CAMATHOME

« december 2004 | Home | februari 2005 »

31 januari 2005

Corrie!

In het fietsenhok prepareer ik me na een dag binnenzitten voor een fietstocht van een half uur naar huis: lampjes aan, slot los, pet op tegen de hardnekkige regen, handschoenen aan en mijn iPod (vandaag met roze sok) op de juiste playlist zetten. Het blauwe schermpje licht vrolijk op en ik kies voor mijn playlist 'female power'. Daarmee kom ik met wind tegen, en regen, wel thuis. Ik zie op het schermpje dat een nummer van Lauryn Hill wordt gespeeld, maar ik hoor niets. Ook als ik het volume tot maximaal draai blijft het stil. Verdomme, denk ik, hou kan dat nou! Als ie maar niet stuk is. Op de achtergrond hoor ik de auto's op de A10 voorbij suizen. Pas dan merk ik dat ik mijn oordopjes niet in mijn oren, maar in mijn hand hou.
Maandag...

Geplaatst door Corrie om 22:07

30 januari 2005

Ellen goes Blondie

Mijn eerste indruk van Panama was vreselijk. Mannen met pruiken, gearmde groepjes vrouwen en op het podium een band die nummers van The Ramones speelde. Niet mijn plek, niet mijn tijd. Hoewel het best leuk is je eens niet oud te voelen in een club in Amsterdam, was dit me iets te veel de omgekeerde wereld. Ik voelde me alsof ik op de verkeerde schoolreünie was beland, van mensen die vijftien jaar eerder van school gingen dan ik. Gelukkig maakte Ellen ten Damme alles goed zodra ze als Blondie het podium besteeg.

Cd's van Ellen heb ik niet, en ik ga ook niet speciaal naar een Nederlandse film omdat Ellen er in speelt. En toch is er iets wat ze heel goed kan: live optreden. Deze zomer zag ik haar op de Parade, en was ook al onder de indruk van haar show, of van haar moet ik misschien zeggen. Heel fascinerend om haar bewegingen en uitstraling te bestuderen, met lichte jaloezie. Ik heb nooit eerder iemand zo sexy door een piste zien kruipen. En ook als Blondie was ze weer hot.

Een wilde blonde haardos, een felgroen strak jurkje, asymmetrisch zodat er af en toe een stukje stevige bil onderuit kwam, netpanties en lange glimmende handschoen. Cowboyhoeden, roze hotpants, hakken, de juiste heupbewegingen, Ellen 'deed' niet gewoon liedjes van Blondie, maar zette een supersexy show neer. Leuk om het na afloop eindelijk eens met de heren in het gezelschap eens te zijn en ook enthousiast te kunnen zeggen dat je Ellen geil vindt.

Blijkt trouwens een eigenschap te zijn waar je zelf, gedeeltelijk, iets aan kunt doen!
In het Parool van deze zaterdag:
Interviewer: 'Hoe kan het dat je er op je 37ste nog zo geil uitziet?'
Babe Ellen: 'Veel seks hebben.'

Geplaatst door Corrie om 22:50

Rowr!

Harde stralen die je rug geselen, een dampende badkamer waar een stoomwolk uit ontsnapt zodra je de deur opent. Dat had ik me voorgesteld bij de nieuwe douche van het merk Tiger (rowr!), type Atlantic Pulsar. Tiger blijkt een tamme schootkat, zo vond ik vanmorgen bij mijn eerste gebruik uit. Een draaikop met drie standen, dat wel. Tientallen laffe straaltjes aan de buitenrand, waar je geduldig onder moet staan, twaalf grotere laffe stralen in het midden, of zeven ietsiepietsie hardere in het centrum van de douchekop.
De waterdruk van tegenwoordig is ook niet meer wat het geweest is.

Geplaatst door Corrie om 14:14

28 januari 2005

Up to date

Opbrengst van het zoeken naar een pasfoto voor mijn nieuwe identiteitsbewijs. En besloten een nieuwe te laten schieten.

