« Lotus Europa | Home | Schoon »
17 april 2005
Motel Mosaïque
Van het een kwam het ander en zo stonden we ineens met een blauw polsbandje om op festival Motel Mosaïque in Rotterdam. Onvoorbereid, zonder fototoestel en programmavoorkeur, zagen we drie optredens. We warmden op bij een Japanse band in TENT. die zich spontaan had aangeboden als invalact. De naam ben ik even kwijt maar de gitarist had een behoorlijk hoog afrokapsel en de frontman was gezegend met de naam Lee Tabasco - een naam van het kaliber Joe Speedboot.
In de schouwburg zag ik Joanna Newsom, een 21-jarig elfje met een harp. Radio 3voor12 was gelukkig wel voorbereid en schrijft onder meer dat je haar of afschuwelijk of geweldig vindt. Wat mij betreft val ik in de laatste groep, al vond ik een sprookje van drie kwartier wel lang genoeg.
Waar veel artiesten besluiten hun grootste hit helemaal niet te spelen, of hoogstens als toegift, startte Nancy Sinatra haar optreden met het ijzersterke Bang Bang. Door de doorsnee rock-nummers en haar blonde coupe had ik af en toe het gevoel in een Amerikaanse tv-show te zijn beland, maar zelfs dat was voor een keer wel aardig. De 65-jarige zangeres toonde filmbeelden van haar als sexy jonge vrouw, ze zoende Elvis! En natuurlijk hoorde ook een duet met haar vader Frank (op tape) erbij en de afsluiter These Boots Are Made For Walkin', haar nummer één hit uit 1966.
Het nachtprogramma ging verder in Nighttown, waar we na lang wachten eindelijk naar binnen mochten. Daar was het druk, er stonden rijen voor de ingang naar de kelder een grote zaal. De aanwezige uitsmijters wisten blijkbaar ook niet wat ze met de drukte aanmoesten en besloten op zeer agressieve manier willekeurige bezoekers op straat te zetten. Een nare sfeer, die ons deed besluiten dat het wel weer genoeg was voor deze avond.
Posted by Corrie at 17 april 2005 13:08