« maart 2005 | Home | mei 2005 »
28 april 2005
Guess-the-Google
Leuk spelletje ter lering ende vermaak: Guess-the-Google. Je ziet een collage van twintig plaatjes en moet het zoekwoord raden wat bij Google Images tot deze resultaten leidde. Aan de linkerkant mullet. Best leuk, totdat je de plaatjes tegenkomt van het zoekwoord acné.
Geplaatst door Corrie om 12:03
27 april 2005
Corrie zoekt fiets
Als poldermeisje heb ik heel wat kilometers afgelegd op de fiets. Fietsen was eigenlijk de enige manier om ergens te komen. Dag in dag uit fietste ik 's morgens om kwart over zeven twaalf kilometer naar de middelbare school en 's middags twaalf weer terug, langs de kaarsrechte wegen tussen de weilanden. Als je pech had met twee keer wind tegen, en bij stromende regen met plasticzakken om je schoenen.
Zelfs binnen het gehucht waar ik opgroeide deed ik alles op de fiets, lopend vond ik alles te ver, al was het twee straten naar vriendinnetje N. De laatste jaren in Amsterdam leer ik lopen pas waarderen en merk dat het best ontspannend is. Op de fiets ben ik altijd gejaagd, langzaam fietsen zit niet in mijn genen.
Nog steeds verstouw ik dagelijks heel wat kilometer op de fiets, van huis naar werk en terug. De omgeving is wel veranderd. In plaats van een polderlandschap zie ik acht kilometer achtereen bebouwde kom. Net zoveel stoplichten als vroeger koeien.
Over drie dagen is mijn fietsplezier grotendeels ten einde omdat mijn werk naar Haarlem verhuist. Dat is zelfs voor een getraind poldermeisje als ik dagelijks toch wat teveel van het goede. Treinen dus, een kippestukje naar Spaarnwoude. Om een overstap op de bus te vermijden wil ik daar een fiets neerzetten waarmee ik in vijf minuten op het nieuwe kantoor kan zijn. Dat lijkt me wel wat, een beetje openbaar vervoer en een beetje ouderwets trapwerk voor het goede gemoed.
Wie toevallig een tweedehands fiets in de aanbieding heeft mag mailen!
Geplaatst door Corrie om 22:51
26 april 2005
Aap, Noot, Mies
Naar Canada wilde ik altijd al een keer, om te kamperen in bergen en bossen tussen de beren, maar nu wil ik er ook heen om te tanken. En wel bij een tankstation in de buurt van Montreal, ontworpen door architect Mies van der Rohe in 1967. Een uur lang toonde de NPS in Het uur van de Wolf beelden van zijn gebouwen. Lekker traag, met schaduwen voorbijschuivende wolken en stemmige muziek.
Veel staal en glas, in grote vlakken en rechte constructies met platte daken. Veel wist ik niet van Mies, dat hij zoveel gebouwd heeft in Chicago bijvoorbeeld. Wel liep ik in 2001 in Barcelona door een van zijn creaties en was zeer onder de indruk. R. en ik wilden er eigenlijk niet meer weg, dat kwam niet alleen omdat de regen met bakken uit de lucht kwam. Ik zag me er zelfs al wonen voor de rest van mijn leven. Wat me nog het meest fascineerde is dat het me zo modern aandeed, terwijl de man het in 1929 bedacht.
En dan die stoelen! Daar kan ik nog steeds verlekkerd naar kijken. Als er een keer geld over is, wordt het een zware strijd tussen Gispen en van der Rohe.
Meer foto's van het bijzondere gebouw vind je op m'n Flickr-account.
Geplaatst door Corrie om 22:20
24 april 2005
Klaartje
De Vlaamse gemeente Diest gaat kippen inzetten om keukenafval te verwerken. Per gezin kunnen inwoners van de gemeente drie kippen cadeau krijgen, genoeg om al het keukenafval te verwerken én te zorgen voor een lekker ontbijt. Waarbij ik aanneem dat de Vlamingen eieren bedoelen?
Natuurlijk stuit deze maatregel op protest. Niet iedereen heeft ruimte om kippen te houden, het houden van kippen brengt kosten met zich mee en wie geen kippen wil of kan houden gaat meer betalen voor het ophalen van huisvuil.
