« februari 2005 | Home | april 2005 »
31 maart 2005
animeeranimatiemeisje
Schreef ik eerder dat ik vereerd was dat Han Hoogerbrugge een animatiemeisje van me maakte voor een rolletje in zijn online soap Hotel, dit keer ben ik zo mogelijk nog trotser! In de verse aflevering van Hotel - te vinden op de eenvoudig te onthouden url http://www.hoteloscartangoecholima.com/ - mag ik camathoompje spelen! Een beetje foto's maken van mezelf dus, terwijl de mannen in pak het zware werk doen.
Wim de Bie bijvoorbeeld. Niet alleen vertolkt hij in Hotel de rol van Inspecteur McKay, als razende reporter nam hij op de draaidag zelf na een intensieve acteersessie ook nog een interview af met maker Han Hoogerbrugge. Over hoe het zo is gekomen en meer.
Geplaatst door Corrie om 23:48
Ongewis
Het zou wel eens een vreemde dag kunnen worden. Een dag waarop vaste patronen en gewoontes onhoudbaar blijken te zijn en zekerheden worden verpulverd tot achteloos stof. Ik bereid me voor op onverwachte gebeurtenissen, riemen vast! Hoe ik dat weet? Johannes van Dam zat niet links achterin op zijn vaste ontbijtstek in Café Luxembourg, maar vooraan tegen het raam geplakt!
(Of is het nou Café Hoppe? Voor de zekerheid fietste ik er vanmiddag op weg naar huis maar even langs, maar zonder ontbijtende van Dam wist ik het helemaal niet meer. Maandagochtend om 09.00 volgt uitsluitsel)
Geplaatst door Corrie om 11:13
30 maart 2005
Vroeger
Of het nu aan mijn leraren op de lagere- en middelbareschool ligt of toch gewoon aan mijn eigen wezen, feit is dat ik 0,0 kennis van geschiedenis heb. Eergister werd me dat weer eens duidelijk toen de Grote Geschiedenis Quizz aanstond. Goejanverwellesluis? Nooit van gehoord. Een paar jaar geleden zat die blinde vlek me ook al dwars en kreeg ik van een vriend het boekje De Nederlandse geschiedenis in een notendop. Ik vond een boekenlegger terug op bladzijde 16, logisch dus dat ik er ook dit jaar weer niets van bakte.
R. bladerde door het boekje en vroeg dingen als 'wanneer reed de eerste stoomtrein' en 'wanneer werd Bonifatius bij Dokkum vermoord'? Ik zat er - naar beneden afgerond - meer eeuwen naast dan op één hand zijn te tellen. Oeps.
Die enkele keren dat ik Triviant speel zou ik zelfs valsspelen om maar niet op een geel vakje uit te komen, bang als ik ben om flaters te slaan.
Eigenlijk begrijp ik het zelf niet. Jaar in jaar uit heb ik geschiedenisles gevolgd, ik vond school best leuk, zat zelfs in een wielrenclubje dat werd aangevoerd door mijn geschiedenisleraar en kan best goed verhaaltjes onthouden. Vol goede moed ga ik dus weer beginnen op pagina 1 van het boekje. Maar misschien is een geschiedenisboek in stripvorm, of als computerspel, een betere leervorm voor me?
- Tijdbalk met hoogtepunten nederlandse geschiedenis
- interactieve geschiedenisquizz Netspanning
(- PS kent iemand nog de tune van het radioprogramma Weeshuis van de Hits waarin een schoolklas een geschiedenisles opdreunt? En zoja, staat dat ergens online??
Geplaatst door Corrie om 15:50
29 maart 2005
Byrne radio
Like many people, I listen to a wide variety of music, and some of it is, ahem, more appropriate at certain times of day than others. We here are not responsible for adverse affects from playing the wrong music at the wrong time. Hope some of this is enjoyable.
Aldus David Byrne (Talking Heads) op zijn website over zijn internet radio station, waar hij mensen laat horen waar hij zoal naar luistert. Elke zoveel weken zet hij een nieuwe playlist van een paar uur online. Dit keer The Arcade Fire, The Beach Boys, Miles Davis, Beyoncé Knowles en Jay-Z, maar ook mij onbekende namen als Banda Ionica en Juana Molina die me toezingen in het Spaans, Frans en Afrikaans.
Op BoingBoing.net een interview met Byrne over het downloaden van muziek en zijn radio station.
Geplaatst door Corrie om 14:07
28 maart 2005
Slapeloze nachten
Als je de 3000 liedjes op mijn iPod bekijkt zul je weinig tot geen blues tegenkomen. Het is gewoon niet echt mijn ding, maar voor de liedjes van bluesbrother Bas de Haan maak ik graag een uitzondering.
Bas leerde ik in 1992 kennen toen ik mijn eerste verhuizing meemaakte, van het ouderlijk huis in een klein polderdorp naar een kamer in een studentenflat op de grens van Amsterdam en Amstelveen. Ik woonde in de laagbouw, een woonblok van drie verdiepingen, tenmidden van hoge flats (daar ook wel de zelfmoordflats genoemd). Op de beganegrond was een keuken met twee gasfornhuizen en twee koelkasten, die ik deelde met mijn vijftien medebewoners, net als de afgetrapte vierzits bank, tv en eettafel met krukjes. Met een merkstift zette iedereen zijn initialen op zijn etenswaren, maar deze vorm van beveiliging hield hardnekkige kaas- en boterdieven niet tegen.
