« april 2005 | Home | juni 2005 »
30 mei 2005
Zeezicht
De zomerhuisjes in de duinen van Vlieland zien er grotendeels idyllisch uit. Rieten daken, houten veranda’s, popperige geverfde luikjes, windwijzers en woeste tuinen. Straatnamen doen er niet zo toe op het eiland, alle huizen hebben een naam. En die is genoeg om de post te doen aankomen en om de buschauffeur voor de deur te laten stoppen.
Vanavond wandelde ik langs de Stormvogel, Denneheuvel, Boszicht, Westerkim, Kokkel, Scholekster, Fazant, Parel, Op e Hichte, Ût en Thûs, Duinroos, Golfzang en het Mierenest. Namen die al wandelend over slingerende schelpenpaadjes logisch lijken. Bij een naam vraag ik me steeds af waar de inspiratie vandaan komt...
Geplaatst door Corrie om 21:55
29 mei 2005
Eindelijk
Na een korte autorit, zeven treinen en drie taxiritten haalde ik op het nippertje de laatste veerboot naar Vlieland vanuit Harlingen. De anderhalf uur op de boot had ik wel nodig om alle indrukken en spanning van de dag uit me te laten deinen.
Het begon ’s morgens, vlak voor ik weg moest, met een oerkreet die van de straat door het open raam naar binnen kwam. Ik keek verschrikt naar buiten en zag mensen hun handen voor de mond slaan en naar hun mobieltje grijpen. Enkele seconden later rennen brandweermannen over het plein, onderweg trekken ze blauwe latex handschoenen aan. Gillende sirenes. Op weg naar de bushalte, en licht nieuwsgierig, zie ik op het zebrapad op de Korte Marnixstraat alleen het achterlijf van een voetganger onder een vrachtwagen uitsteken. De traumaheli landt bij het Westerpark. In mum van tijd is het plein afgezet door brandweerwagens en politieauto’s. Met maagpijn neem ik een taxi naar het Centraal Station.
Dan gaat het een tijdje goed en kom ik aan in Soest, waar ik voor mijn werk moet zijn. Na vijftien minuten dwalen in de felle zon - met koffer, laptop en zomerse schoenen die mijn wreef open schuren - blijk ik een station te vroeg uitgestapt, ik moet naar Soest Zuid. Het zweet loopt over mijn rug, gelukkig is er een bevriende collega die me op komt halen. Een auto met airco!
Om 15.00 uur vertrek ik vanuit Soest richting Harlingen waar ik om 19.00 de laatste boot naar Vlieland wil halen. Als het goed is heb ik een uur speling, relaxt lezen in de trein dus. Na twee overstappen vertrek ik vanuit Amersfoort met de intercity naar Leeuwaren/Groningen, die in Zwolle wordt gesplitst. Door een blunder van de conducteur, hij leest niet de goede wagonnummers voor, blijk ik in Zwolle in het deel naar Groningen te zitten. Met een sprint red ik het om nog op tijd in het deel naar Leeuwarden te springen. Het cadeautje voor mijn moeder blijft helaas achter in het deel naar Groningen.
Als het zweet op m’n voorhoofd voor de derde keer die dag is opgedroogd, staat de trein stil en roept de conducteur om dat er een spoorburg defect is. We gaan terug naar Meppel en moeten op bussen wachten. En wachten doen we. Het is inmiddels 17.15 en er moet iets gebeuren als ik die verdomde boot nog wil halen. Samen met een assertief meisje weten we zes andere mensen te ronselen om een taxibusje te delen naar Steenwijk. Daar lacht het geluk ons voorlopig toe en vertrekt er iets voor zessen een trein naar Leeuwarden. Om vijf voor half zeven komen we aan en kan ik twee dingen doen. Met de trein verder naar Harlingen Haven en daar net aankomen als de boot al is vertrokken en dan overnachten in een hotel, of voor veel euro’s een taxi nemen naar Harlingen en wél de boot halen. Ik besluit het laatste, want na deze dag is er maar één ding wat ik heel graag wil, rust.
