« januari 2005 | Home | maart 2005 »
28 februari 2005
Kunst
Een volleerd verslaggever ben ik nog niet, zo blijkt na een tripje naar Art Rotterdam. Ik liep er een paar uur enthousiast rond en krabbelde namen van kunstenaars op de plattegrond met stands van galeries, zodat ik thuis rustig op internet naar meer werk van ze op zoek kon gaan. Bij het tweede kopje koffie rustten niet alleen mijn voeten uit, maar raakte ik mijn plattegrond en pen kwijt. Wat rest zijn de foto's, zonder namen van galeries en zonder namen van kunstenaars. Volgende keer toch maar de bordjes naast de kunstwerken vastleggen.
De afgelopen twee jaar lette ik voornamelijk op fotografie. Dit jaar was er meer ruimte voor ander werk en werd ik plotseling enthousiast van verf, borduurwerk en epoxyhars op doek. Ik zag kunst om aan te voelen, kunst om naar van te worden, kunst om lang naar te staren en zelfs kunst om om te lachen. Zoals de tekening hiernaast. Door mijn gebrekkig presteren kan ik de naam van de kunstenaar en galerie niet melden. Wel het onderschrift in potlood in blokletters:
Two people in love in the park (boy looks retarded, girl like a mouse)
Geplaatst door Corrie om 23:22
27 februari 2005
Zelfdokteren
Ik heb de afgelopen dagen zo veel geoefend dat ik aanneem dat ik boven de middelmaat uitstijg en bij de toppers hoor. Dit betekent dat ik mijn verkoudheidsbacteriën kan verspreiden met 160 kilometer per uur! Hoe dat werkt?
Bij het hoesten wordt de stemspleet afgesloten en de buikspieren spannen zich aan. Hierdoor loopt de druk in de longen op. Vervolgens wordt de stemspleet plotseling geopend, waarna deze lucht met kracht en veel vaart naar buiten komt. De vaart waarmee gehoest wordt, is gemiddeld 120 kilometer per uur. Dit kan oplopen tot wel 160 kilometer per uur.
Na een Google-tocht naar 'slijm hoesten keelpijn slikken' kwam ik er ook achter dat ik een productieve hoest heb, dat kan ik van mijn werkzaamheden dan weer niet zeggen.
Een productieve hoest is een hoest die na het hoesten iets oplevert, dus productief is. Deze vorm komt voor wanneer er te veel slijm of ander ontstekingsmateriaal in de luchtwegen zit.
Ander ontstekingsmateriaal? Ik voel me gelijk een massavernietigingswapen dat ieder moment kan ontploffen.
Geplaatst door Corrie om 15:32
24 februari 2005
Ver weg
Broertje is gister vertrokken naar Dubai, waar hij voor baggermaatschappij Van Oord twee maanden aan het project The World gaat werken. Driehonderd eilandjes, die de wereldkaart moeten voorstellen, en te koop zijn. Rod Stewart kocht Engeland, wie weet is het nogal rond uitgevallen Nederland nog te koop.
Broertje schrijft: Ben bereikbaar onder lokaal mobiel nummer. Heb er wel even over gedaan om hem in te stellen, met zo'n instructieboekje.
Geplaatst door Corrie om 12:36
23 februari 2005
Verhoogerbrugd
Han Hoogerbrugge maakt al jaren intrigerende flash animaties die zich eindeloos herhalen en waarbij bij iedere muisklik iets onverwachts gebeurt. Vorig jaar startte hij Hotel, een fascinerend verolgverhaal over Dr. Doglin en zijn rare experimenten.
De animaties en onheilspellende muziek zijn op zich zijn al de moeite waard door Hotel te wandelen, maar aflevering 6 is bijzonder speciaal. Ik ben er in verhoogerbrugd!
Klik en gij zult vinden, maar klik niet te veel want dan ben ik verdwenen.
Een beetje internetter herkent wel meer bewoners van Hotel, check de credits voor een spiekbriefje.