Hier in het centrum van Amsterdam doen we niet aan gescheiden huisvuil. Wel glas en papier, maar geen gft-bakken. Plek voor kippen heb ik niet, maar toch ben ik een beetje mijn eigen Vlaamse ambtenaar. Anderhalf jaar geleden adopteerde ik namelijk een kip bij boer Gied Donkers uit Wapse. Hij zorgt voor het gft-afval en ik krijg iedere maand zes over(h)eerlijke eieren van kip Klaartje.
(PS sommige adopteerouders hebben kip die Corrie heet, zoals Liz Snoyink.)
Geplaatst door Corrie om 13:15
22 april 2005
iPod Party
Werd bij de eerste iPod Party in Nederland een vijftiger met grijze lange baard tot beste iDJ uitgeroepen, bij de tweede editie, afgelopen woensdag in de Rai, ging die eer naar een jongeling, iDJ5.
Geplaatst door Corrie om 10:27
21 april 2005
'Lekker geen vlees'
Als (thuis)vegetariër ben ik behoorlijk op de hoogte van het aanbod van 'vleesvervangers' in de Nederlandse supermarkten. De Griekse burgers, hamburgers en saté-balletjes van Tivall worden hier met smaak gegeten en ook de roerbakblokjes (zonder kruiden!) van Quorn staan geregeld op het menu. Dit jaar heb ik zelfs tofu herontdekt, goedgemarineerd met Kikkoman roerbakken op hoog vuur. Een groter deel van het assortiment wordt hier thuis echter niet gewaardeerd en smaakt vreemd en muf. Bah vies.
Meer keus is nooit weg, dus ik toog ik enthousiast naar de winkel toen Campina een nieuwe vleesvervanger aankondigde. Valess, in knalpaarse verpakking, op basis van zuivel. Weer eens iets anders dan soja of schimmelculturen.
Met de vraag welke schnitzel vindt u het lekkerst, liet Vara's Kassa een groep hongerige bouwvakkers los op stukjes (kip)schnitzel en Valess. ('T is een bietje stiekig') Ze kozen Valess unaniem tot lekkerste schnitzel. Bij een tweede test, op de markt, werd het woord vlees niet genoemd en moesten proefpersonen zelf vertellen wat ze aten. De score: gebakken veldmuizen, kaas, kunstvlees, brood, vis, schnitzel, kip, kalkoenborst.
Mij deed Valess nog het meest aan overgekookte melk denken, R. was er de hele avond misselijk van en vond de naam fallus sowieso al een slecht idee.
Geplaatst door Corrie om 17:01
20 april 2005
BedBretels
Computers zijn af en toe net mannen. Ze luisteren maar half naar wat je zegt. Via een posting van lijn werd ik herinnerd aan het bestaan van bedbretels, dé oplossing voor dekbedden die 's nachts stiekem aan het voeteneind uit de hoes zakken. Vrijwel iedere avond bedenk ik me dat ik iets aan die open onderkant van die hoezen moet doen, maar niet op dat moment, want dan wil ik slapen. En zo gaat het al maanden, zo niet jaren.
Die BedBretels, op de website van Polydaun te vinden onder comfortverhogende accessoires, lijken me inderdaad een ideale oplossing. Geen gedoe met zelf knopen aannaaien of klitteband bevestigen, gewoon even bevestigen. Om te ontdekken waar BedBretel-dealers zitten, vulde ik netjes de vier cijfers van mijn postcode in. Maar wat gebeurt er als ik op zoek klik: een melding dat een correcte code vier vijfers bevat. Keer op keer verdwijnt het eerste cijfer automagisch uit het invulvakje. Grrr! Vanavond gewoon weer sjorren dus.
PS. Ze zijn er toch nog, die mannen die aan een half woord genoeg hebben. Zojuist ontving ik de adressen in de mail.
Geplaatst door Corrie om 15:34
19 april 2005
Geweigerd - deel 2
Ikea op zaterdag, die kroeg die er van buiten zo knus uitzag maar waar je binnen de enige vrouw tussen zeven bierbuikige stamgasten bent of een winderig metrostation in een stad waar je niet bekend bent. Stuk voor stuk plekken waar ik me ineens ontheemd en intens treurig kan voelen. Tot mijn grote verdriet horen de Nederlandse Apple-winkels ook in dit rijtje thuis.