En zo loop ik ’s avonds om tien uur met mijn ouders op het strand van Vlieland, geniet van de zeewind, het zand in mijn schoenen en het geluid van de branding. Eindelijk.
Geplaatst door Corrie om 21:20
28 mei 2005
Segway
Vanaf een overvol terras aan het Heinekenplein zag ik ze sierlijk rondjes draaien en dacht, dat wil ik ook een keer! Nieuw in Amsterdam: de toeristische rondleiding per Segway. Volgens de Amerikaanse gids heeft iedereen het Segway-rijden zo onder de knie. In nummer 2 van Bright testte journaliste Meike Huber de 'rollator voor yuppen' en had er iets andere ervaringen mee. Allereerst voelt het magisch aan, hoe je snelheid toeneemt als je met je lichaam iets naar voren leunt, maar door een uitstekende steen die onder het wiel belandt, eindigt Meike uiteindelijk op de grond. De toeristen op de Segway dragen dan ook verplicht een zwarte helm.
Of het nu een step is, een grasmaaier die wel rijdt maar niet maait, een rollator of een snorfiets, niemand lijkt er zeker van. Het is volgens de FAQ op de site van Segway Nederland nog onduidelijk of je met het apparaat op de openbare weg mag. Voor het antwoord moet je bellen. Fietspad of stoep? Laat het snel duidelijk zijn, want ik verwacht een grote invasie.
Geplaatst door Corrie om 08:48
26 mei 2005
Idee
Bestaat er een abonnementenruildienst? Zo nee, wil iemand die alsjeblieft gaan oprichten? Ik voorspel succes. Nou Corrie leg eens uit die geniale abonnementenruildienst. Stel je bent al 10 jaar trouw abonnee van krant A maar wil overstappen op krant B. Dan neem je een abonnement op krant B. Tot zover geen hulp nodig. Maar dan blijkt dat je nog tot het eind van het jaar een abonnement op krant A hebt. En twee kranten, dat is te veel oud papier, dat wil je niet. Eigenlijk zoek je dus iemand die graag een half jaar een abonnement op krant A wil hebben. Tadaa!
Iemand?
Geplaatst door Corrie om 13:38
W&G
Ik sla de zomer niet graag over, maar oktober heeft ook zo zijn voordelen. In ieder geval één: de allereerste Wallace & Gromit bioscoopfilm. Het kleiduo is wereldberoemd, en dat is best bijzonder omdat er weinig van ze is verschenen. Er bestaan slechts drie filmpjes van ze, die al jaren af en toe op de televisie worden uitgezonden. Qua merchandise doen ze het ook al jaren goed, in ieder geval bij mij thuis. Video's,een dvd, een rugzak, poppen en popjes en het klapstuk van mijn verzameling: de Shaun footstool.
De video op de site belooft weer veel goeds. Onderwerp van de avonturen van W&G is dit keer de Giant Vegetable Competition die wordt verstoord door een geheimzinnig groentemonster. Uitvinder Wallace 'I'm just crackers about cheese' en zijn compaan Gromit zullen de zaak wel even tot op de bodem uitzoeken, als Anti-Pesto Control.
Geplaatst door Corrie om 10:41
24 mei 2005
Wakker
Aangemoedigd door het vogelorkest in de binnentuin besloot ik, klaarwakker, om 06.15 op te staan in plaats van de wekker af te wachten die een uur later zou gaan. Om 06.30 onder een warme douche kreeg ik alweer slaap en bijna spijt van mijn pluk-de-dag-actie. Dit duurde maar een paar seconden, om precies te zijn tot ik de allergrootste hooiwagen ooit ontwaarde. Op schouderhoogte zo'n acht centimeter van mijn warme douchstraal. Die adrenaline heeft me in ieder geval tot de lunch op de been gehouden.