Geplaatst door Corrie om 17:51

Jahaa

Natuurlijk heeft een ander meer ergerlijke gewoontes dan jijzelf. Ja ook ik ben schuldig. Onhebbelijke gewoontes die ik deze morgen van mezelf ben tegengekomen:
- afwassen met de kraan open, omdat je de illusie hebt dat dat sneller is
- de verwarming als verzamelplaats voor nog in te kijken eventueel belangrijke papieren gebruiken, net zo lang tot de stapel omvalt
- de was pas uit de droger halen als je echt geen sokken meer hebt, en als ze daar niet inzitten een wasje draaien, op blote voeten
- liever een nieuw pak jus d'orange openmaken dan het restje uit het andere pak te nemen
- alleen reply-en op leuke mail
- lijstjes maken :)

Geplaatst door Corrie om 13:22

27 januari 2005

Zeg 'ns au

Met al mijn spieren aangespannen en mijn zintuigen op scherp, probeerde ik zo ontspannen mogelijk een babbeltje met de tandarts te maken. Een uur had hij voor me gereserveerd en al weken zag ik er tegen op. "Bent u alleen vandaag", vroeg ik terwijl ik de tandartsstoel langzaam achterover voelde zakken. Zijn moederlijke assistente, steun en toeverlaat voor nerveuze patiënten zoals ik, had ik nog niet gezien of gehoord.

"Ja pommetje is ziek vandaag," zei hij vanachter zijn witte mondkapje. "Vandaag helpt mijn vrouw, die begrijpt er alleen geen snars van, " voegde hij er laconiek aan toe. Mijn knokkels werden wit en het trillen van mijn knieschijven was niet meer onder controle te houden. Boren die in mijn tandvlees terecht komen, per ongeluk de verkeerde kies onder handen nemen, vullingen die er naar drie weken weer uitvallen - tandarts-horror in mijn hoofd.

"We gaan het lekker verdoven he Corrie?" Ik knikte opgelucht, hoe meer verdoving hoe beter, wat mij betreft zou ik zelfs volledig onder narcose gaan. Ik voelde nog net hoe hij wat vaseline op mijn lippen smeerde, om barsten te voorkomen. Bijna zag ik hem als vriend, maar toen trok hij mijn kaken zo wijd open dat er zonder moeie een dubbele whopper in een keer naar binnen kon. Beul.

Geplaatst door Corrie om 10:12

24 januari 2005

Ontdooid

Toen ik gisteravond treuzelde met naar bed gaan en nog even langs de zenders zapte, bleef ik hangen bij het WK sprint, op de schaats. De laatste ritten van de tweede 1000 meter werden afgewerkt, live, dus binnen een kwartier zouden we weten wie zich het komend jaar wereldkampioen mocht noemen. Wotherspoon of Wennemars.

Schaatsen hoorde net zo bij mijn opgroeien als leren lopen en zwemmen. Met kaplaarzen en Friese doorlopers op de dorpssloot, de Molentochten waarbij papa ons voorttrok aan een stok, 's avonds naar de ijsbaan rondhangen met andere pubers, van de dorpsijsclub naar de streekclub, zaterdagochtend om half 6 op om te trainen in Den Haag, de wedstrijden op kunstijs en het jaar dat ik een paar honderd gulden won met korte baan wedstrijden in de Alblasserwaard. Met een groep vriendinnen naar Thialf om onze jongens toe te juichen, naar Inzell om buiten in de zon en tussen de bergtoppen te schaatsen, zelfs in Haastrecht was ik een keer, om, god hoe heet ie nou, Vergeer! te verwelkomen na het winnen van een grote schaatsprijs. Ik volgde een cursus schaatstraining geven aan kinderen en maakte plakboeken met knipsels uit de krant, foto's van kleine schaatsende poppetjes die ik zelf maakte tijdens wedstrijden en natuurlijk de tijdschema's en grafieken met kleurtjes.