Iedere verdieping had een douchehok, een toilet en een badkamer met twee wastafels en voor iedereen een klein vakje waar net een tandenborstel, tube tandpasta en één soort douchegel in paste. Mijn kamer mat maar drie bij vier en met wat passen en meten lukte het me er een bed, kledingkast, buro met stoel en ladenkastje, slaapbank, stellingkast en bijzettafeltje in kwijt te raken. Lopen kon je er niet.
Ja de keuken was best goor als ik er nu weer aan terugdenk, en een badkamer delen met vijf anderen is ook niet altijd ideaal. Laat staan de keukenbeurt of het verdiepingscorvee, de geluidsoverlast van blowende en zingende onderburen en het moeten delen van één wasmachine en telefoon met tikkenteller (ja toen waren we nog niet allemaal mobiel). Nu ik alweer jaren in het centrum van Amsterdam woon klinkt het allemaal vreselijk, zo achteraf, maar destijds vond ik het geweldig. Ik woonde zomaar in Amsterdam en had het extreem getroffen met het gros van mijn medebewoners, waarvan ik er nog steeds een aantal regelmatig zie.
Bas dus. Bas maakte nogal indruk op een poldermeisjes als ik. Met zijn brede schouders, kale kop en stoppelbaard was hij ontzettend stoer. Zo stoer had je ze bij ons in de polder niet. Ik keek ontzettend tegen hem op, helemaal toen hij op het grote introductiefeest van de Vrije Universiteit optrad met zijn Plastic Beker Band. Ik kende hem! En hij mij gelukkig ook - ten overstaande van mijn medestudentenmeisjes. Later mocht ik met een tondeuze zijn kop kaalscheren. Erg veel contact hadden we niet, want Bas was wel een beetje een loner en had het studentenleven al langer meegemaakt.
Bas heeft inmiddels zijn derde blues-cd gemaakt, Passion & Pain. Zoals ik al zei, blues is niet echt mijn ding, maar het nummer Sleepless Nights heb ik al een tijdje op repeat staan. Wel het minst blues van allemaal misschien, maar wel erg Bas.
Een mondharmonica, gitaar en zijn stem is eigenlijk alles wat hij nodig heeft om muziek te maken. Zijn nummers klinken basic, ontdaan van onnodige franje. Zijn eerste cd nam hij op in zijn woonkamer op een van de drukste plekken van Amsterdam, op een steenworp van de Dam. En nu is er nummer drie, een plaat waar hij trots op is. Ongetwijfeld komt er ook een nummer vier, want Bas is onverstoorbaar.
Wil je Passion & Pain op cd, dan kan je die via de site van Bas bestellen voor 15 eurootjes. Bestel je hem via mij, dan zorg ik voor een leuke camathome-attentie!
(Bovendien kan hij de allerlekkerste kerrie-aardappeltjes bakken die ik ooit gegeten heb, maar meestal alleen in voorbereiding zag. Zelfs dat was een indrukwekkend ritueel, een Boeddha achter het gasfornhuis...)
Geplaatst door Corrie om 19:36
27 maart 2005
Ornithorhynchus anatinus
Voor zover ik me kan herinneren was dit mijn eerste keer in museum Naturalis. Dierentuinliefhebber als ik ben, moest ik wel wennen aan de opgezette dieren. Leuk hoor om een koningspinguin, mantra rog en ijsbeer van heel dichtbij te zien, maar het is wel erg levenloos. Ze hadden net zo goed van kunststof kunnen zijn.
Topstuk uit de collectie en veel interessanter dan de botten van dieren die bijvoorbeeld 65 miljoen jaar geleden gestorven zijn, is wat mij betreft de Ornithorhynchus anatinus. Toch goed om het vogelbekdier een keer in het echt te zien, al is het in opgezette vorm, want ik heb altijd gedacht dat hij wel anderhalve meter kon worden. Niet dus, 60 centimeter is zijn max. Mooi ontworpen dier, met die brede staart en snavel en klauwtjes met zwemvliezen. En dan toch stiekem een zoogdier zijn maar weer wél een die eieren legt!
De Engelse naam Platypus vind ik trouwens aansprekender dan vogelbekdier, dat klinkt alsof ontdekkingsreizigers via de telegraaf doorgeven hoe het dier eruit ziet en de verbinding halverwege de omschrijving opeens werd verbroken. De Platypus maakt trouwens ook geluid en klinkt zo. Tevreden he?
Geplaatst door Corrie om 18:44
26 maart 2005
Eindelijk tijd
Al weken lag Apocalypse Now redux naast de tv te wachten op een geschikt moment. Als we al een keer samen thuis waren en iets wilden kijken vonden we 197 minuten iets te veel van het goede en kozen voor vluchtige tv. De klassieker van Coppola lag er uiteindelijk zo lang dat ik op het punt stond hem ongezien terug te sturen naar de dvd-verhuur.
Gelukkig heb ik het niet gedaan, want wat een intrigerende film! Bizarre scènes met de yank Bill Kilgore die een dorp platgooit met napalm omdat hij ongestoord wil surfen en ongemakkelijke beelden van doorgedraaide soldaten en ontspoorde Playboy-bunnies in een gevechtshelicopter, eindelijk samen en dan toch geheel langs elkaar heenpraten, heel eenzaam. Zelfs verspreid over twee avonden - we deden ons best maar na 220 minuten was het beste eraf - bleef de film boeiend.
