corrie om 12:39
21 juli 2005
Quotes
- Scotty beamt nicht mehr
- Holy Mackerel!
- Minor blasts
Geplaatst door Corrie om 11:11
20 juli 2005
Spellingchecker (2)
'Verschil tussen broodkasten en gebarsten is dat de luisteraar bij broodkasten op ieder gewenst tijdstip naar een uitzending kan luisteren.'
Huh? Wat heeft de bakker nu weer voor uitvinding gedaan. Een soort broodtrommel waarbij je ook naar muziek kunt luisteren?
Als ik bovenstaande zin niet net zelf in Word ingetypt zou hebben, zou ik echt geen flauw idee hebben wat er wordt bedoeld met gebarsten broodkasten. Kwestie van de spellingchecker uitschakelen:
Verschil tussen podcasten en webcasten is dat de luisteraar bij podcasten op ieder gewenst tijdstip naar een uitzending kan luisteren.
Geplaatst door Corrie om 10:17
18 juli 2005
Cumulus
De Cumulus flat, pas toen ik er dit weekend voor stond realiseerde ik me dat het zo bijzonder was dat mijn opa daar woonde. Oud-weerkundige, uitzicht op het KNMI en groot liefhebber van wolken.
Het was raar om in de flat rond te lopen. Vertrouwd, met de meubels en het uitzicht uit mijn herinneringen, maar tegelijkertijd bevreemdend omdat hij zo'n anderhalf jaar geleden naar een verzorgingsflat in de buurt verhuisde, samen met oma. De flat werd niet verkocht, opa wilde er af en toe nog heen, terug naar zijn vertrouwde omgeving en zijn geliefde uitzicht. Bovendien hoefde hij zo nog geen afstand te doen van zijn meubels, zijn boeken en andere bezittingen die hij in zijn leven verzamelde, maar niet mee kon nemen naar de tweekamerwoning van het verzorgingshuis.
Sinds vorige maand is opa's tweede huis niet meer nodig. Opa is overleden, de flat verkocht. En dus moet ie leeg. Een afscheidsbezoek aan de flat, samen met familie, kenbaar maken wat je eventueel wel zou willen hebben. Een paar boeken, wat servies, een beeldje van een vogel.
Eigenlijk voelde het nogal ongepast, kijken in kasten die niet de jouwe zijn. Zomaar een laatje opentrekken en alledaagse spullen zien die geen eigenaar meer hebben. In je eentje naast het grote bed in de slaapkamer staan, een domein waar ik vroeger alleen naar binnenkeek maar nooit over de drempel stapte.
De theemuts, de koektrommel, het tafelkleed en de kussens op de stoelen. Juist deze alledaagse dingen maakten de meeste herinneringen los. Een mok thee met een mariakaakje. Nog steeds dezelfde bekers in het keukenkastje.
Geplaatst door Corrie om 22:49
On air
T is eindelijk gelukt, de cam@work is weer in de lucht! Ja ik weet het, ik moet echt naar de kapper.
Geplaatst door Corrie om 10:43
17 juli 2005
Bright 04
Ja hij is er weer, de nieuwe Bright. Voor dit nummer interviewde ik drie bijzondere reizigers, waarbij techniek een belangrijke rol speelt. Ben erg blij met het resultaat, de foto's zijn geweldig! Menno Boermans, fotograaf en bergbeklimmer. Vorig jaar ging hij op expeditie naar de Broad Peak, een van de achtduizenders, 8047 meter hoog. Het verslag van de expeditie staat nog online.
Reizen als onderdeel van het spel, daar ging het interview met een Geochacher over. Geocachers zijn een soort schatgravers, maar dan heel anders. Ik was verbaasd over de moeilijkheidsgraad van de opgaves, waar je een behoorlijke dosis geometrie en soms zelfs sterrenkunde bij nodig hebt.
Ook sprak ik het tractormeisje Manon Ossevoort, deze week nog groot in het nieuws omdat haar tractor in België in beslag werd genomen omdat ze geen kenteken had. De weg naar de Zuidpool is nog lang, check daarom de komende anderhalf jaar haar site met reisverslagen. Sponsoren zou ook aardig zijn.
Geplaatst door Corrie om 11:15
11 juli 2005
Voor de lens
Als ik me met mijn digitale camera op zak in de stad begeef, zie ik de prachtigste plaatjes. Rare types midden op straat, bijzondere stelletjes al tortelend op bankjes, of nors kijkende mensen die het liefst dwars door je heen lopen. Ik zie er onmiddelijk de geweldigste foto's in, maar om de mensen echt goed voor mijn lens te vangen zou ik ongegeneerd en brutaal vlak voor hun neus moeten gaan staan. En dat durf ik niet.
Ed van der Elsken durfde dat wel, en dat is een van de redenen dat zijn foto's zo geweldig zijn. Hij schuimde de typische straten van Amsterdam af met zijn camera in de aanslag, de Nieuwmarkt en Zeedijk, de Dam en het Waterlooplein. Observeren deed hij minutenlang en ongegeneerd. In het Foam is tot en met 28 september een tentoonstelling van Ed van der Elsken te zien, mijn Amsterdam.