Geplaatst door Corrie om 20:05
Geen spreekkoren
Gister weer opgetreden in het theater van Radio Online. Eigen analyse, een twijfelende start maar een sterke tweede helft.
Geplaatst door Corrie om 11:13
22 februari 2005
Outbox
Als je ziek en zielig in bed ligt moet je jezelf toch vermaken en dus las ik mijn sms-archief maar eens door. Hier een bloemlezing uit mijn sms-outbox, bij succesvolle ontvangst wellicht gevolgd door een bloemlezing uit de inbox.
- Drink nog even een biertje
- Ja ging wel vlot, net de trein gemist :(
- Oeps :)
- Al gevonden?
- Dan hebben we dat gemeen :)
- Lag er zelf nog in...
- Kreeg een lekke band :(
- Een heel groot varken op de kinderboerderij!
- Ja heb hier ook geen internet, morgen nieuwe poging dan maar
- Ja heb al boodschappen, zo ff sporten
- Zou ie wel eens naar cammeisjes kijken?
- Gehaald!
- Wel geluisterd?
- Ik zet de koffie vast aan
- Niet!? hebben ze het gelijk gedaan??
- Lekker croissantjes?
- Nee dank je, klein snackje misschien
- Nee hoor, hij zou iets regelen!
- Succes met doorbijten! Natte neus van mij
- Jeetje wat kut, komt door mijn fiets omdat die niet weg was
- En of! ik moet weer verven
- Lekker winkelen in de storm
- Ik moet nog naar AH, maar 0 zin
- Apocalyps Now Redux, maar die doe ik vandaag nog niet
- He luilak, tijd om op te staan!
- Bank :)
- Je was goed joh!
Geplaatst door Corrie om 23:04
Live
Als je vanavond tussen 20.00 en 20.40 gekraak hoort op Radio 1, is het niet de radio die stoort maar zijn het mijn schraal gehoeste stembanden. Dit keer in Tros Radio Online een item over Semacode, en andere toepassingen van de camera's in mobiele telefoons.
Zo, nu eerst eens kijken hoevel strepsils ik op kan zuigen tussen Amsterdam Centraal en Hilversum Noord.
Geplaatst door Corrie om 17:45
Slapjes
Ik zeg het met bloemen....
Geplaatst door Corrie om 11:03
20 februari 2005
1902-1943
In de herfst van 2002 was ik te gast in het radio programma Plein Publiek om over mijn webcam te praten. Vast onderdeel van het programma is dat je als gast een verslaggever naar een plek ergens in Nederland mag sturen die veel voor je betekent. Mijn opdracht was Spijkenisse, waar net een gedenkteken voor Jan Campert was onthuld.
Niet zomaar een keuze. Ik ben groot liefhebber van de geniale en gevoelige zinnen van zijn zoon Remco Campert. Ook was ik, vooral als tiener, gefascineerd door de Tweede Wereldoorlog en dan vooral in het lijden daarvan. Overlevenden van Auschwitz die hun verhaal deden, dat mensen zo'n onvoorstelbare hel konden overleven, ik kon het niet begrijpen en verslond er boek na boek over.
Jan Campert werd tijdens de oorlog voor zijn hulp aan joden gearresteerd door de nazi's, hij stief in 1943 in concentratiekamp Neuengamme. Zijn gedicht De achttien dooden, dat hij schreef naar aanleiding van de executie van achttien verzetsstrijders, maakt ieder jaar weer indruk. Dit jaar werd het te vroeg in de krant afgedrukt.
Ik las het vanmorgen in bed en werd overweldigd door droefheid. Dit keer niet door de woorden van Campert, maar door het artikel van anderhalve pagina waaruit blijkt dat hij niet is vermoord door de nazi's maar door medegevangenen. Meer dan zestig jaar verzetsheld en nu ineens verrader.