Verstikkend door de bezwete lichamen, heftige stortregens en dan weer hitte en een dampende jungle. Het vurige rood van explosies, verwondingen, de modderige rivier en de bloeddoorlopen ogen van Martin Sheen (zo jong trouwens precies zijn zoon Emilio Estevez), contrasterend met het groen van legerkleding en de oneindige jungle.
De maniakale Dennis Hopper als oorlogsfotograaf, de reusachtige Kolonel Kurtz gespeeld door Marlon Brando en Williard en zijn mannen op de boot. Iedereen was bezeten.
The horror, the horror...
Geplaatst door Corrie om 23:27
Paasbig
Over biggetjes gesproken, deze geweldige foto genomen op de Sydney Royal Easter Show stond gister in NRC.
Geplaatst door Corrie om 10:04
25 maart 2005
Au!
Biggetjes zijn lief, zachtroze met natte neusjes, eigenwijze oogjes en dunne pootjes. Biggetjes moet je dus knuffelen, niet onverdoofd castreren. Speel de Big Game van Wakker Dier (getekend door Hoving) en win een geweldige hoofdprijs: een cursus communiceren met varkens. Vast net zo leuk als de cursus koeknuffelen die ik vorig jaar met succes heb afgerond.
Geplaatst door Corrie om 16:49
0800-1155
Vandaag viel de verwachte brief van de Postcode Loterij in de bus waarin me werd verteld dat er 5,25 euro extra van mijn rekening wordt overgemaakt zodat de jarige koningin die uit haar naam weer aan goede doelen kan schenken.
'Mocht u onverhoopt niet kunnen deelnemen, belt u dan met 0909-0011 (15 cpm)'. Ok, dan maar 15 cent per minuut beslis ik en bel het nummer. Om 12.45 vertelt een automatische meneer me dat dit het nummer is waar je je af kan melden voor deelname aan de actie en dat het nummer maar 1 cent per minuut kost. Dat is dan weer een meevaller. Hij voegt eraan toe dat ik ook kan ophangen en 0800-1155 kan bellen om gratis op te zeggen. Dat gaat me net weer te ver, zolang kan het nu ook weer niet duren.
Om 12.46 begint de mijnheer een verhaaltje af te draaien over hoe de jubileum actie van Beatrix in zijn werk gaat. Ik haal maar eens diep adem en zucht, was dat niet juist de reden waarom ik dat verdomde nummer belde? Om 12.47 zijn we dan bij een keuzemenu aanbeland waar ik op moet geven van welke loterij ik op wil zeggen, daarna moet ik mijn rekeningnummer intoetsen en bevestigen. Om 12.48 denk ik klaar te zijn maar wil de mijnheer nog even voor de zekerheid herhalen dat ik nu heb aangegeven dat ik níet mee wil spelen en géén kans maak op extra prijzen.
Gelukkig luistert hij uiteindelijk wel goed.
Geplaatst door Corrie om 12:50
24 maart 2005
Uitzicht
Vergaderen is niet mijn favoriete bezigheid, maar soms kan het leuk zijn. Bijvoorbeeld op de elfde verdieping van het Post CS gebouw, in de oude directiekamer van TGP Post. Met je neus tegen het raam gedrukt zie je een 180 graden panorama van de IJ-oevers, vanaf het Centraal Station tot het onlangs in gebruik genomen IJ Theater en natuurlijk met een vergezicht op Amsterdam Noord. Hier een versie (Quicktime VR) waarbij je kunt scrollen en inzoomen, op de Silodam in het Westelijk havengebied bijvoorbeeld, of de pontjes op het IJ.
De panorama's van het centrum oostwaarts en westwaarts moet je een keer met eigen ogen zien, tijdens een lunch, diner of dansavond in Club 11, het uitzicht maakt ongetwijfeld indruk en daarbij is de bediening ook nog eens allervriendelijkst!
Geplaatst door Corrie om 23:06
23 maart 2005
Spellingchecker (1)
Geen idee welke informanten mijn spellingchecker van Word gebruikt, maar het woord samenwerkingen vervangt hij steeds automatisch door samenzweringen.
Geplaatst door Corrie om 09:53
22 maart 2005
Kalimera
De lentezon doet me verlangen naar vakantie, naar meer buiten en meer vrije tijd. De namen van Papadopoulos, Makarezos, Stylianos en Papandreou die ik bij het lezen steeds tegenkom, stoken dit verlangen op. In gedachten ben ik weer in het mij geliefde Griekenland, proef ik de olijven, ruik de oregano in de droge bermen langs de weg en hoor de krekels een prettig lawaai maken.
Ik ben een onwetende toerist en had zo kunnen denken dat Papadopoulos, Makarezos en Stylianos pittoreske Griekse taverna's aan het strand waren, met schaduw, blauwe tafelkleedjes en koud bier.
Maar opeens zie ik een ander beeld van Griekenland. Wat was de politiek daar een puinhoop in de jaren '60! De ene na de andere regering sneuvelde, kocht stemmen, schuwde geweld niet en joeg de bevolking angst aan. Papadopoulus, Makarezos en Stylianos waren de drie machthebbers van het Kolonelsregime, van 1967 tot 1974.