Het zijn plekken waar ik vol goede moed heen ga, maar in paniek raak zodra ik de drempel over ben. Ik voel mijn harstslag accelereren en angstzweet maakt mijn handpalmen klam. Alle geluid klinkt onaangenaam schel en mijn ogen schieten schichtig heen en weer op zoek naar een vluchtroute.
'Rustig ademen' herhaal ik als mantra in mijn hoofd om te voorkomen dat ik als een contactgestoorde gek het pand uitren. Ik ben hier immers met een missie. Voetje voor voetje schuifel ik verder het pand in en neem me voor vooral géén oogcontact te zoeken met het personeel, als het even kan zoek ik met een hand steun bij de muur.
Geplaatst door Corrie om 08:36
Geweigerd - deel 1
Sinds ik twee jaar geleden mijn grijze pc-toren inruilde voor een aantrekkelijke iMac heb ik mijn hart aan Apple verpand. Thuis een iMac, op mijn werk een eMac en voor onderweg een iPod. Ik was dan ook zeer vereerd toen de hoofdredactie van MacFreak vroeg of ik een column voor hun tijdschrift wilde schrijven. 'T mocht best scherp en gewaagd zijn en de liefde voor Apple en Mac relativeren. En zo geschiedde, dacht ik. Maar helaas, de driekoppige hoofdredactie kon het niet eens worden over mijn schrijfsel. Terwijl ze het eigenlijk wel met de strekking eens waren, vonden ze het toch te negatief. Ze hadden wel wat mogelijkheden om hem toch te plaatsen, de wending van mijn column veranderen, of iemand anders een weerwoord laten plaatsen. Hoe langer de onenigheid duurde, hoe minder zin ik kreeg er ook maar iets aan te veranderen. Dan maar niet geplaatst. Nummer twee van MacFreak 'ons parochieblaadje' wordt vandaag gelanceerd op de MacExpo in de Rai. Zonder mijn column. Gelukkig heb ik een eigen site, zodat de moeite niet helemaal tevergeefs is geweest. Ik post hem hierboven.
Geplaatst door Corrie om 08:20
18 april 2005
Boos?
Sommige mensen menen me de vreselijkste camplaatjes als attachement te moeten mailen om me ervan te overtuigen dat ik niet altijd met een tandpasta glimlach achter mijn computer zit. Bespaar je de moeite, ik zie mezelf soms in ergere toestand in de spiegel dan jullie ooit mee zullen maken en weet dat mijn mondhoeken vaak hangen. Over het algemeen een combinatie van concentratie en zwaartekracht, niet van sjagerijnigheid. Vandaag gaan mijn mondhoeken omhoog, even, want er is een fanzine!
Geplaatst door Corrie om 17:08
17 april 2005
Schoon
R. heeft een nieuwe bril die, naast dat het hem erg goed staat, het blijkbaar ook heel goed doet. Het eerste wat hij vanmorgen zei toen hij door zijn nieuwe glazen de wereld bekeek was Ik zie nu pas hoe stoffig het hier is!
Geplaatst door Corrie om 18:13
Motel Mosaïque
Van het een kwam het ander en zo stonden we ineens met een blauw polsbandje om op festival Motel Mosaïque in Rotterdam. Onvoorbereid, zonder fototoestel en programmavoorkeur, zagen we drie optredens. We warmden op bij een Japanse band in TENT. die zich spontaan had aangeboden als invalact. De naam ben ik even kwijt maar de gitarist had een behoorlijk hoog afrokapsel en de frontman was gezegend met de naam Lee Tabasco - een naam van het kaliber Joe Speedboot.
In de schouwburg zag ik Joanna Newsom, een 21-jarig elfje met een harp. Radio 3voor12 was gelukkig wel voorbereid en schrijft onder meer dat je haar of afschuwelijk of geweldig vindt. Wat mij betreft val ik in de laatste groep, al vond ik een sprookje van drie kwartier wel lang genoeg.
Waar veel artiesten besluiten hun grootste hit helemaal niet te spelen, of hoogstens als toegift, startte Nancy Sinatra haar optreden met het ijzersterke Bang Bang. Door de doorsnee rock-nummers en haar blonde coupe had ik af en toe het gevoel in een Amerikaanse tv-show te zijn beland, maar zelfs dat was voor een keer wel aardig. De 65-jarige zangeres toonde filmbeelden van haar als sexy jonge vrouw, ze zoende Elvis! En natuurlijk hoorde ook een duet met haar vader Frank (op tape) erbij en de afsluiter These Boots Are Made For Walkin', haar nummer één hit uit 1966.