In een klein kadertje staat een treffende reactie van Remco afgedrukt. 'De gruwelen van de oorlog houden nooit op. De schok is groot, maar op mijn leeftijd te verdragen, denk ik. Ik zie zeer op tegen de te verwachten belangstelling van de media; ik zal dan ook een krachtige poging doen me daaraan te onttrekken.
Lieve Remco.
Update: lees vandaag ook CaMu, in de volkskrant. Ca schrijft:
Ik wil er wel voor pleiten dat Jan Camperts gedicht
Geplaatst door Corrie om 21:56
18 februari 2005
Quatre mains
De mondhoeken van het toetsenmeisje van The Dears waren het hele concert naar beneden gericht. Een uitverkochte Melkweg leek haar niet te kunnen ontdooien, ze keek ongeïnteresseerd en speelde plichtmatig haar deuntjes.
Had ik daar gestaan in de spotlights dan had ik het heel anders gedaan! In een kek jurkje swingend achter de keyboards zou ik met mijn jaloersmakende uitstraling de aandacht afleiden van de zanger.
Klinkt dromerig, maar een geheel ondenkbaar scenario is het niet. Ik heb een paar jaar pianoles gehad, maar achteraf denk ik dat ik er niet perse in uitblonk.
Iedere woensdagmiddag fietste ik naar Nieuw-Lekkerland, een dorp verder, om mijn braaf geleerde lesjes aan de juf voor te spelen. De piano stond in haar woonkamer, voor het raam aan de straat. Ik vond het maar een rare juf eigenlijk, en ook oud en ze rookte vieze sigaretten.
Als ze naast me kwam zitten op de kruk en tegen me praatte durfde ik niet meer door mijn neus te ademen. Ze stonk zo uit haar mond. Een doordringende geur die ik toen nog niet thuis kon brengen, maar alsnog met terugwerkende kracht herken als een kegel. Dit klinkt vrij ellendig misschien maar ik vond pianoles leuk. En toen mijn enthousiasme iets afnam had ik een goede externe motivator: chocola.
In mijn schriftje kreeg ik iedere week muziekhuiswerk mee. Na iedere les schreef de juf erin of ik het goed, matig of slecht had gedaan. Vijf keer goed werd beloond met een chocoladereep! Een kind vijf weken laten verlangen naar een chocoladereep van 60 cent, dat klinkt bijna als martelen.
Thuis stond de piano tegen een muur in de huiskamer, precies in de doorloop van de gang naar de keuken. Ik kon alleen maar spelen als er niemand in de kamer was, mijn moeder mocht vanuit de keuken wel meeluisteren. Maar een broertje of zus in de woonkamer, daar was ik allergisch voor. vooral mijn broertje kon me pisnijdig krijgen. Als hij door de kamer naar de keuken liep drukte hij in het voorbijgaan altijd de eerste en laatste toets in, terwijl ik aan't spelen was! Ik voel de ergernis zo weer door mijn buik golven, en zou de klep weer net zo driftig dichtsmijten als toen.
De interesse in piano verdween langzaam en de klep bleef dicht. Nog jaren heeft hij daar ongebruikt maar toch nuttig gestaan. Steeds meer fotolijstjes op z'n dak en stapels kranten op z'n klep. Vorig jaar is hij naar een ander huis vertrokken, wie weet eindelijk voor een echte muzikale carrière.
Geplaatst door Corrie om 23:15
15 februari 2005
Lekker!
Vanavond tussen 20.00 en 21.00 in Tros Radio Online heb ik het over Del.icio.us, of te wel social bookmarks. Morgen via de site te beluisteren. Hier te beluisteren. Oja, de hele uitzending kan ook natuurlijk!
Geplaatst door Corrie om 18:58
Zere oren
DAT ZEG IK TOCH! LUISTER NOU 'NS NAAR ME!
Onbeleefd? Nee hoor, gezond!