Om verwarring te voorkomen, ik ben geen geschiedenisexpert. Sterker nog, zeggen dat ik er een blinde vlek voor heb is een eufemisme, het is eerder een zwart gat met onbekende omvang. Opeens maakt dit mij interessant! Collega D. legt de laatste hand aan haar honderd pagina's tellende scriptie en zocht mensen die nu juist géén verstand van het onderwerp hadden om te zien of haar verhaal logisch is opgebouwd, ook voor de leek. En zo lees ik na het duizelingwekkende Joe Speedboot opeens 'Jong geleerd, oud gedaan. De creatie van de ideale burger: ideologie van het Griekse Kolonelsregime 1967-1974.'
Geplaatst door Corrie om 22:37
Belachelijk!
Vorig jaar bedacht ik dat een grote geldprijs de enige manier zou zijn om m'n dromen te verwezenlijken. Een vriend haalde me over om mee te spelen met de Postcode Loterij, ook al word je daar zelf niet beter van dan steun je altijd nog allerlei goede doelen. Natuurbescherming, kinderen in ontwikkelingslanden, dieren die met uitsterven worden bedreigd en de Koningin.
Koningin? Toen we Sacha de Boer kalm hoorden voorlezen dat de Postcode Loterij het in z'n hoofd heeft gehaald ongevraagd bij al zijn leden 5,25 eur extra af te schrijven voor een cadeau voor de Koningin sprongen we hier thuis op van de bank. En niet van vreugde. De laatste keer dat ik me met het Koninklijk Huis heb bemoeid was op 02-02-02, op mijn eigen verjaardag notabene. Gehuld in een witte sweater stond ik in goed gezelschap op het Koningsplein, die dag omgedoopt tot het Witte Plein. Het jubileumcadeau zal Beatrix schenken aan vier door haar uitgekozen goede doelen.
Gelukkig heeft minister Donner zich ook uitgesproken tegen de manier van handelen van de Postcode Loterij, zo ongeveer dan. Waarschijnlijk is hij te vaak overgeslagen door Sinterklaas, want hij protesteert niet tegen het ongevraagd afschrijven van het geld, maar tegen het betaalde nummer à 15 cent per minuut dat klanten moeten bellen als ze NIET mee willen spelen. Als het nummer gratis zou zijn is er volgens Donner niets aan de hand.
Belachelijk! Cadeautjes schenk je iemand, heb ik geleerd, omdat je iemand graag iets wil geven. Cadeautjes schrijf je niet ongevraagd af van een rekeningnummer dat je toevallig in je bezit hebt. Er bestaat geen cadeautjesrecht* en geen cadeautjesplicht**.
Ik stel voor dat we de omgekeerde wereld bij het jubileumcadeau van Beatrix weer rechtbreien. We schrijven geld van haar rekening en besteden het aan door ons uitgekozen goede doelen. Mocht het zover ooit komen, dan beloof ik plechtig mijn witte sweater oranje te verven.
*verjaardag van Corrie uitgezonderd
** bezoekers van verjaardag van Corrie uitgezonderd
Geplaatst door Corrie om 19:16
21 maart 2005
21 maart
Al mijn gehele kantoorcarrière doe ik met mijn kamergenoten aan lunchwandelingetjes. Niet perse voor de gezondheid of contacten met collega's, maar vooral omdat we langs een landje komen waar een buurtbewoner een soort eigen kinderboerderij onderhoudt. Af en toe voeren we een boterham of rozebottels, als we mazzel hebben is er wat te aaien.
De mini-pony is al een tijdje weg, maar er zijn nog geiten, schapen en grote wolken kippen. Konijnen heb ik sinds de herfst ook niet meer gezien. Er hingen plotseling handgeschreven bordjes aan de hekken dat er een konijnenziekte was uitgebroken en dat mensen uit de buurt hun tamme konijnen er niet moesten loslaten.
De buurtbewoner woont aan de overkant van de sloot en heeft een eigen pontje gemaakt, waarop hij zichzelf voorttrekt aan een touw. Soms is hij bezig op z'n landje als we langskomen, timmert hij een klimhelling voor de geitjes en vangt de jonkies voor ons om te aaien. Ook vertelt hij stoere verhalen over dieren die plotseling verdwijnen en waarschijnlijk ergens geslacht worden, over krakers die hun pitbull op het landje loslieten en de schapen te pakken had, of over de uitwisselingen die hij doet met andere boerderijen. Het is een beetje een fokker geloof ik.
En nu is het opeens lente en krijgen mijn geliefde lunchwandelingetjes iets lulligs. Niet door mij natuurlijk, want ik wandel al maanden getrouw mijn rondjes (als het droog is tenminste), maar door al die kantoorslaven die op de eerste lentedag ook zo nodig een rondje moeten lopen. Lunchtrommeltjes onder de arm, boterham in de hand, in grijze jassen twee aan twee. Vandaag zag ik een groep met acht rijen achter elkaar, het leek wel een kleuterklas!
Plots voel ik me een kuddedier dat tussen 12 en 1 even mag luchten, iemand die geen eigen ideeën heeft maar gewoon meedoet met de rest en het format van de doorsnee kantoorslaaf volgt. Dat benauwt me. Er is nog één houvast, de meeste kuddes lopen naar het winkelcentrum, niet naar het landje. Ik ben benieuwd hoe lang ze het volhouden, vast maar tot woensdag, als de lente alweer gewoon is.