Het nachtprogramma ging verder in Nighttown, waar we na lang wachten eindelijk naar binnen mochten. Daar was het druk, er stonden rijen voor de ingang naar de kelder een grote zaal. De aanwezige uitsmijters wisten blijkbaar ook niet wat ze met de drukte aanmoesten en besloten op zeer agressieve manier willekeurige bezoekers op straat te zetten. Een nare sfeer, die ons deed besluiten dat het wel weer genoeg was voor deze avond.
Geplaatst door Corrie om 13:08
15 april 2005
Lotus Europa
In een orkest hebben de strijkers altijd mijn sympathie. Van blazers hou ik niet zo, die werken snel op m'n zenuwen. Tot ik gisteravond de hartverscheurende uithalen en solo's hoorde die Hans Dagelet uit zijn trompet perste. Een mengeling van kwelling en ontroering, anders kan ik het niet omschrijven, al dekt het de lading vast niet helemaal. In het videofragment zie je de hele band van Spinvis, ook celliste Saartje van Camp die zo los ging op haar cello dat ik dacht dat ze na de laatste orgastische noten van uitputting om zou vallen. Vergeef me de kwaliteit van het geluid, de opname maakte ik van vrij grote afstand met mijn fototoestel.
Op zoek naar recensies en fragmenten van Lotus Europa van Spinvis, kwam ik terecht op de site FaceCulture.nl. Een pagina met tientallen interviews met voornamelijk Nederlandse bands en artiesten, uitgeschreven of in audio en video. Ook Erik de Jong - Spinvis himself - is uitgebreid aan het woord over zijn nieuwe cd en theatertour. Ook de moeite waard, het nummer Lotus Europa, een monoloog op muziek over een man in een zwembad. Op video in de solo-piano uitvoering, on stage uiteindelijk in een aanzwellend volume met de hele band.
Geplaatst door Corrie om 11:12
14 april 2005
Bus
Wegens miezer vandaag met het openbaar vervoer naar het werk in plaats van op de fiets. Niet alleen gegarandeerd een droge overtocht, maar na een dag computeren ook een extra duf kantoorhoofd. Op de terugweg liet ik me bij metrostation CS gedwee door de mensenstroom naar buiten voeren. De stoet haastte zich over het zebrapad waarvoor een verlengde stadsbus ongeduldig stond te wachten. Ik had geen aansluiting met de groep maar besloot de oversteek met mijn blik op oneindig toch te wagen.
Een loeiharde claxon haalde me uit mijn verdoving. De buschauffeur was blijkbaar echt ongeduldig, ik draaide me al lopend om en zag hem het raampje opendraaien. Klaar om hem met een even sjagerijnige opmerking te antwoorden, zag ik onverwacht een omhooggestoken duim verschijnen en een enorme grijns. Hij riep 'Ik lees altijd je weblog!'
Geplaatst door Corrie om 20:29
myData=myMondrian
Omdat het donderdag is maar eens iets luchtigs. Hoe ziet jouw persoonlijke Mondriaan eruit? Na het invullen van vragen over je lengte, leeftijd, aantal kinderen en opleidingsniveau zet een programmaatje getallen om in lijnen en gekleurde vlakken. Mijn Mondriaan is in ieder geval een stuk saaier dan Victory Boogie Woogie, zijn werk dat ik gister zag in het Gemeentemuseum in Den Haag.
Geplaatst door Corrie om 10:56
13 april 2005
Dagje duh Haag
Vandaag un dagje duh Haag! Voâh un Amsteâhrdammeâh toch un beitje un vreimduh bodem, ik kan die mensen altèd zo slecht veâhrstaan. Eiâhrstuh stop wôhdt un gecombineiâhrd bezoek aan ut gemeintemuseum voâh HxBxD, duh kunstcollectie van duh Rabobank - waâhrvan ik hoâp dat *mèn* Ruud van Empel eâh oâk hangt. En daâhrna even nâh duh buren voâh meiâh hedendaagse kunst.