Geplaatst door Corrie om 13:21
13 februari 2005
Valentijnsdag
'Loop nooit een tram of een vrouw achterna; over vijf minuten komt er immers weer een andere langs'
Na het lezen van 'nuchtere tips om het geluk in de liefde te vergroten' in NRC weet ik wel aan wat voor Valentijnskaarten ik dit jaar behoefte heb:
Geen illustraties met roze hartjes, flessen champagne of rood kanten ondergoed, gewoon een Depressieve Dierenkaart. Daar knapt een mens van op.
Geplaatst door Corrie om 23:39
1977
(Wegens grote drukte gister - zo kocht ik gister Calvin Klein, Sissi Boy, Zara, Tommy Hilfiger (dat leg ik later wel uit) en mijn eerste Viktor&Rolf - lukte het niet meer dit bericht op de juiste dag te plaatsen. Ik doe nu even alsof het toch nog de 12e februari is.)
Precies 28 jaar geleden werd het broertje 1 jaar. Hier zit hij trots achter zijn appeltaart, zijn rechterarmpje parmantig op de leuning. Ook als hij geen taart at waren zijn wangen bol en vaak met rode blos. Lang geleden al maakten ze plaats voor de hoekige gelaatstrekken van een man, uitstekende jukbeenderen en een strakke kaaklijn met donkere baardstoppels.
Mijn broertje is het jarig middelpunt, met zijn eerste verjaarskaarsje triomfantelijk in het midden van de grote appeltaart. Maar dat is niet het enige kaarsje, op mijn stuk taart zit er namelijk óók een! De taart mist pas twee stukken, een daarvan staat op mijn bord. Ik was nogal bezitterig vroeger, een betere illustratie is er niet. Zodra ik mijn naam kon schrijven eigende ik me bijna alles toe. In alle kinderboeken, in de deksels van spelletjesdozen en puzzels, overal schreef ik van Corrie op, in vreselijke hanenpoten.
Ik ben geen vier meer, mensen veranderen terwijl dingen hetzelfde blijven. We zitten aan de ronde lage tafel van donker hout, die nog steeds bij mijn ouders in dezelfde woonkamer staat. Vaak verplaatst, maar nu al jaren voor het groter raam achter in de kamer. Een goede plek voor winterzon, uitzicht op knotwilgen, bloemen, vogeltjes en het lokale voetbalveld.
Op bezoek bij mijn ouders drink ik nog altijd thee aan diezelfde tafel. Niet meer uit de boerenbonte theekommen, maar die staan nog wel opgestapeld in de keukenkast. De tafel heeft twee verdiepingen. Bovenop thee, koffie en koekjes, onderop stapels leesvoer; tijdschriften en krantenknipsels die nog gelezen moeten worden.
Klein? Een keer hebben mijn oudere zus en ik het gepresteerd samen rondjes te fietsen op de tafel. Zij op haar rode driewieler, ik op een plastic loopfietsje.
Geplaatst door Corrie om 12:31
11 februari 2005
Gochisosama
"You want automatic?", vroeg het Japanse meisje toen ze het gegiechel aan tafel hoorde en mijn moeder onzeker in de lucht zag oefenen met twee chopsticks. "No no", antwoordde deze resoluut. Maar iemand anders uit het gezelschap leek het wel prettig, stokjes die het in een keer goed zouden doen. Ik had er nooit van gehoord en stelde me er een soort reuze pincet van hout bij voor, met een scharnier of ander mechanisme aan de bovenkant.
Toen de autmatische stokjes arriveerden werd het gegiechel alleen maar harder. Het was een simpele en slimme oplossing, een beetje a la MacGyver die aan wat elastiekjes, een credit card en een stukje kauwgum al gauw genoeg had om boeven te vangen.
De do-it-yourself-gids voor automatische stokjes:
- rol een kassabonnetje op tot een staafje met een doorsnede van ongeveer een halve centimeter
- leg twee eetstokjes op elkaar met het rolletje ertussen, vrijwel aan het eind
- bevestig met elastiekjes
Over het algemeen ging het eten iedereen goed af, al hebben we ongetwijfeld enkele regels van de Japanse etiquette overtreden. Of je een theezakje aan je stokje mag hangen om er in je beker mee te hengelen, staat er dan weer net niet in.