Geplaatst door Corrie om 17:39
20 maart 2005
Niet leuker...
Nadat we via iChat minutenlang onze kritiek op de Belastingdienst uitwisselden, tipte een vriend me even later dat de formulieren wel werken in de nieuwste versie van Adobe Reader 7.0.
Bah!
Geplaatst door Corrie om 22:32
Wel makkelijker?
Aaaaaaargh! Zit ik eindelijk klaar om mijn elektronische aangifte te doen van de IB 2004, werkt de Belastingdienst niet mee. Het lijkt allemaal eenvoudig als je eenmaal bent ingelogd op de website. Er staat netjes een overzicht welke opgaven je nog moet doen en voor welke datum. Even op de link klikken en je download een pdf-bestand....... wat vervolgens met geen mogelijkheid te openen is. Tien dagen voor de deadline beginnen leek me wel een goede veiligheidsmarge, maar nu de Belastingdienst gaat eikelen is dat natuurlijk zo voorbij. Zelf treft de dienst geen blaam:
Wacht niet tot het laatste moment met het doen van aangifte. Computer- en internetproblemen ontslaan u niet van de verplichting om op tijd aangifte te doen: voor elektronische aangifte gelden de gewone regels van tijdigheid.
Geplaatst door Corrie om 19:25
Spons
Om te testen of kinderen van vijf al humor hebben maakte ik voor de Elfenprinses in een handomdraai een Sponge Bob. Omdat ze al vroeg of ik wel cadeatujes bij me had toen ik slechts één voet over de drempel had gezet, verwachtte ik een teleurgestelde blik zodra het versierde schuursponsje uit het glimmende cellofaan te voorschijn kwam. Ik had het mis, of het nu humor is of goede fantasie, Sponge Bob werd glimlachend herkend en geaccepteerd als volwaardig speelgoed. Al was het echte cadeau, een sierradensetje met rozekraaltjes en witte madeliefjes uiteindelijk toch favoriet.
Geplaatst door Corrie om 00:01
19 maart 2005
Jarig
Nichtje Rozemarie wordt vandaag 5 jaar en heeft haar toekomst al aardig uitgestippeld. Wilde ze vroeger nog wielrenner worden, nu liever Elfenprinses. Toen ik haar vroeg hoe ze dat kon worden voorzag ze zelf ook een probleem. Ze keek me met haar grote bruine ogen bijna wanhopig aan en zei ik heb nog geen vleugels. Stap één was dus op zoek gaan naar een prinses die haar vleugels kon toveren, dan kon ze daarna vanzelf doorgroeien tot Elfenprinses.
Waar ga je dan wonen als Elfenprinses, vroeg ik haar toen ze knus op schoot zat, in het bos? Ze antwoordde op haar beste Brabants 'Neu, het bos is soaai'.
In de wereld van de Elfenprinses is alles roze, met een randje lila. Toen we laatste over de Haarlemmerdijk liepen in de grote stad, was de Prinses in wording niet van de etalages weg te slaan. Sierraden, horloges, tassen met glitters, bij elke etalage vroeg ze als een volmaakte prinses 'mag ik die hebben?'
Geplaatst door Corrie om 11:51
18 maart 2005
Jetzt geht's los!
Een dag hi-tech windowshopping in enkele van de 26 hallen van de Cebit wordt traditioneel afgesloten met een bier in de Münchner Halle. De indruk die je er krijgt van de Duitse cultuur is eender als een toerist die vanaf Schiphol direct naar de Keukenhof of Kinderdijk wordt vervoerd. Als buitenstaander worden de stereotiepe beelden uit folders en van horen zeggen direct bevestigd, de wereld buiten deze bekende symbolen zie je niet.
Het is wel even schrikken als je voor het eerst de hal binnenloopt. Tafels zo ver je kunt kijken, vol met pullen bier en borden met grote hompen vlees. De mensenmassa zingt, danst en schreeuwt naar elkaar om boven het lawaai van twee orkesten uit te komen. De liederen die het orkest inzet ken je stuk voor stuk, net als de bezoekers uit Taiwan, Denemarken en Rusland. Aziaten zingen om 't hartst mee met Heil Prosit en tengere meisjes tillen literpullen bier naar hun mond terwijl ze op hun stoelen meespringen op 'Who the fuck is Alice' en 'YMCA'.
Tussen de polonaise op 'Happy Birthday' door banen potige vrouwen geroutineerd hun weg met zes, acht of misschien wel tien pullen bier tegelijk. Onder hun groenwitte jurken met opgestuwde decolletees dragen ze bergschoenen. Net als de mannen van het orkest onder hun korte leren broeken.
De directeur die tegen zijn vrouwelijke collega's staat op te rijden, met een dansje als dekmantel, Aziatische meisjes die er oververhit uitzien en gillend nog een bier bestellen, mannen die door hun zakenpartners of collega's naar een taxi worden gesleept. Ik heb me reuze vermaakt daar, als toeschouwer met een paar bier en een bord frietjes, maar kon enige plaatsvervangende gêne niet tegenhouden. Ik voelde hun spijt en het ongemak van de dag erna.
Deze opnames maakte ik om half 8 's avonds. Daarna ging het pas wirklich los en werden de blauwe tafelkleden aan elkaar geknoopt als slingers en spatten bierpullen uit elkaar op de grond.