Geplaatst door Corrie om 12:08
23 mei 2005
Tractor
Over een paar weken vertrekt een stoer meisje vanuit Amsterdam naar de Zuidpool, op haar groene tractor. Met een maximum snelheid van 23 kilometer per uur en de nodige activiteiten onderweg, hoopt ze over anderhalf jaar haar droom te verwezenlijken. Manon Ossevoort is theatermaakster en zal onderweg, vanuit Europa via de Balkan door Afrika naar de Zuidpool, haar voorstelling spelen. Ze verzamelt onderweg dromen van mensen om ze op de Zuidpool te planten, in de hoop dat ze uitkomen.
Ze onderneemt de reis niet alleen om haar eigen droom uit te zien komen, uiteindelijk wil ze geld ophalen voor Warchild. Iets waar jij, gewaardeerde lezer, misschien wel een bijdrage aan wil leveren. In de winkel op haar website kun je de reis per kilometer sponsoren, maar ook in de vorm van een jerrycan diesel, een onderdeel van de tractor (de tankdop is van mij) of back-up wagen.
Voor 10 euro neemt ze je ingestuurde droom mee naar de Zuidpool. Tijdens haar reis zal ze haar avonturen vastleggen op haar website www.tractortractor.org.
Geplaatst door Corrie om 23:20
22 mei 2005
Ting Chan
Foto's van Ting Chan op het Fotofestival Naarden, nog te zien tot en met 12 juni.
Geplaatst door Corrie om 19:17
Bank 540
Bij het stofzuigen kwam ik af en toe gebroken elastiekjes op de grond tegen. Eigenlijk vroeg ik me nooit af waar ze vandaan kwamen. Als ik stofzuig doe ik dat vrij rigoureus, wat op de grond ligt is rommel en mag door de slang verdwijnen. Zonderlinge elastiekjes (broodtrommels? post?) op de grond verdwenen ook in de stofzuiger, ik kon me niet voorstellen waar ze vandaan kwamen of waar ik ze voor nodig kon hebben.
Toen R. pas iets liet vallen en op zijn buik op de grond lag, uitte hij een kreet van verbazing. De onderkant van onze geweldige Gijs van der Sluis bank bleek behangen met halfverteerde elastiekjes. Dat verklaarde gelijk het mysterie van de afgenomen veerkracht van de zitting. Waar onze bank ooit strak en stevig was, lieten onze achterwerken de laatste maanden afdrukken achter op de zitting.
De bank 540 gaat al wat jaren mee. Het was de eerste echte aanschaf van een meubel, een soort afscheid van het studentenleven. De rest van het meubilair was een samenraapsel van familie, de straat of Ikea. Toen we hem uitzochten bij Bebob en aan de medewerker doorgaven dat we hem in een knalrode versie wilde hebben, was hij een tijdje stil. Hij vroeg tot drie keer toe of we wel zeker wisten dat we rode stof wilden. Onlangs had er nog een mevrouw in tranen gebeld, na drie weken liet ze haar rode bank herstofferen. Uiteindelijk verzuchtte hij dat we het zelf maar moesten weten. Ik vind hem na al die jaren nog steeds geweldig, die bank dan.
Vandaag naar Bebob om een nieuwe voorraad elastiekjes te halen. Zesentachtig maar liefst à 0,25 euro per stuk en hij zit weer als nieuw.
Geplaatst door Corrie om 00:15
19 mei 2005
Podcast
Pingpongballen, kindersurprises, fake seks, kamperen en niet doorgetrokken boodschappen. Gisteravond in bed kwam het allemaal voorbij. Niet in m'n dromen dit keer, maar wel op m'n iPod. Voor 't eerst luisterde ik een Podcast zoals Podcasten bedoeld is. Eerder klikte ik wel wat rond in de lijsten met verschillende shows en luisterde ernaar op de netniet manier, gewoon op m'n computer als mp3.
