« Aan de muur | Home | Vooruitgang »
22 januari 2005
Nachtmerrie
Of het een teken van een ongeremde fantasie is weet ik niet, maar aan dromen geen gebrek. Iedere ochtend als ik mijn ogen open doe is het net of de lichten in de bioscoop aangaan. Thrillers, komedies, romances en heldenverhalen, 's nachts is het niet zwart voor mijn ogen maar speel ik de hoofdrol op het witte doek.
Vannacht was het wel erg realistisch. Ik deed mee aan een wielrenwedstrijd op het strand, in de verte kronkelde een bergweg naar boven. Die lijdensweg is me bespaard gebleven, mijn wielen groeven zich met elke trap dieper in het zand, net zo lang tot ik omviel. Een pijnscheut in mijn linkerarm, gebroken. Met mijn vingertoppen voelde hoe het bot van mijn linkerelleboog door mijn vel prikte. Zelfs een lichte aanraking van mijn huid daar was ondraaglijk.
Het ging de hele nacht zo door, ik heb mijn arm gebroken jammerde ik, terwijl ik mezelf moeizaam op mijn rug draaide en dan weer op mijn zij. Het gevoel dat mijn droom zo echt was dat ik de pijn kon voelen verwarde me. Ik sliep toch nog, ik was toch op het strand waar het zand in mijn fietsketting knarste?
Toen het licht aanging, verdween de pijn niet met het strand. Een lichte aanraking van mijn vingertoppen op de huid van mijn linkerelleboog was nog steeds ondraaglijk, een zwelling ter grootte van een walnoot, een arm die ik zonder kermen en tanden op elkaar niet kon buigen.
Googlen leverde allerlei ernstige peesontstekingen op, dus toch maar naar de echte dokter gegaan. Slijmbeursontseking. Koude natte verbanden erom en rust houden. De zwelling kan nog toenemen, en met koorts even bellen, dan peniciline.
Pfff, en dat net nu we ons tweede klusweekend hadden ingepland. Gelukkig vond R. in een omschrijving van Bursitis: 'Het beste kunt u de elleboog zoveel mogelijk omhoog houden.'
Wel klussen dus, aan het zolderplafond, al is het maar met één arm.
Posted by Corrie at 22 januari 2005 16:44