Geplaatst door Corrie om 00:14
14 maart 2005
Rundfunk
Op veler verzoek nog eenmaal te horen op de dinsdagavond bij de Tros op Radio 1 in Radio Online. Dit keer live vanaf de Cebit in Hannover, als de techniek en telefonische verbinding tot stand kan brengen. Auf Wiedersehen!
Geplaatst door Corrie om 23:21
Bladeren
Uren kon ik lezen vroeger. Het begon al tijdens het ontbijt, het boek scheef naast het bord met brood en hagelslag, 's middags liggend op de grond of opgevouwen op de bank, s'avonds in de auto als de koplampen van de auto achter ons meewerkte en daarna in bed. Eerst bij het flauwe licht van het kleine lampje naast mijn bed, dat ik uitklikte zodra ik de keukendeur hoorde opengaan. Mijn moeder liep de tuin in om te zien of er nog licht in de slaapkamers scheen. Na een waarschuwing desnoods verder onder de dekens.
Een van de nadelen van opgroeien in een klein gehucht als Streefkerk is dat er heel veel niet is. Zo ook geen bibliotheek. Gelukkig was daar een oplossing voor: de bibliobus! Op een vaste avond in de week parkeerde de wit met oranje bus in de dorpskern aan de voet van de kerk. Ik denk dat ik zelden een week oversloeg. Helaas mocht je maar drie boeken per keer meenemen, maar gelukkig gingen broertje en zus meestal ook. De bibliobus, eerst puur voor de boeken, later vooral een meetingpoint voor tieners. Ik heb er ooit een duoweddenschap om een slagroomtaart verloren om een reden waar ik me nu nog voor schaam, maar wel uit de doeken durf te doen.
Het ging om Langhors, uit Pluk van de Petteflet (eigenlijk vond ik Pluk van de Pletteflet altijd beter bekken). Langhors bleek een paard te zijn - het langste paard ter wereld! - en vriendin T. en ik verloren de weddenschap aan onze heimelijke liefde R. Het zal mijn eigenschap om dingen vooral op z'n Nederlands uit te spreken wel zijn, net als ik bij ICQ altijd doe deed.
De zomervakanties op Vlieland draaiden ook om lezen, maar dan op het balkon, liggend in het helmgras of met de voeten in het zand. Er waren dagen dat we twee keer per dag naar het dorp sjeesden om het quotum van drie boeken per persoon weer om te ruilen. Op vakantie lazen we dan ook stripboeken, dat ging lekker snel.
Nog steeds beschouw ik mezelf als een lezer, al komt het er pijnlijk weinig van. Rustig op de bank liggen met een boek lukt me slecht met computers, tv, week- en dagbladen om me heen die opvallender aandacht vragen. De komende twee dagen ga ik de schade in halen terwijl ik trein van Amsterdam naar Hannover, en weer terug.
Het gelukkige exemplaar op deze reis is Joe Speedboot van Tommy Wieringa. Ik ben pas op bladzijde 69 maar weet al dat het een geweldig boek is. Hoofdstukjes van drie of vijf bladzijden lijken kort maar zijn het niet, er gebeurt op iedere pagina zoveel dat het me duizelt. Soms begin ik zomaar weer twee bladzijden terug, omdat ik denk dat ik zomaar wat over het hoofd gelezen kan hebben. Op een ansichtkaart die dienst doet als boekenlegger begon ik paginanummers te noteren met bijzondere zinnen, uitspraken die me deden glimlachen. De kaart raakt vol.
Fransje de Arm, de verteller uit Joe Speedboot, vertrouw ik volledig in zijn observaties. Toch is er een overweging van de tiener waar ik het niet met hem eens ben, koeien kunnen enorm diepzinnig kijken.
Koeien zijn idioot, die staan altijd maar zo'n beetje te dromen op niks af. Nee, dan paarden, als die stilstaan lijkt het of ze tenminste ergens over nadenken, echt diep nadenken over een bepaald paardenprobleem, terwijl koeien kijken zoals de hemel naar ons kijkt: groot en zwart en leeg.
Geplaatst door Corrie om 22:32
12 maart 2005
Bitch!
It's a beautiful bitch! Look at that beautiful bitch!
Ik geef toe, zodra een deftige Engelse commentaarstem deze woorden uitspreekt moet ik steeds weer gniffelen. Het is weer Crufts 2005 op de bbc. Met dit jaar een nieuwe verkiezing: Hero Dogs!
Geplaatst door Corrie om 21:41
Au!
Als ik mijn gemiddelde voortzet eindig ik de dag met een strak gelegde laminaatvloer en slechts twee bloedblaren op mijn linkerduim. We zijn nu halverwege, tijd voor een bouwvakkerslunch met ommeletten met kaas, witte broodjes uit de oven en cola.
Geplaatst door Corrie om 15:04
11 maart 2005
Toekomst
Vanuit de drie ramen van mijn woonkamer zie ik nog net het groen van een stukje Westerpark, zie ik schepen voorbij komen op het Westerkanaal en de Singelgracht, kijk ik uit op de historische Haarlemmerpoort (Willemspoort), zie ik tramlijn 3 en bus 18 en 22 af en aan rijden, een kaal stuk Haarlemmerplein met aan de noordkant een parkeerstrook, daarachter een grijs stuk waar treinen voorbij stromen en in de verte de Silodam en historische pakhuizen op Prinseneiland met vrolijke rode luiken.