's Avonds nâh Lotus Europa, duh nieuwe theateâhrshow van Spinvis, wâh ik veil goeduh dinguh oveâh hep gehoâhd.
Lateâhr!
Geplaatst door Corrie om 09:47
12 april 2005
16619 km
Hoera! Vriend Walther is aangekomen in Melbourne en heeft daarmee zijn queeste volbracht. Op 2 mei vertrok hij op zijn zwaarbepakte fiets vanuit de Pijp in Amsterdam met bestemming Melbourne. De eerste etappe voerde hem naar Rijen, waar hij afscheid nam van zijn ouders. Daarna had hij nog 16619 kilometer voor de boeg, in zijn eentje. Hij trapte zichzelf voort op 4000 meter hoogte door een sneeuwstorm, langs tempels in Laos en door smerig industriegebied in China. Hij sloeg een Rus knock-out in Ankara en werd geïnterviewd voor de Iraanse tv.
Zijn avonturen hield hij bij op www.fietslog.nl en na elke 100 kilometer maakte hij een foto. Als ik zijn persoonlijke ontmoetingen lees kan ik eigenlijk maar één ding concluderen: wat zijn er veel fijne behulpzame mensen op deze wereld.
Zijn laatste kilometers kreeg hij lekke band nummer vijf en scheurde nog even uit zijn broek. Daarna waren er vrienden en champagne. Walther rest nog één etappe, een veilige vlucht terug naar huis.
Geplaatst door Corrie om 19:56
11 april 2005
Eet smakelijk
Niet iedereen vindt lekker eten even belangrijk. Als puber moest ik een keer met afgrijzen toezien hoe mijn vader een bijzondere traktatie - een tompouce - tussen twee bruine boterhammen plette. Ook bij de Allerhande gaan andere zaken voor lekker. Nu begrijp ik dat nog net als het om voedingswaarde of gezondheid gaat. Maar broccoli eten omdat het 'decoratief' is?!
Geplaatst door Corrie om 11:28
10 april 2005
Supertoll!
De glazen koepel bovenop de Rijksdag in Berlijn, ontworpen door Sir Norman Foster is geweldig. Na een korte nacht van nog geen drie uur en met een stevige kater wist ik mijn groepje over te halen een tijdje in de rij te staan om naar binnen te mogen. Het was de moeite waard! Natuurlijk leuk om de stad van boven te zien, maar ook als er geen Unter den Linden, Potzdammerplatz en Fernsehturm te zien zouden zijn is de koepel fantastisch.
Door de spiegels en grote glazen ramen overal om je heen raak je gedesorienteerd. Briljant hoe je de bezoekers over een klimmend spiraalpad voorbij de oude stenen gebouwen en torentjes ziet lopen. Op een doordeweekse dag vast nog mooier, omdat je de ambtenaren dan vanuit superieure positie aan't werk kan zien.
Later meer, nu eerst even zeventien uur busreis en een zware stapavond wegslapen.
Geplaatst door Corrie om 22:35
07 april 2005
Berlijn
Al weken draaiden de roddels op kantoor maar om één ding: waar gaan we heen met het bedrijfsuitje? Met de weggegeven hints had ik mijn geld ingezet op Athene of desnoods Parijs. Fout. Morgenochtend om 4 uur gaat de wekker, om 5 uur zit ik in een dubbeldekker en rond lunchtijd ben ik in Berlijn.
's Middags geeft iedere afdeling een presentatie. 's Avonds een gezamenlijk diner, waarnaar we de Berliner kroeg- en clubscene kunnen gaan verkennen. Zaterdag volgen opdrachten in de stad, ingedeeld in groepjes, videocamera's en rijbewijzen moesten mee. Tot zover lukt het me allemaal wel en ga ik me goed vermaken. Ik vrees alleen voor dat pakketje dat ik vanmiddag mee naar huis kreeg. Een knalgroene polo en zwart shirt met lange mouwen, maat veel en veel te groot, met bedrijfslogo's en een bijbehorende cap. Ik *haat* polo's, ik *haat* oversized slobberige shirts en ik *haat* uniformiteit in een groepje. En ik ga er onderuit komen.