Podcasting is de nieuwe internethype, alle techsites, kranten en tijdschriften schreven over hoe geweldig het is dat iedereen nu radio kan maken. Ook ik ben enthousiast als ik alle namen van podcast shows lees; Yeast Radio, Lucky Bitch Radio, KnitCast, Two Blind Squirrels. Maar dat er eigenlijk weinig is wat de moeite waard is om vaker dan één keer te luisteren, verzuimen de meeste publicaties te vermelden.
Positief, en vast een redding voor het succes van podcasten, is dat échte radiomakers hun uitzendingen als podcast beschikbaar stellen. Op donderdagochtend in de trein naar Radio Online luisteren in plaats van dinsdagavond bevalt me wel. Een podcast van Met het oog op morgen en enkele VPRO programma's zou ik ook verwelkomen.
Maar even terug naar gisteravond, toen ik grinnikend in het donker lag. Ik luisterde de 100ste show van Dawn & Drew, een stel uit Wisconsin. Een paar keer per week maken de twee een nieuwe show, die over van alles en nog wat kan gaan. Vaste ingrediënten zijn ranzige grappen en aanstekelijk gegiechel. Soms hoor ik niet eens wat ze precies zeggen, maar hun gegrinnik maakt me steeds vrolijk, ik kan het ook niet helpen.
In hun eigen woorden: The Dawn and Drew show is just a comedy talk show. It's mostly funny stuff, but at times may be offensive, and if you get offended, either lighten up or stop listening and visit some other website.
(Update: net ontdekt en voorlopig goedgekeurd al mag er wel wat minder gepraat worden: Ongekend Talent podcast.)
Geplaatst door Corrie om 21:42
18 mei 2005
Sokken
Kleding die ik koop moet aan minstens twee eisen voldoen: het moet in de wasmachine kunnen en 't liefst ook in de droger. Al ben ik er tot nu toe achter dat alles in de droger kan, ook kleding met labels waarop het tegendeel wordt beweerd. Toch vandaag sinds lange tijd een handwasje gedaan. M'n iPod sokken waren een beetje smoezelig geworden en dat staat niet bij zo'n mooi ontworpen witte iPod. En zo hing ik de mini-sokken aan de waslijn en voelde me even Barbie in haar perfecte poppenhuishouding.
Geplaatst door Corrie om 19:02
Wafels
Als je er na 32 jaar achterkomt dat er geen honing maar stroop tussen stroopwafels zit, mag je dan nog wel in Nederland blijven wonen en jezelf Nederlander noemen?
Geplaatst door Corrie om 17:55
17 mei 2005
The world won't listen
Verreweg het vrolijkste kunstwerk van de tentoonstelling Populism2005 vond ik The world won't listen, van de Britse kunstenaar Phil Collins. Voor een exotische achtergrond filmde hij zestig Colombianen die stuk voor stuk meezongen met de karaoke versie van het gelijknamige nummer van The Smiths.
Bij gebrek aan videomateriaal maar eens een link van een paar jaar geleden afgestoft: de karaoke cam, live uit New Orleans. Hoe later hoe leuker.
Geplaatst door Corrie om 23:26
16 mei 2005
Artis
Samen met een vriendin liep ik gister een rondje Artis in de zon. Over de Zuid-Amerikaanse pampa, met mara's, capybara's, nandoes en miereneter Ramon, die zich helaas niet liet zien. Langs de stekelvarkens, stokstaartjes en de kleine panda's. Daarna een koffiebreak met uitzicht op de pinguins en Jan van Genten. En veel later terug langs de wilde honden, roofdiergalerij en Orang-oetans.
Eigenlijk was Artis nog nooit zo relaxt. Er waren gewoon geen jengelende kinderen, helaas wel jengelende ouders die hun kroost proberen af te schepen met simpele antwoorden. Natuurlijk hoef je niet altijd de informatiebordjes bij de hokken te lezen, maar keer op keer een verkeerde naam herhalen omdat dat kind toch nog niet kan lezen, dat irriteert me.