Gisteravond was ik bij een bijeenkomst in de Posthoornkerk waar bouwbedrijf Heijmans in samenwerking met de gemeente, woningbouwverening de Key en architect Dick van Gameren de bouwplannen voor het Haarlemmerplein presenteerde. Al jaren sneuvelt plan naar plan. Er zou een mega-bioscoop komen, een theater, een grote supermarkt en parkeerplaats met honderden vakken. Plan na plan ketste af op bestemmingsplannen, boze winkeliers of opstandige buurtbewoners, geluidsoverlast en bomen die niet mochten sneuvelen.
Het ziet ernaar uit dat dit plan eindelijk eens door kan gaan. Mijn uitzicht zal er tussen 2005 en 2008 ernstig door gaan veranderen. Op de plek waar nu een parkeerplaats is voor zo'n dertig auto's zal een woonblok verschijnen, wat voor mij betekent dat ik een groot deel van het spoor en de pakhuizen niet meer zal zien. Erg vind ik het niet, in de huidige hoedanigheid is het plein niet af. Zo'n dertig jaar geleden werd ook de noordkant van het plein begrensd door een woonblok. Het werd opgeofferd voor een groot verkeersplein en een tramlijn richting centraal, die er nooit gekomen is. Sindsdien 'loopt het plein weg' in noordelijke richting, zei een van de sprekers gister. De kracht van het plein, hoe je vanaf de Haarlemmerdijk naar de poort kijkt en andersom, is gehavend door het missende blok.
Architect Dick van Gameren presenteerde een ingenieus woonblok waarin 22 Wibo-woningen komen (voor ouderen), 47 koop-appartementen, een parkeergarage van 200 plekken onder de grond en op de beganegrond ruimte voor commerciële exploitatie, een kleinschalige supermarkt en een café bijvoorbeeld (eindelijk een zonnig terras op het Haarlemmerplein!). Hij legde uit waar hij allemaal rekening mee moest houden, oude rooilijnen, geluidshinder van de treinen en het verkeer en de oude kaveling van het woonblok. Het blok heeft drie binnenplaatsen zodat alle woningen genoeg licht krijgen, bijna alle woningen hebben op een of andere manier zicht op het plein en er is veel variatie in hoogteverschil. Binnenkort staat meer informatie online op www.haarlemmerplein.com, tot dan slechts deze donkere foto van de maquette van eigen makelij.
Geplaatst door Corrie om 10:22
09 maart 2005
Tv junk
Naast Six Feet Under is er geen enkele tv-serie die ik volg. Tot vorige week dan, toen zapte ik een rondje langs de zenders en bleef hangen op BBC 1. Ik zag dertien mensen optreden die absoluut niet konden zingen. Een waste of time zou je zeggen, maar op de een of andere manier had het iets sympathieks. Het was geen selectie voor het songfestival maar Fame Academy. Kijkers kunnen iedere avond stemmen op hun favoriet, en iedere avond wordt er iemand naar huis gestuurd. Een soort Idols meets Big Brother, maar dan in Engeland en niet met gewone mensen maar met Britse soapsterren, presentatoren, acteurs en tv-klusser Nick Knowles.
De tv-beroemdheden zetten zichzelf niet zomaar voor gek, ze zamelen geld in voor Comic Relief. Het is natuurlijk niet echt een wereldschokkend programma, een Nederlandse versie zou ik absoluut niet trekken, maar Adrian Edmundson maakt alles goed. Bekende liedjes vertolkt hij op geheel eigen en originele wijze, zingen kan hij niet, maar optreden des te beter. Ik moet zelfs opbiechten dat ik overdag weleens de site van fame academy bezoek op zoek naar clipjes uit het Academy-huis zijn met hem in de hoofdrol. Zegt de naam Adrian Edmundson je niets, hij is bekender als Vyvyan uit The Young Ones en was een paar jaar geleden op de Nederlandse tv te zien in de ranzige serie Bottom. Nog maar twee dagen, dan is het Red Nose Day, en kan ik mijn tijd weer aan verhevener zaken besteden.
(Over het songfestival gesproken, ik zag laatst per ongeluk de nationale verkiezingen om een Britse afgevaardigde te kiezen. Moesten wij het doen met een brave Whiteny Houston kloon, de Engelsen hadden een blond monster in roze catsuit met enorme tieten waar Pamela Anderson niets bij is. Katie Price. Ze werd tweede, dus als je haar wilt horen zien: zoek eens bij Google Images op haar naam...)
Geplaatst door Corrie om 22:09
08 maart 2005
Afscheid
Afscheid nemen is niet mijn sterkste kant. Maar ook dit keer is het onvermijdelijk. Vanavond voorlopig mijn laatste bijdrage aan Tros Radio Online, te beluisteren tussen 20.00 en 21.00 uur. Voor deze uitzending testte ik Last.fm en Audioscrobbler, internetradio die voldoet aan je persoonlijke muziekprofiel. Radio Online blijft natuurlijk ook zonder mij bestaan, volgende week is Marie-Claire weer terug!
Update: wellicht volgende week toch nog even on the air, live vanaf de CeBIT
Geplaatst door Corrie om 17:20
07 maart 2005
Verloren
Op een dinsdagochtend werd hij gevonden bij de stokstaartjes. De vergeten knuffel Artis de Partis. Sindsdien is hij niet meer weg te denken uit Artis. Hij wil heel graag lievelingsdier zijn en in Artis wonen. Hij vindt het jammer dat hij geen dier is maar een oude sok.
