« Vooruitgang | Home | Zeg 'ns au »
24 januari 2005
Ontdooid
Toen ik gisteravond treuzelde met naar bed gaan en nog even langs de zenders zapte, bleef ik hangen bij het WK sprint, op de schaats. De laatste ritten van de tweede 1000 meter werden afgewerkt, live, dus binnen een kwartier zouden we weten wie zich het komend jaar wereldkampioen mocht noemen. Wotherspoon of Wennemars.
Schaatsen hoorde net zo bij mijn opgroeien als leren lopen en zwemmen. Met kaplaarzen en Friese doorlopers op de dorpssloot, de Molentochten waarbij papa ons voorttrok aan een stok, 's avonds naar de ijsbaan rondhangen met andere pubers, van de dorpsijsclub naar de streekclub, zaterdagochtend om half 6 op om te trainen in Den Haag, de wedstrijden op kunstijs en het jaar dat ik een paar honderd gulden won met korte baan wedstrijden in de Alblasserwaard. Met een groep vriendinnen naar Thialf om onze jongens toe te juichen, naar Inzell om buiten in de zon en tussen de bergtoppen te schaatsen, zelfs in Haastrecht was ik een keer, om, god hoe heet ie nou, Vergeer! te verwelkomen na het winnen van een grote schaatsprijs. Ik volgde een cursus schaatstraining geven aan kinderen en maakte plakboeken met knipsels uit de krant, foto's van kleine schaatsende poppetjes die ik zelf maakte tijdens wedstrijden en natuurlijk de tijdschema's en grafieken met kleurtjes.
Toen ik in 1992 naar Amsterdam verhuisde leek me dat een uitkomst voor mijn schaatscarrière. Niet meer eindeloos in de bus, of met de auto naar de kunstijsbaan, maar gewoon lekker op de fiets vanuit mijn studentenflat. Niet op zaterdagochtend vroeg op, maar gewoon door de weeks wanneer je wilt, 's middags of 's avonds. Ik heb het twee winters volgehouden, en toen was het helemaal over. Ik gruwde van de gedachte aan oranje uitgedoste malloten in Thialf, kon niet begrijpen dat ik ooit geïnteresseerd was in de rondetijden van een 10 kilometer en vond het buiten veel te koud om te schaatsen.
Toch herkende ik gisteravond, liggend op de bank, weer iets van mijn vroegere passie. Maar het enige waar mijn schaatshart nu weer warm van wordt, zijn de mannen van de 500 meter. De concentratie, felheid, en hun gespierde dijen en billen in strak gespannen pakken.
(Foto: Streefkerk 1979, papa leert Corrie schaatsen)
Posted by Corrie at 24 januari 2005 20:58