« Geweigerd - deel 1 | Home | BedBretels »
19 april 2005
Geweigerd - deel 2
Ikea op zaterdag, die kroeg die er van buiten zo knus uitzag maar waar je binnen de enige vrouw tussen zeven bierbuikige stamgasten bent of een winderig metrostation in een stad waar je niet bekend bent. Stuk voor stuk plekken waar ik me ineens ontheemd en intens treurig kan voelen. Tot mijn grote verdriet horen de Nederlandse Apple-winkels ook in dit rijtje thuis.
Het zijn plekken waar ik vol goede moed heen ga, maar in paniek raak zodra ik de drempel over ben. Ik voel mijn harstslag accelereren en angstzweet maakt mijn handpalmen klam. Alle geluid klinkt onaangenaam schel en mijn ogen schieten schichtig heen en weer op zoek naar een vluchtroute.
'Rustig ademen' herhaal ik als mantra in mijn hoofd om te voorkomen dat ik als een contactgestoorde gek het pand uitren. Ik ben hier immers met een missie. Voetje voor voetje schuifel ik verder het pand in en neem me voor vooral géén oogcontact te zoeken met het personeel, als het even kan zoek ik met een hand steun bij de muur.
Het is me een compleet raadsel waarom in de Apple-winkels zo'n vervelende sfeer moet hangen. Het is toch heerlijk om bij het verlaten van de winkel opeens een iPod- of Mac-bezitter te zijn? Dat willen alle kleurrijke geveldoeken met reclames je in ieder geval doen geloven. Sterker nog, ik wéét intussen dat het geweldig is, maar als je in deze winkels iets wilt kopen krijg je het gevoel dat je iets heel erg verkeerds doet. Alsof je je moet schamen.
Eigenlijk is 'vervelende sfeer' nog teveel eer, het is er sfeerloos, wat mij betreft erger dan de smetteloosheid van een tandartswachtkamer of de platheid van een keten als MediaMarkt. Het is er alsof je een vacuüm binnenloopt waar iedereen onzichtbaar is behalve het personeel zelf. Een plek waar geen persoonlijke aandacht en dienstverlening bestaat, maar de klant in de schaduw van de producten slechts een nederige bijrol vervult.
In zo'n tl-verlichte winkel waar alle producten als het even kan achter glas staan, zonder vermelding van prijs zodat je altijd de hulp van een medewerker moet inroepen, ga ik vervolgens wél een paar honderd euro uitgeven voor een apparaatje waar ik al maanden naar verlangde. Het is deels mijn eigen schuld, kopen via internet kan ook, maar ik wil het perse nú hebben. Uit eerdere bezoeken weet ik inmiddels wel hoe ik mijn missie moet volbrengen. Met de broekspijpen opgerold en de knieën ontbloot kruip ik naar de balie, kijk de mannen met Apple-logo op de borst vol bewondering aan en wacht tot iemand me kortaf de opdracht geeft mijn pincode in te voeren.
Ik verwacht in zo'n winkel eigenlijk minstens een gevoel van saamhorigheid. En als het even kan wil ik graag gesterkt worden in mijn besluit om een Apple-product aan te schaffen. Ik Apple, jij Apple, wij Apple. Dat is toch niet zo vreselijk moeilijk op te brengen?
De arrogantie en desinteresse van het personeel hebben me tot nu toe niet van een aanschaf kunnen weerhouden, zo goed is de marketing van Apple ook weer wel. Maar omdat ik liever niet meer midden in de nacht bezweet wakker wil schrikken uit nachtmerries waarin ik word opgesloten in een vitrinekast in de Apple-winkel of voor een vuurpeleton van mannen in Apple-uniformen moet verschijnen, shop ik voortaan alleen nog in de online Apple Store. Dan maar een paar dagen wachten.
Ik krijg er geen zweethanden van, hoef niet bang te zijn voor oogcontact, zie onmiddellijk alle prijzen en hoef niemand om hulp te smeken. Om de overgang niet te groot te maken, rol ik thuis wel mijn broekspijpen op.
Posted by Corrie at 19 april 2005 08:36