Ouwe sok of lievelingsdier, op zaterdagavond was Artis de Partis opeens op camathome te zien. Hij zag de spiegelbol lonken door het raam en belde aan. Artis de Partis had zijn lievelingsplekje gelijk gevonden, recht voor de cam!
Oja, hij heeft ook een eigen site.
Geplaatst door Corrie om 23:36
04 maart 2005
Kunstenaar
Op de tekening die ik afgelopen week op mijn site plaatste, kreeg ik een reactie per mail dat het maar goed was dat ik de naam van de kunstenaar niet wist, 'want als dit kunst is, heb ik ook talent.' Mijn reactie bestond uit een diepe zucht, die ik nog niet per mail heb teruggestuurd. Ik kan me nog een tijd herinneren dat ik in een museum ook wel eens zo'n gedachte had, voor een schilderij waar naast een zwarte streep niets op stond. Of een doek wat totaal blauw geschilderd was. Overigens moet ik de mailer nog vragen of hij een tekening voor me wil maken. Benieuwd of die me ook kan ontroeren.
De naam van bovenstaande kunstenaar weet ik wel, hij heet Martijn de Boer en stuurt me af en toe een ingescande tekening toe. Bijzonder leuk natuurlijk, want ik sta er steeds op. Als hij genoeg geoefend heeft met snelle schetsen, een webcamplaatje kun je maar een halve minuut bestuderen, promoveert mijn portret misschien nog een keer naar verf zoals hij ook bij de Amerikaanse Chibi deed. Voorlopig ben ik een lopend project.
Geplaatst door Corrie om 19:46
Perplex
Als je ergens ongewenst met conversaties van anderen wordt geconfronteerd is het wel in het openbaar vervoer. In een van de schaarse treinen van vandaag zat ik in een vierzits ingeklemd tussen twee meiden uit de kop van Noord-Holland. Mijn krant was oneindig veel interessanter dan het gesprek van de twee dames en toch kon ik mijn oren er niet voor afsluiten en mijn ogen het werk laten doen. In de twintig minuten dat ik tot ze was veroordeeld heb ik niet alleen gehoord hoe onbenullig je tien minuten over sneeuw kan praten, over hele leuke laarsjes met veters en een bontrandje die geweldig lopen in de sneeuw en dat je spierpijn krijgt van sneeuwruimen en dat het zo vre-se-lijk koud was gister maar dat je toch niet dacht dat het -15 was en je best nog even zonder jas buiten kon lopen omdat er toch geen wind stond, maar klapperden mijn oren ook van andere uitspraken.
Een van de vaders van de meisjes importeerde goederen uit Bali en was onlangs op Ibiza in huizen van patserige rijke mensen. Niet alleen hoorde ik over een vertraagde container 'dat heb je in die apenlanden', maar ook 'doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg' en 'van buiten bont van binnen stront'. Je begrijpt, de krant verliest het dan.
Om een indicatie te geven wat het voor meisjes waren. De ene vertelde de andere: 'Straks komen we op Hoog-Catherijne, dat is echt een vet winkelcentrum. Zo veel winkels, nog meer dan in Alkmaar.'
Hoog-Catherijne, ik kan geen treuriger plek bedenken. Opeens hoopte ik dat er zoveel sneeuw zou vallen dat we maar een kant op konden, terug naar Amsterdam.
Geplaatst door Corrie om 19:34
02 maart 2005
Wit
Die paar straten die ik normaal in 10 minuten doe, duurden vandaag twee keer zo lang. De weg zag er zo glibberig uit dat ik er bibberig van ging fietsen, bang om uit te glijden. Dat werkt natuurlijk juist vallen in de hand, die voorzichtigheid, dus het leek me beter om gewoon hard door te trappen en met mijn voorwiel dwars door de hopen sneeuw te snijden. Het idee was sterker dan de uitvoering. Ik bleef zwabberig. Sturen is ook best lastig met die kleine vlokjes die in je ogen prikken en je mascara doen uitlopen. Aangekomen op mijn bestemming leek ik een bewegende sneeuwpop, met de motoriek van een marionet.
Ik hield even stil bij het mysterieuze mannetje met de zaag in een boom in het Leidsebosje. Ook hij veranderde langzaam in een sneeuwpop. Hoe meer vlokken op hem neervielen, hoe zwaarder hij eronder gebukt leek te gaan. Ik kon niet helpen te denken dat hij het koud moest hebben. Maar nog even zagen en het hout voor de kachel was binnen.
De auto's maken bruine smurrie maar waar auto's en mensen niet komen is het rustig wit. De vlokken dwarrelen zonder haast naar beneden en maken een zachte landing op fietszadels, brugleuningen, autodaken en kindermutsen. Er is ineens zoveel te zien in een veranderd straatbeeld! Geen kinderwagens maar sleeën, geen hakken maar laarzen.
Sneeuw is misschien nog wel het prettigst van achter een raam. Mensen schuifelen voorbij in het tempo van de dwarrelende vlokken. Ik word er lekker rustig van.
Geplaatst door Corrie om 14:22
01 maart 2005
Chatbots
Vanavond in Tros Radio Online een lekker vrouwenonderwerp: kletsen. Maar wel bijzonder, namelijk met chatbot SmarterChild.
Geplaatst door Corrie om 16:51