Bij de kleine panda's:
Vader tegen gezin: 'Kijk daar boven in die boom, wasbeertjes.'
Moeder: 'Dat zijn toch geen wasbeertjes ofwel?'
Vader: 'Jawel, dat zijn wasbeertjes.'
Bij de capybara's:
Oma tegen kleinkind: 'Kom maar, loop maar door, kijk daar varkentjes!'
Geplaatst door Corrie om 13:16
15 mei 2005
Horror
De kro zond in Netwerk een documentaire van Chanel 4 uit over de omstandigheden op de militaire basis Guantánamo Bay op Cuba, waar de Amerikanen sinds 2002 honderden mannen vasthouden. Chanel 4 maakte een reconstructie van de verhoormethoden die er worden toegepast. Zeven Britse mannen, onder wie drie moslims, deden vrijwillig aan de proef mee. Ze werden twee dagen lang verhoord door leden van Team Delta, oud-bewakers en getrainde ondervragers uit het Amerikaanse leger. Slechts vier van de zeven mannen haalden de eindstreep.
Het programma is een mengeling van de film Das Experiment en de BBC serie SAS, are you tough enough. Met één verschil, ik kreeg er koude rillingen van. Het is ongelofelijk om te zien hoe gezonde volwassen mannen die wéten dat ze aan een test van 48 uur meedoen binnen de kortste keren lichamelijk en geestelijk gebroken zijn. Ik ben ervan overtuigd dat de werkelijke omstandigheden extremer zijn. Sommige gevangenen zitten er al meer dan twee jaar vast, zonder uitzicht op juridische hulp of vrijlating.
Een van de vrijwilligers, nummer 73 (Chris), schreef zijn ervaringen hier. Hij heeft de twee dagen niet volgemaakt en eindigde zijn tv-opteden met de woorden dat schuldig of onschuldig in Guantanamo Bay niets uitmaakt. "Na twee dagen ben je zo krankzinnig dat je alles ondertekent."
- Meer over Guantanamo Bay
Geplaatst door Corrie om 20:52
13 mei 2005
Voorspelling
Zolang de spellingchecker het woord umts-abonnementen wil vervangen door muts-abonnementen, wordt umts geen succes.
Geplaatst door Corrie om 17:03
cam@work
Zo, het heeft even geduurd, maar door eigenhandig knutselwerk met switches en ip-adressen doet mijn cam@work het weer. Nou ja bijna dan. Ik heb beeld, nu de rest van internet nog.
Geplaatst door Corrie om 16:38
Mo Chuisle
'Girlie, tough ain't enough'
Is het te laat om alsnog Clint Eastwood fan te worden? Vandaag kwam het er eindelijk van om Milion Dollar Baby in de bioscoop te zien. De twee oudere heren Eastwood en Morgan Freeman spelen mannen van weinig woorden en dat maakt de film - ook al worden er tientallen vrouwen knock-out geslagen - heerlijk rustig. Meeslepend ook, ik heb me geen seconde verveeld, en ja ik had even natte ogen.
Meer over Million Dollar Baby:
- cinema.nl
- imdb
Geplaatst door Corrie om 00:45
11 mei 2005
Herinneringen
Haarlemmerplein 33-1, een blauw staafje en een rood staafje, twee volwassen mensen dus. Auschwitz 1942. De schaarse letters op het beeldscherm geven me een onbestemd gevoel. Hier recht onder mijn voeten hebben ze gewoond, David en Grietje Wolf, meer dan zestig jaar geleden. Ik heb ze nooit gekend.
Via een bericht op Bieslog kwam ik op het Digitaal Monument Joodse Gemeenschap in Nederland terecht en realiseerde me door het intikken van Amsterdamse straten waar ik dagelijks loop en fiets, hoeveel joden hier woonden voor ze uit hun huis, hun stad en uiteindelijk het leven werden weggerukt.