Geplaatst door Corrie om 13:15
09 februari 2005
Beschermengel
Een hechte band met Het Hemelse heb ik niet. Maar wanneer ik 's nachts uit het centrum van Amsterdam naar huis keer, ben ik altijd blij haar te zien. Ze staat er prachtig uitgelicht, de engel met haar gouden vleugels. Als een beschermvrouwe overziet zij vanaf het dak van een grachtenpand de stad, en mij. Met haar rechterarm wijst ze de richting van de Haarlemmerstraat, nog een eindje rechtdoor en ik ben thuis.
Mijn groots vertrouwen in haar is niet onterecht. Sinds 1843 siert ze het dak van Levensverzekering Noord-Braband.
Het duurde even voordat ik het bewuste pand in het Amsterdamse gemeentearchief terugvond. Je ziet de engel op het dak vanaf de Singel, maar de ingang van het pand ligt aan de Haarlemmerstraat. Het was geen straf door de foto's van buurt te browsen. De Haarlemmerstraat is nog steeds herkenbaar, alleen worden de vroegere bioscopen nu bewoont door Blokker of de Etos, en was Albert Heijn nog echt een kruideniertje, met direct daarnaast een groentewinkel. (Sinds een jaar of twee is er geen enkele groentewinkel meer op de Haarlemmerdijk en Haarlemmerstraat. Zelfs die op de hoek van de Prinsengracht en de Haarlemmerstraat moest het opgeven, er huist nu een belwinkel. De groentebroers noemde ik ze, omdat de zaak werd gerund door een tweeling.)
En wat was het Haarlemmerplein mooi! Met grote groene bomen, kiosken, klaarovers en tientallen mannen met hoeden op de fiets. Vanaf het plein gezien, zag de Haarlemmerdijk er vrij onopvallend uit, woonhuizen, of misschien een winkelpand met bescheiden etalage. Nu wordt de ingang van de Haarlemmerdijk gewezen door de lichtreclames van ABN Amro en Sunday's.
Geplaatst door Corrie om 10:16
08 februari 2005
Sstt!
Schaamteloze zelfpromotie: vanavond tussen 20.00 en 21.00 - prime time - live op radio1 in Tros Radio Online. Allemaal even luisteren dus, via de website. Alhoewel, daar word ik maar nerveus van. Kijken via de webcam in de studio mag wel, daar ben ik aan gewend.
- luister hier mijn bijdrage over timespots in real audio
Geplaatst door Corrie om 17:23
07 februari 2005
The Bravery
The Bravery @ Paradiso.
"Anyone that says they don't want a zillion screaming fans is a jackass, a liar". Zanger Sam Endicott van The Bravery uit New York in een interview met BBC.
In maart komen ze terug, ter ere van de release van hun eerste album. Ik zou er maar heen gaan nu ze nog niet te gehyped zijn, want het optreden in de kleine zaal van Paradiso was fijn. Niet alleen omdat de vloer er altijd zo lekker meedeint op aanstekelijke ritmes, maar ook omdat de zanger een prettige stem heeft om naar te luisteren. En er is genoeg om naar te kijken. Zo heeft de gistarist een betere pony dan ik, is de zanger verre van verlegen en saai, en weet de bassist aardig met eyeliner om te gaan.
Geplaatst door Corrie om 23:49
06 februari 2005
OMGIMA!
Beetje werken, klussen, naar de kroeg, slapen, weer klussen, en voor je het weet is het TGIF* gevoel verdrongen door OMGIMA**! Komende week is met een volle agenda vast nog sneller voorbij, ik vrees voor een nieuw anagram OMGIFA!***
De Avonden:
- maandag: The Bravery in Paradiso: 'Mix tussen The Cure en New Order. De BBC riep ze uit tot meest hoopvolle act van 2005'
- dinsdag: live in Radio Online, deel 1 van 5
- woensdag, multicultureel met papa en mama camathome, overdag naar Marokko en 's avonds Japans.
