« Uitzicht | Home | Mo Chuisle »
11 mei 2005
Herinneringen
Haarlemmerplein 33-1, een blauw staafje en een rood staafje, twee volwassen mensen dus. Auschwitz 1942. De schaarse letters op het beeldscherm geven me een onbestemd gevoel. Hier recht onder mijn voeten hebben ze gewoond, David en Grietje Wolf, meer dan zestig jaar geleden. Ik heb ze nooit gekend.
Via een bericht op Bieslog kwam ik op het Digitaal Monument Joodse Gemeenschap in Nederland terecht en realiseerde me door het intikken van Amsterdamse straten waar ik dagelijks loop en fiets, hoeveel joden hier woonden voor ze uit hun huis, hun stad en uiteindelijk het leven werden weggerukt.
Vandaag belandde ik door het gemis van huissleutels bij de bovenbuurvrouw. Ze is niet alleen zeer behulpzaam maar ook een onuitputtelijke bron van kennis over de buurt. Toen ik haar vroeg hoe lang ze al op dit adres woonde, antwoordde ze 'Ach kind, al sinds 1929, ik ben er geboren.' Mijn volgende vraag was snel gesteld.
David Wolf, natuurlijk had ze die gekend. Hij was haar eerste baas. Samen met zijn vrouw woonde hij op de eerste verdieping en had een winkel in kinderkleding en meubels op de begane grond. Aan het begin van de oorlog werd hij op straat opgepakt door de Duitsers. Zijn vrouw volgde daarna snel. Ze zijn nooit meer terug gekomen.
Het echtpaar had twee zonen, Alex en Leo, die woonden destijds niet meer bij hun ouders. Een van de zonen was voor het uitbreken van de oorlog getrouwd met een Duitse vrouw. Wat er van de zonen geworden is, weet de bovenbuurvrouw niet. In de database van het digitale monument vind ik geen Alex Wolf, wel een Leo, op 36-jarige leeftijd omgekomen in Auschwitz.
'Je weet toch van dat vliegtuig in de buurt', zegt de buurvrouw terwijl ze met haar wandelstok naar het raam wijst en wegloopt van de afwas. Ik schud nee met mijn hoofd. Ze laat zien hoe ze als jong meisje voor het raam stond met haar armen gestrekt, om het naderende vliegtuig af te weren. Het aangeschoten Engelse toestel cirkelde boven de wijk naar beneden, iedereen hoopte dat het niet op hun huis zou neerstorten. Uiteindelijk kwam het neer aan de overkant van het water, in de West Zaanstraat. 'En de piloot', vertelt ze grijnzend, 'landde in een dakgoot in de Willemsstraat.'
Posted by Corrie at 11 mei 2005 22:25