« Segway | Home | Zeezicht »
29 mei 2005
Eindelijk
Na een korte autorit, zeven treinen en drie taxiritten haalde ik op het nippertje de laatste veerboot naar Vlieland vanuit Harlingen. De anderhalf uur op de boot had ik wel nodig om alle indrukken en spanning van de dag uit me te laten deinen.
Het begon ’s morgens, vlak voor ik weg moest, met een oerkreet die van de straat door het open raam naar binnen kwam. Ik keek verschrikt naar buiten en zag mensen hun handen voor de mond slaan en naar hun mobieltje grijpen. Enkele seconden later rennen brandweermannen over het plein, onderweg trekken ze blauwe latex handschoenen aan. Gillende sirenes. Op weg naar de bushalte, en licht nieuwsgierig, zie ik op het zebrapad op de Korte Marnixstraat alleen het achterlijf van een voetganger onder een vrachtwagen uitsteken. De traumaheli landt bij het Westerpark. In mum van tijd is het plein afgezet door brandweerwagens en politieauto’s. Met maagpijn neem ik een taxi naar het Centraal Station.
Dan gaat het een tijdje goed en kom ik aan in Soest, waar ik voor mijn werk moet zijn. Na vijftien minuten dwalen in de felle zon - met koffer, laptop en zomerse schoenen die mijn wreef open schuren - blijk ik een station te vroeg uitgestapt, ik moet naar Soest Zuid. Het zweet loopt over mijn rug, gelukkig is er een bevriende collega die me op komt halen. Een auto met airco!
Om 15.00 uur vertrek ik vanuit Soest richting Harlingen waar ik om 19.00 de laatste boot naar Vlieland wil halen. Als het goed is heb ik een uur speling, relaxt lezen in de trein dus. Na twee overstappen vertrek ik vanuit Amersfoort met de intercity naar Leeuwaren/Groningen, die in Zwolle wordt gesplitst. Door een blunder van de conducteur, hij leest niet de goede wagonnummers voor, blijk ik in Zwolle in het deel naar Groningen te zitten. Met een sprint red ik het om nog op tijd in het deel naar Leeuwarden te springen. Het cadeautje voor mijn moeder blijft helaas achter in het deel naar Groningen.
Als het zweet op m’n voorhoofd voor de derde keer die dag is opgedroogd, staat de trein stil en roept de conducteur om dat er een spoorburg defect is. We gaan terug naar Meppel en moeten op bussen wachten. En wachten doen we. Het is inmiddels 17.15 en er moet iets gebeuren als ik die verdomde boot nog wil halen. Samen met een assertief meisje weten we zes andere mensen te ronselen om een taxibusje te delen naar Steenwijk. Daar lacht het geluk ons voorlopig toe en vertrekt er iets voor zessen een trein naar Leeuwarden. Om vijf voor half zeven komen we aan en kan ik twee dingen doen. Met de trein verder naar Harlingen Haven en daar net aankomen als de boot al is vertrokken en dan overnachten in een hotel, of voor veel euro’s een taxi nemen naar Harlingen en wél de boot halen. Ik besluit het laatste, want na deze dag is er maar één ding wat ik heel graag wil, rust.
En zo loop ik ’s avonds om tien uur met mijn ouders op het strand van Vlieland, geniet van de zeewind, het zand in mijn schoenen en het geluid van de branding. Eindelijk.
Posted by Corrie at 29 mei 2005 21:20