Vandaag belandde ik door het gemis van huissleutels bij de bovenbuurvrouw. Ze is niet alleen zeer behulpzaam maar ook een onuitputtelijke bron van kennis over de buurt. Toen ik haar vroeg hoe lang ze al op dit adres woonde, antwoordde ze 'Ach kind, al sinds 1929, ik ben er geboren.' Mijn volgende vraag was snel gesteld.
David Wolf, natuurlijk had ze die gekend. Hij was haar eerste baas. Samen met zijn vrouw woonde hij op de eerste verdieping en had een winkel in kinderkleding en meubels op de begane grond. Aan het begin van de oorlog werd hij op straat opgepakt door de Duitsers. Zijn vrouw volgde daarna snel. Ze zijn nooit meer terug gekomen.
Het echtpaar had twee zonen, Alex en Leo, die woonden destijds niet meer bij hun ouders. Een van de zonen was voor het uitbreken van de oorlog getrouwd met een Duitse vrouw. Wat er van de zonen geworden is, weet de bovenbuurvrouw niet. In de database van het digitale monument vind ik geen Alex Wolf, wel een Leo, op 36-jarige leeftijd omgekomen in Auschwitz.
'Je weet toch van dat vliegtuig in de buurt', zegt de buurvrouw terwijl ze met haar wandelstok naar het raam wijst en wegloopt van de afwas. Ik schud nee met mijn hoofd. Ze laat zien hoe ze als jong meisje voor het raam stond met haar armen gestrekt, om het naderende vliegtuig af te weren. Het aangeschoten Engelse toestel cirkelde boven de wijk naar beneden, iedereen hoopte dat het niet op hun huis zou neerstorten. Uiteindelijk kwam het neer aan de overkant van het water, in de West Zaanstraat. 'En de piloot', vertelt ze grijnzend, 'landde in een dakgoot in de Willemsstraat.'
Geplaatst door Corrie om 22:25
10 mei 2005
Uitzicht
Zeven jonge zwaantjes in pluizig grijs en wit, vijf baby meerkoetjes met rode snaveltjes en vier gele waggelende minigansjes! En dat alles tijdens één telefoongesprek van achter een raam met uitzicht op het water.
Geplaatst door Corrie om 16:36
09 mei 2005
Su Doku
In de Volkskrant stond laatst een artikel over volkssport nummer één: puzzelen. Ruim acht miljoen mensen lossen wel eens een kruiswoord, cryptogram of andere puzzel op. Sommigen nemen geen genoegen met de puzzels uit de krant maar kopen er zelfs boekjes voor. Ik moet toegeven dat ik wel eens mijn twijfels heb over puzzelen, vooral als ik in de trein iemand met het puntje van zijn tong uit de mond over een Zweeds raadsel of doorloper gebogen zie zitten. Zelf hou ik het meestal bij de cryptogrammen uit NRC of Volkskrant, puzzelen moet wèl een beetje een uitdaging zijn.
Toen ik net op het log van Francisco een bericht zag over het verslavingsgevaar van Su Doku puzzels kon ik het niet laten. Ergens is er die drang tot oplossen en het laten draaien van de radartjes in mijn hoofd. En zo geschiedde. Aan nummer twee zal ik niet snel beginnen, nu heb ik het kunstje immers onder de knie.
Geplaatst door Corrie om 18:10
08 mei 2005
Lam
Deze eerste alinea van een hoofdredactioneel zou zo uit een of ander vrouwenblad kunnen komen. Je hoort de vogeltjes fluiten, kan de bloesem ruiken en ziet de lammetjes enthousiast om hun moeder huppelen. De daaropvolgende alineas zouden kunnen gaan over de combinatie van moederschap en werk, de vlucht uit de stad naar het platteland, de noodzakelijkheid van vriendinnen waarmee je alles kunt bespreken of natuurlijk recht op goede seks.