Een van de films die er getoond worden, laat goed zien hoe van der Elsken te werk ging in het observeren van mensen. Soms vroeg hij aan groepjes punkers op straat of ze voor hem wilden poseren, en nam zijn camera ze van top tot teen op, van uitbundige haardossen, puberale gezichten tot hun schoenen. Zijn opnames van mensen bij bushaltes en stoplichten resulteren meestal in glimlachen, uitgestoken tongen en opgestoken middelvingers.
Mocht je naar het Foam gaan, vergeet dan niet de brieven en teksten in de vitrines te lezen. Van der Elsken had nog humor ook! Zo schrijft hij - zover ik het onthouden heb - Ik maak betere foto's van negen en negentig procent van de Nederlandse fotografen, en nog steeds heb ik niet fatsoenlijk te vreten! Daarna volgt een stukje, in grote potloodletters, waarin hij afgeeft op de smakeloze brij die zijn collega's produceren. Gaat dat zien dus, als je van Amsterdam, mensen en fotografie houdt. Bovendien is de tentoonstelling samengesteld door Martin Parr, ook niet de minste!
Geplaatst door Corrie om 21:13
07 juli 2005
Voor het stoplicht
'Oh, wat een mooie bloemen heeft u in uw fietstas'
'De eerste Dahlia's van het jaar! Prachtig zijn ze he, die rode.'
'Inderdaad zeg, ik wist niet dat Dahlia's zo mooi waren.'
'Daar heb ik mazzel mee gehad hoor. De bollen zaten nog in de grond, ik heb er nog 27 van de 40.
Weinig vorst he, normaal heb je ze pas half augustus.'
'Oh, we mogen weer, 'n prettige avond.'
'Dag!'
Geplaatst door Corrie om 23:35
Goed nieuws
Goed nieuws schijnt niet te werken, tenminste niet als je er een krant mee vol schrijft. Voordat het ellendige nieuws uit Londen bezit nam van de dag, las ik een klein lichtpuntje in de krant. Niet voor slagers en slachters, wel voor de dierenliefhebber. De verkoop van vleesvervangers is spectaculair gestegen, de vleesverkoop is gedaald.
Vooral gemengde vleesproducten zoals kroketten, burgers, frikadellen of cordon bleu, daalden fors in omzet, met 3,7 procent naar elf miljoen kilo. Zo'n 3,7 procent, is dat nou veel, vroeg ik me af en pakte m'n middelbareschool-Casio erbij. De daling van de vleesconsumptie wordt onder andere toegeschreven aan het nepvlees Valess. R en ik vonden het niet te eten, maar als het 420.000 kilo dierenleed bespaart, dan moet het wel goed zijn.
Geplaatst door Corrie om 23:16
05 juli 2005
*gaap*
Het is maar goed dat mijn webcam op 't werk het nog niet doet, ik zit hier ongegeneerd te gapen, zo erg dat ik er tranen van in mijn ogen krijg. De gaap-golf breidt zich langzaam aan uit op de afdeling. Af en toe slaat iemand zijn hand voor zijn mond en hoor ik een diep in- en uitademen. Nee het is hier niet slaapverwekkend saai, wel stuurde ik de website Emilie's Don't Yawn Game (via).
De aanstekelijkheid van alleen al de woorden slaap en gapen deden me denken aan het Slaapboek van Dr. Seuss. Als mama het voorlas en ik met mijn broertje en zus tegen elkaar aangeleund op de bank zat, wisten we al wat er ging gebeuren. Maar wie zou de eerste zijn? Soms mama, die de slaapwoorden zag en voorlas, soms een van de kinderen die vooral keken naar de bijondere figuren in pyjama's, bedden, nesten.
Een ding hadden wij met de prentenboekfiguren gemeen, was het niet al na de eerste dan wel na de derde of zevende bladzij, we gaapten. Met wijdopengesperde monden, zo diep dat de tranen over onze wangen liepen. We waren nummer zevenenvijftig ziljoen en drie, zevenenvijftig ziljoen en vier en zevenenvijftig ziljoen en vijf die in slaap vielen, met z'n allen aangestoken door die ene gaap van Polletje Pek.
Geplaatst door Corrie om 13:07
02 juli 2005
Evenbeeld
De afgelopen maanden update ik mijn Flickr-site minstens even vaak als mijn weblog. Hoe vaker je op de fotosite komt, hoe leuker het wordt. De tags die je aan de foto's toevoegt maken zoektochten eenvoudig en openbarend. Toch is het soms even slikken als je eigen creativiteit niet origineel blijkt te zijn. Zie beide foto's hieronder. Links de foto van Simone Postma, rechts die van mij, slechts een paar dagen later genomen.
Geplaatst door Corrie om 16:04
01 juli 2005
Wakker?
Volgens vast patroon loop ik 's morgens op kantoor eerst langs de keuken voor een kop koffie en een glas koud water. Ik start mijn computer op, spreid de krant voor me uit op het bureau en haal een zakje met twee boterhammen uit mijn tas. Vandaag is het ergens eerder misgegaan. In plaats van twee belegde bruine boterhammen viste ik alleen een pakje smeerkaas uit mijn tas. Geen ontbijt dus. Een collega tegenover me vertelde troostend dat hij iemand kent die als snack soms een bakje smeerkaas leeglepelt of een maggi-blokje oppeuzelt. Mijn trek was gelijk verdwenen.
Geplaatst door Corrie om 12:07