- donderdag: Katinka Polderman in het Parool theater, een meisje met gitaar, luisteren en lachen voor maar 5 e'tjes!
- vrijdag: eindelijk tijd voor powersteps met juf Adilia!
* Thank God it's Friday
** Oh My God It's Monday Again
*** Oh My God It's Friday Again
Geplaatst door Corrie om 21:30
04 februari 2005
2046
Helaas is het me dit jaar niet gelukt het IFFR te bezoeken, maar gelukkig heb ik de kans een eigen surrogaat IFFA'tje te houden. Want 2046- de film die ik op het IFFR graag wilde zien maar na één dag al was volgereserveerd - draait terwijl het festival nog in volle gang is nu al in drie filmhuizen in Amsterdam. Ik kan kiezen uit The Movies, Cinecenter en Rialto. Een makkelijke keus normaal, The Movies is op kruipafstand, maar de filmladder in de krant bracht me in verwarring.
Wil ik 129, 127 of 120 minuten Wong Kar-Wai?
Na het zien van In The Mood For Love is er maar één antwoord mogelijk: 129 minuten, en dus wordt het Rialto.
Geplaatst door Corrie om 14:15
03 februari 2005
Onder handen
In de winter hoor ik vaak dat ik zo bleek ben, of ik wel genoeg buiten kom en vitaminen eet. Echt wel, antwoord ik dan, ik ga alleen niet onder de zonnebank. Voor deze bezorgde critici, kijk eens op mijn werkcam deze middag. Ik lijk wel een blozende gezonde boerendochter! Nee geen koorts, wel een nieuw ideetje van de baas: een stoelmassage tijdens het werk.
In eerste instantie dacht ik aan zo'n stoel die begint te vribreren zodra je er een muntje ingooit. Bij mijn sportschool zie er ik wel eens ongeïnteresseerde meisjes inliggen, met een rood wijntje in de buurt. Dit was anders. De stoel zag er niet uit als een luxe lederen recliner, maar deed me denken aan een medisch martelwerktuig, vooral door de mintgroene kleur. Gelukkig was er een heuse masseur die kon uitleggen waar nu mijn benen en armen hoorden. Je kon gewoon je kleren aanhouden.
In twintig minuten masseerde hij mijn nek, schouders, rug, linkerarm en handen. 'Heb je altijd van die koude handen', vroeg hij nog, en legde me iets uit over mijn sympatische zenuwstelsel. En nu zit ik hier heerlijk rozig te zijn achter mijn bureau, met gloeiende wangen en warme handen, en vrees dat er vandaag niets meer uit mijn handen komt. Wat mij betreft wordt de stoelmasseur onderdeel van het arbeidsvoorwaardenpakket.
Geplaatst door Corrie om 13:52
02 februari 2005
Het klikt
Door de ogen van mijn verjaardagscadeau! Je wordt natuurlijk niet ieder jaar 32.....
Geplaatst door Corrie om 22:46
01 februari 2005
Bright!
Overmorgen allemaal naar de winkel rennen voor het nieuwe niet te missen blad van 2005: Bright. Een techlifestyleglossy. Honderd (100!) pagina's met innovaties, gadgets, ideeën en bijzondere beelden, voor maar 2,50 euro!
Getver, het lijk wel of ik reclame maak! Dat klopt. En het mag. In Bright vind je niet alleen twee artikelen van mijn hand, maar ook bijdragen van de internetfamous als Francisco van Jole, Walter van den Berg, Tonie van Ringelestijn, Sladjana Labovic, Erwin van der Zande en Niels 't Hooft.
Ik raad het niet aan - je kan Bright beter in je handen hebben en doorbrowsen op de bank - maar je kunt het eerste nummer downloaden in pdf formaat (37 MB).
Geplaatst door Corrie om 22:32