Helaas nog steeds geen cameratelefoon waarmee ik vanuit het buitenland - of waar dan ook buitenshuis - de site kan updaten. Bellen en sms'en kan wel, maar daar hebben jullie weinig aan. Bij mijn vorige bezoek aan Duitsland, de Cebit in Hannover, ondervond mijn collega nogal problemen met bellen. Zijn vriendin probeerde hem vanuit Nederland op z'n mobiel te bellen maar kreeg steeds een Duitser aan de lijn. Hij vond het maar raar en dacht dat een Duitser met precies een zelfde nummer rondliep. Dat is natuurlijk ook zo, maar hoeft geen probleem te zijn. Hij dacht slim te zijn en had zijn vriendin verteld dat als hij in Duitsland was ze natuurlijk wel eerst landnummer van Duitsland moest bellen voor zijn 06-nummer....
- leukste souvenir uit Berlijn: de plastic 'oliebol' die als je erin knijpt met de stem van Kennedy zegt: Ich bin ein Berliner!
Geplaatst door Corrie om 21:42
06 april 2005
Hua Mei
Een oude liefde dus, die reuzenpanda's. En Hua Mei in het bijzonder. Vanaf de zomer van 1999 volgde ik de geboorte en het opgroeien van het pandabeertje via internet. In de dierentuin van San Diego is het Giant Panda Research Station gevestigd, onderzoekers gebruiken camera's om het gedrag van de dieren te bestuderen. Een aantal van deze camera's zendt livebeelden uit op internet. Met de PandaCam kon ik het wel en wee van vader Shi Shi, moeder Bai Yun en dochter Hua Mei dagelijks volgen. En dat deed ik dan ook trouw. Op een oude cd staan honderden webcamplaatjes van pandaberen opgeslagen.
De verslaving was zo sterk dat we een vakantie in New York hebben uitgebreid met een tripje naar de andere kant van de Verenigde Staten. En zo stond ik na het raadplegen van 1-888-MYPANDA (de dieren zijn niet altijd te zien voor het publiek) in de herfst van 2000 opeens zelf in het decor van PandaCam.
De panda's zijn zo populair - zo zeldzaam! - dat er een systeem met hekjes is bedacht om de rijen bezoekers gelijdelijk langs hun verblijf te leiden. Voetje voor voetje schuifel je door de rijen steeds verder naar voren. En als je dan eenmaal vooraan staat, moet je door blijven schuifelen. Stilstaan mag niet. Uit eigenbelang begon ik een theatraal verhaal tegen de bewakers over hoe ik helemaal uit Nederland kwam om de panda's in het echt te zien en kon ik de tijd wat rekken. Mijn pluchen panda-rugzak van het WNF heeft misschien wel geholpen.
Bij mijn tweede ronde herkende de bewaker me en mocht ik weer een tijdje stilstaan. Ik vond het een voorrecht om oog in oog met een diersoort te staan waarvan er nog maar een stuk of 1500 op deze aardbol rondlopen. Eeuwig zonde dat ik de Dodo niet heb meegemaakt.
Eenmaal terug in Nederland met de 3D-versie van Hua Mei in m'n herinneringen opgeslagen verdween PandaCam langzaam in de vergetelheid en uiteindelijk uit mijn bookmarks. Voor de liefhebber: Bai Yun hoopt binnenkort weer zwanger te worden en begint PandaCam weer van voor af aan.
Geplaatst door Corrie om 13:21
ONEE!
Het gaat hard met mijn carrière als model en actrice. Als getekend figuurtje dan. Na Martijn en Han heeft ook Menno me met zijn penseelstreken vereeuwigd.
Zeer herkenbaar al zeg ik het zelf, qua coupe en kleding. In de cartoon ontmoet ik bovendien een van mijn vroegere liefdes ....
Geplaatst door Corrie om 00:02
05 april 2005
Mental Note
Vandaag veel vergaderen. Toen ik mijn notitites van de vorige meeting tevoorschijn had getoverd uit een stapel printjes en kladblaadjes, zag ik dat ik slechts een paar woorden had opgekrabbeld en met zwarte pen dik had omlijnd. Managementtaal. Steeds weer verbaas ik me over de termen die medevergaderaars achteloos uit hun monden slingeren. De toppers van vorige week: escalatietraject, dotterprocedure en 'uit de diarree vaste drolletjes draaien'.