Maar nee, het romantische beeld dat in de eerste alinea wordt opgeroepen, wordt met een botte bijl teniet gedaan. Het is de Zeeuwse lente volgens Allerhande en verwijst naar lamsrack met tijm-honingboter, gestoofde lamslapjes in citroenmarinade en lamskebab met komkommer-muntsalade.
Geplaatst door Corrie om 22:10
07 mei 2005
Poëzie per mail
Bij een bezoek aan het GEM in Den Haag vond ik in de koffiehoek een stapeltje van deze kaarten. Een (=1) gedicht per week. Poëzie per mail. Een jaar lang. Stort €10 op giro 1811863 t.n.v. G.G.M.Utermark o.v.v. uw e-mailadres.
Een mysterieuze boodschap, vooral toen ik thuis na uren Googlen niets kon vinden over G.G.M. Utermark. Ook gegoochel met letters van deze naam - die klinkt alsof het een anagram kan zijn - leverde geen bevredigende oplossing op. Om mijn nieuwsgierigheid te bedwingen zat er maar een ding op, geld over maken op het vermelde rekeningnummer.
Een week later ontving ik mijn eerste gedicht per mail, Stadsroes versus natuurroes en deze week nummer twee met de wonderlijke titel Ongelijkheid en de val van de egoëieren. Het blijkt dus te werken, poëzie per mail. Nog 50 weken om meer over de onbekende dichter te weten te komen. Hij ondertekent zijn e-mails met Guido. Linken naar een site kan ik niet, zijn rekeningnummer is voorlopig de enige manier om met hem in contact te komen.
Geplaatst door Corrie om 13:40
05 mei 2005
Opa
Op 4 mei werd opa 92 jaar. Hij vindt het geen dag om jarig te zijn, daarom op 5 mei deze foto. Ik ben hier ongeveer een half jaar en lig op mijn buik in de kamer, naast mijn grote zus. Opa was hier 60 en zag er echt uit als een opa. Kaal is hij bij mijn weten altijd geweest. De inrichting van de flat is ook altijd hetzelfde gebleven, op de box na dan. De stoelen rechts in een rij voor de kasten en de bank achterin de kamer. Opa zat het liefst in het linkerhoekje bij het raam, zodat hij tegelijkertijd de wolken en de Britse teletekst over het weer in de gaten kon houden. Hij was meteoroloog in hart en nieren, en kon vanuit de flat zijn werkplek zien, de toren van het knmi.
Ik vind het een wonderlijk beeld. Niet alleen omdat overgrootoma op de bank zit - die destijds ook al bijna 90 geweest moet zijn - ook omdat mijn vader zo zit te schateren op de bank. Ik zou zo graag weten waarom. Als ik inzoom heeft hij een soort boekje in zijn handen, het lijkt wit, maar of er letters in staan of foto's kan ik niet zien. Mijn moeder ziet er ook zo hip uit, een strakke boblijn en hoge fleurige kniekousen.
Ik kom uit een taaie familie. Overgrootoma werd 93, mijn oma van vaders kant werd ouder dan 90 en van mijn moeders kant is mijn opa de 90 nu ruimschoots gepasseerd en gaat oma hard richting die mijlpaal. Ik ben wel eens benieuwd wat dat zegt dat over mijn levensvoorspelling. Helaas weet ik dat het geen vanzelfsprekendheid is om zo oud te worden.
Geplaatst door Corrie om 10:24
04 mei 2005
iPod Shuffle
Vanochtend ontbeten met een iPod Shuffle. Ik geef toe, een beetje een simpele uitvoering maar lang leve de fantasie, ik zie er zo mensen mee op straat lopen en op de fiets zitten. Dat het ook anders kan bewijzen de inzendingen op de weblog Mike Industries, waar een wedstrijd recreational food sculpture werd uitgeschreven. Opdracht: maak een iPod Shuffle na van eten. Inzenders gebruikten chocola, fruit, rijst, broodjes, vissticks, spaghetti, boter, spam, marshmellows, eieren, kauwgum, tofu en nog veel meer.
