« Ontdooid | Home | Jahaa »
27 januari 2005
Zeg 'ns au
Met al mijn spieren aangespannen en mijn zintuigen op scherp, probeerde ik zo ontspannen mogelijk een babbeltje met de tandarts te maken. Een uur had hij voor me gereserveerd en al weken zag ik er tegen op. "Bent u alleen vandaag", vroeg ik terwijl ik de tandartsstoel langzaam achterover voelde zakken. Zijn moederlijke assistente, steun en toeverlaat voor nerveuze patiënten zoals ik, had ik nog niet gezien of gehoord.
"Ja pommetje is ziek vandaag," zei hij vanachter zijn witte mondkapje. "Vandaag helpt mijn vrouw, die begrijpt er alleen geen snars van, " voegde hij er laconiek aan toe. Mijn knokkels werden wit en het trillen van mijn knieschijven was niet meer onder controle te houden. Boren die in mijn tandvlees terecht komen, per ongeluk de verkeerde kies onder handen nemen, vullingen die er naar drie weken weer uitvallen - tandarts-horror in mijn hoofd.
"We gaan het lekker verdoven he Corrie?" Ik knikte opgelucht, hoe meer verdoving hoe beter, wat mij betreft zou ik zelfs volledig onder narcose gaan. Ik voelde nog net hoe hij wat vaseline op mijn lippen smeerde, om barsten te voorkomen. Bijna zag ik hem als vriend, maar toen trok hij mijn kaken zo wijd open dat er zonder moeie een dubbele whopper in een keer naar binnen kon. Beul.
Posted by Corrie at 27 januari 2005 10:12