Zelf kom ik niet veel verder dan dan ik eens in de twee weken een bila heb met de baas. Tijd dus voor een cursusje managementspeak: lekker afpilsen met probleemschuivers en planpermutaties moeten worden afgesaaid. Kantinecultuur of piepmanagement?
Aaaaaaaaargh!
Om het op vergaderingen draaglijk te maken kan ik je het spel Buzzword Bingo van harte aanbevelen. Het houdt je scherp.
Geplaatst door Corrie om 09:58
03 april 2005
Bright 02
'Internet is meer iets voor mensen in Almere. Als je in een stad als Amsterdam woont is het zonde om niet de deur uit te gaan, naar de kroeg met mensen praten.' - Eddy Terstall
Voor de tweede editie van techglossy Bright interviewde ik vijf Nederlandse cineasten over hoe ze thuis film kijken. Dat blijkt nogal verschillend te zijn. Eddy Terstall heeft maar vijf dvd's, zijn collega Martin Koolhoven heeft er duizend en moet groter gaan wonen. Nicole van Kilsdonk kijkt het liefst films in de bioscoop terwijl Robert Jan Westdijk op een Cinema Display van Apple kijkt, vanuit zijn bureaustoel. Dana Nechushtan is de enige die zegt wel eens films te downloaden, haar collega's noemen het diefstal. Nechushtan: 'Aan een verbod kan je niet beginnen, daar is het veel te groot voor. De filmindustrie moet met de tijd meegaan en er iets op verzinnen.
Geplaatst door Corrie om 17:56
Een prettige wekker
Fijn om weer iedere nacht de balkondeuren open te hebben in de slaapkamer. Vooral ook omdat het gros van de huizen die aan dezelfde binnenplaats grenzen dat nog niet doet. Van 07.10 tot 08.30 dringt er maar één geluid mijn slaperige oren binnen. Heel bijzonder om in het centrum van een drukke stad, waar autolawaai altijd op de achtergrond klinkt, alleen de toonladders van een merel te horen. Nu nog wel. Wordt het echt zomer dan worden de vogeltunes overstemd door wekkers van buren, mensen die om 06.30 hun afwasmachine uitruimen, ruziënde stelletjes, jengelende kinderen en narrige honden en krolse katten.
Voorheen nestelde er ieder jaar een duivenstel zo'n meter boven mijn slaapkamerraam. Ook zij mochten graag laten horen dat ze aanwezig waren. Nu klinken natuurgeluiden altijd prettiger dan optrekkende motoren en autoradio's met R&B, maar die duif maakte me helemaal gek met zijn eentonige gekoer. Als er leerplicht voor duiven bestond had ik hem zo zes jaar merelzangschool willen verplichten.
Toen ik vanmorgen uit het keukenraam keek op zoek naar de geliefde merel, keek ik recht in de kraaloogjes van mijnheer duif. Ook hij is onder de indruk van de zangkunsten van zijn collega en weet blijkbaar zijn plaats.
Geplaatst door Corrie om 11:35
02 april 2005
Sst!
Twee uur en achtentwintig minuten rijden van Amsterdam ligt misschien wel het dorp met de mooiste plaatsnaam van Nederland. Ruim tweehonderd kilometer van lawaaiig Amsterdam, even boven Groningen en bijna in zee, ligt Doodstil.
Geplaatst door Corrie om 14:43
01 april 2005
Toppers
Collega Ruth speelt eredivisie volleybal bij hcc!hulp/Martinus uit Amstelveen. Nu het team in de halve finales van de play-offs staat werd het tijd haar een keer in actie te zien. Lang geleden dat ik in een echte gymzaal was, met houten banken langs de rand en baskets aan de muur. Geen ringen aan het plafond trouwens. De bekende geur zorgde onmiddellijk voor flashback naar blauw/gele turnpakjes en de vreselijke evenwichtsbalk, schoolgym met ringen, trefbal en doucheverplichting, conditietraining van de schaatsploeg met aan het eind altijd paaltjesvoetbal of basketbal en als student een blauwe maandag volleybal die steevast eindigde met gloeiend rode onderarmen.
Ze zouden naast het scorebord verplicht een legenda moeten hangen. Al die lijnen! Een naaipatroon is er niets bij. De rode bucket van basketbal herken ik nog wel. Maar de rest?
Geplaatst door Corrie om 11:56