Geplaatst door Corrie om 12:32
03 mei 2005
幼稚園児 まこちゃんの為のお弁当
Over lunch gesproken, was ik maar een Japanse kleuter! Op school geen ellende van bruine boterhammen met lauwe kaas of doordrenkt met chocopasta, maar een kleurige lunchbox met een guitige pandabeer, Minnie Mouse of de Kerstman. En dat allemaal in groente, fruit, rijst, zeewier en kleurstof.
Nu ik toch bij het onderwerp lunch ben aangeland, PocketPig was een paar jaar geleden een van mijn favoriete bookmarks. Ik vond het een geweldig idee, iedere dag een omschrijving geven van wat je eet en dit illustreren met simpele tekeningetjes die je waar dan ook maakt op je zakcomputertje. Het archief van Sabrina beslaat zo'n drie jaar, van 2000 tot en met 2002. De website bestaat nog steeds, maar de Sony Clie is inmiddels vervangen door een telefoon en digitale camera. Exit tekeningetjes dus.
Nog ééntje dan om het af te maken: de datingservice It's Just Lunch. "We are a specialized dating service for busy professionals. We minimize stress and maximize efficiency by sending people on casual dates over lunch."
Ik heb nu al trek.
Geplaatst door Corrie om 23:07
Kantinekaart
Een jaar of vijftien geleden werkte ik als scholier in de zomervakantie bij BosKalis, het baggerbedrijf waar ook mijn vader destijds werkte. Ik deed er iets met computers en archieven en voelde me erg volwassen dat ik iedere dag naar een kantoor ging en loon verdiende. Om de lunch in de kantine te betalen kreeg je een pasje dat je in een automaat op de gang kon opwaarderen. Je stak je kaartje in een sleuf, gooide muntjes in een andere sleuf en trok je kaart er weer uit.
Vandaag lunchte ik voor het eerst in de kantine op m'n nieuwe werkplek, bij een bedrijf waar alles om ict draait. Lekkere broodjes, daar niet van, maar de betaalmethode! Je krijgt er een soort bingokaart met in ieder vakje een bedrag, variërend van 1 euro tot 5 eurocent. Bij de kassa bestudeert de kantinemevrouw eerst je dienblad, prevelt wat voor zich uit, en streept dan resoluut een aantal vakjes weg. Lekker retro!
Geplaatst door Corrie om 22:48
02 mei 2005
Out of order
Wegens een nieuw kantoor even geen cam@work. T is altijd even wennen een nieuwe plek. Andere automatenkoffie, nog geen toegangspasje, niet weten waar de dichtsbijzijnde bushalte is, ladenkastjes die zo ingenieus (of onhandig?) zijn gemaakt dat je maar één laatje tegelijk open kunt hebben en systeembeheerders die nog niet helemaal mee (willen) werken. Even geduld dus nog, eerst zorgen dat ik normaal kan mailen, en dan weer een cam.
Geplaatst door Corrie om 22:56
Geen oranje
Twee nachten en één dag struinen in de stad hebben dit jaar voor het eerst geen tientallen foto's opgeleverd. Geen dronken verklede mensen, geen kinderen die dansjes doen en geen beelden van de tientallen oranje bootjes in de grachten dus. Ik besloot mijn tas thuis te laten. Met standaardbepakking (telefoon, portemonnee, fietslampjes, camera, sleutels etc) schuin over mijn schouder gedragen kreeg ik last van mijn rug. Volgens dit onderzoek iets met rompstabiliteit, en die wilde ik met al die drank (foei!) nu juist behouden.
Geplaatst door Corrie om 08:06