« Lekker! | Home | 1902-1943 »
18 februari 2005
Quatre mains
De mondhoeken van het toetsenmeisje van The Dears waren het hele concert naar beneden gericht. Een uitverkochte Melkweg leek haar niet te kunnen ontdooien, ze keek ongeïnteresseerd en speelde plichtmatig haar deuntjes.
Had ik daar gestaan in de spotlights dan had ik het heel anders gedaan! In een kek jurkje swingend achter de keyboards zou ik met mijn jaloersmakende uitstraling de aandacht afleiden van de zanger.
Klinkt dromerig, maar een geheel ondenkbaar scenario is het niet. Ik heb een paar jaar pianoles gehad, maar achteraf denk ik dat ik er niet perse in uitblonk.
Iedere woensdagmiddag fietste ik naar Nieuw-Lekkerland, een dorp verder, om mijn braaf geleerde lesjes aan de juf voor te spelen. De piano stond in haar woonkamer, voor het raam aan de straat. Ik vond het maar een rare juf eigenlijk, en ook oud en ze rookte vieze sigaretten.
Als ze naast me kwam zitten op de kruk en tegen me praatte durfde ik niet meer door mijn neus te ademen. Ze stonk zo uit haar mond. Een doordringende geur die ik toen nog niet thuis kon brengen, maar alsnog met terugwerkende kracht herken als een kegel. Dit klinkt vrij ellendig misschien maar ik vond pianoles leuk. En toen mijn enthousiasme iets afnam had ik een goede externe motivator: chocola.
In mijn schriftje kreeg ik iedere week muziekhuiswerk mee. Na iedere les schreef de juf erin of ik het goed, matig of slecht had gedaan. Vijf keer goed werd beloond met een chocoladereep! Een kind vijf weken laten verlangen naar een chocoladereep van 60 cent, dat klinkt bijna als martelen.
Thuis stond de piano tegen een muur in de huiskamer, precies in de doorloop van de gang naar de keuken. Ik kon alleen maar spelen als er niemand in de kamer was, mijn moeder mocht vanuit de keuken wel meeluisteren. Maar een broertje of zus in de woonkamer, daar was ik allergisch voor. vooral mijn broertje kon me pisnijdig krijgen. Als hij door de kamer naar de keuken liep drukte hij in het voorbijgaan altijd de eerste en laatste toets in, terwijl ik aan't spelen was! Ik voel de ergernis zo weer door mijn buik golven, en zou de klep weer net zo driftig dichtsmijten als toen.
De interesse in piano verdween langzaam en de klep bleef dicht. Nog jaren heeft hij daar ongebruikt maar toch nuttig gestaan. Steeds meer fotolijstjes op z'n dak en stapels kranten op z'n klep. Vorig jaar is hij naar een ander huis vertrokken, wie weet eindelijk voor een echte muzikale carrière.
Posted by Corrie at 18 februari 2005 23:15