« Ornithorhynchus anatinus | Home | Byrne radio »
28 maart 2005
Slapeloze nachten
Als je de 3000 liedjes op mijn iPod bekijkt zul je weinig tot geen blues tegenkomen. Het is gewoon niet echt mijn ding, maar voor de liedjes van bluesbrother Bas de Haan maak ik graag een uitzondering.
Bas leerde ik in 1992 kennen toen ik mijn eerste verhuizing meemaakte, van het ouderlijk huis in een klein polderdorp naar een kamer in een studentenflat op de grens van Amsterdam en Amstelveen. Ik woonde in de laagbouw, een woonblok van drie verdiepingen, tenmidden van hoge flats (daar ook wel de zelfmoordflats genoemd). Op de beganegrond was een keuken met twee gasfornhuizen en twee koelkasten, die ik deelde met mijn vijftien medebewoners, net als de afgetrapte vierzits bank, tv en eettafel met krukjes. Met een merkstift zette iedereen zijn initialen op zijn etenswaren, maar deze vorm van beveiliging hield hardnekkige kaas- en boterdieven niet tegen.
Iedere verdieping had een douchehok, een toilet en een badkamer met twee wastafels en voor iedereen een klein vakje waar net een tandenborstel, tube tandpasta en één soort douchegel in paste. Mijn kamer mat maar drie bij vier en met wat passen en meten lukte het me er een bed, kledingkast, buro met stoel en ladenkastje, slaapbank, stellingkast en bijzettafeltje in kwijt te raken. Lopen kon je er niet.
Ja de keuken was best goor als ik er nu weer aan terugdenk, en een badkamer delen met vijf anderen is ook niet altijd ideaal. Laat staan de keukenbeurt of het verdiepingscorvee, de geluidsoverlast van blowende en zingende onderburen en het moeten delen van één wasmachine en telefoon met tikkenteller (ja toen waren we nog niet allemaal mobiel). Nu ik alweer jaren in het centrum van Amsterdam woon klinkt het allemaal vreselijk, zo achteraf, maar destijds vond ik het geweldig. Ik woonde zomaar in Amsterdam en had het extreem getroffen met het gros van mijn medebewoners, waarvan ik er nog steeds een aantal regelmatig zie.
Bas dus. Bas maakte nogal indruk op een poldermeisjes als ik. Met zijn brede schouders, kale kop en stoppelbaard was hij ontzettend stoer. Zo stoer had je ze bij ons in de polder niet. Ik keek ontzettend tegen hem op, helemaal toen hij op het grote introductiefeest van de Vrije Universiteit optrad met zijn Plastic Beker Band. Ik kende hem! En hij mij gelukkig ook - ten overstaande van mijn medestudentenmeisjes. Later mocht ik met een tondeuze zijn kop kaalscheren. Erg veel contact hadden we niet, want Bas was wel een beetje een loner en had het studentenleven al langer meegemaakt.
Bas heeft inmiddels zijn derde blues-cd gemaakt, Passion & Pain. Zoals ik al zei, blues is niet echt mijn ding, maar het nummer Sleepless Nights heb ik al een tijdje op repeat staan. Wel het minst blues van allemaal misschien, maar wel erg Bas.
Een mondharmonica, gitaar en zijn stem is eigenlijk alles wat hij nodig heeft om muziek te maken. Zijn nummers klinken basic, ontdaan van onnodige franje. Zijn eerste cd nam hij op in zijn woonkamer op een van de drukste plekken van Amsterdam, op een steenworp van de Dam. En nu is er nummer drie, een plaat waar hij trots op is. Ongetwijfeld komt er ook een nummer vier, want Bas is onverstoorbaar.
Wil je Passion & Pain op cd, dan kan je die via de site van Bas bestellen voor 15 eurootjes. Bestel je hem via mij, dan zorg ik voor een leuke camathome-attentie!
(Bovendien kan hij de allerlekkerste kerrie-aardappeltjes bakken die ik ooit gegeten heb, maar meestal alleen in voorbereiding zag. Zelfs dat was een indrukwekkend ritueel, een Boeddha achter het gasfornhuis...)
Posted by Corrie at 28 maart 2005 19:36