Toen ik in 1992 naar Amsterdam verhuisde leek me dat een uitkomst voor mijn schaatscarrière. Niet meer eindeloos in de bus, of met de auto naar de kunstijsbaan, maar gewoon lekker op de fiets vanuit mijn studentenflat. Niet op zaterdagochtend vroeg op, maar gewoon door de weeks wanneer je wilt, 's middags of 's avonds. Ik heb het twee winters volgehouden, en toen was het helemaal over. Ik gruwde van de gedachte aan oranje uitgedoste malloten in Thialf, kon niet begrijpen dat ik ooit geïnteresseerd was in de rondetijden van een 10 kilometer en vond het buiten veel te koud om te schaatsen.

Toch herkende ik gisteravond, liggend op de bank, weer iets van mijn vroegere passie. Maar het enige waar mijn schaatshart nu weer warm van wordt, zijn de mannen van de 500 meter. De concentratie, felheid, en hun gespierde dijen en billen in strak gespannen pakken.

(Foto: Streefkerk 1979, papa leert Corrie schaatsen)

Geplaatst door Corrie om 20:58

Vooruitgang

- 's Nachts de rokers op het balkon Cassiopeia aanwijzen in plaats van het steelpannetje.
- boren met één hand, wel rechts.
- op zondagmiddag al vier woorden van de NRC Scrypto hebben ingevuld.

Geplaatst door Corrie om 13:38

22 januari 2005

Nachtmerrie

Of het een teken van een ongeremde fantasie is weet ik niet, maar aan dromen geen gebrek. Iedere ochtend als ik mijn ogen open doe is het net of de lichten in de bioscoop aangaan. Thrillers, komedies, romances en heldenverhalen, 's nachts is het niet zwart voor mijn ogen maar speel ik de hoofdrol op het witte doek.

Vannacht was het wel erg realistisch. Ik deed mee aan een wielrenwedstrijd op het strand, in de verte kronkelde een bergweg naar boven. Die lijdensweg is me bespaard gebleven, mijn wielen groeven zich met elke trap dieper in het zand, net zo lang tot ik omviel. Een pijnscheut in mijn linkerarm, gebroken. Met mijn vingertoppen voelde hoe het bot van mijn linkerelleboog door mijn vel prikte. Zelfs een lichte aanraking van mijn huid daar was ondraaglijk.

Het ging de hele nacht zo door, ik heb mijn arm gebroken jammerde ik, terwijl ik mezelf moeizaam op mijn rug draaide en dan weer op mijn zij. Het gevoel dat mijn droom zo echt was dat ik de pijn kon voelen verwarde me. Ik sliep toch nog, ik was toch op het strand waar het zand in mijn fietsketting knarste?

Toen het licht aanging, verdween de pijn niet met het strand. Een lichte aanraking van mijn vingertoppen op de huid van mijn linkerelleboog was nog steeds ondraaglijk, een zwelling ter grootte van een walnoot, een arm die ik zonder kermen en tanden op elkaar niet kon buigen.

Googlen leverde allerlei ernstige peesontstekingen op, dus toch maar naar de echte dokter gegaan. Slijmbeursontseking. Koude natte verbanden erom en rust houden. De zwelling kan nog toenemen, en met koorts even bellen, dan peniciline.
Pfff, en dat net nu we ons tweede klusweekend hadden ingepland. Gelukkig vond R. in een omschrijving van Bursitis: 'Het beste kunt u de elleboog zoveel mogelijk omhoog houden.'

Wel klussen dus, aan het zolderplafond, al is het maar met één arm.

Geplaatst door Corrie om 16:44

21 januari 2005

Aan de muur

'De fotowerken van Ruud van Empel tonen sprookjesachtige werelden met jonge meisjes die voor groen bemoste boomstammen poseren. Paddestoelen, herfstbladeren en bosbessen op de achtergrond vervolmaken de idylle. Toch wekken de voorstellingen bij nader inzien een gevoel van onbehagen op. de foto's blijken digitaal gemanipuleerd - de onschuldige meisjes, die veel weg hebben van pastic poppen, bestaan niet echt. net zo min als de uit de computer getoverde bossen.'

Het NRC, over de fotograaf die zo'n fascinerende foto maakte dat ik mijn ogen er niet vanaf kon houden en hem uiteindelijk met weke knieën en een kunstkoopregeling kocht. Ik vind mijn meisje absoluut geen plastic pop, het is een meisje van vlees en bloed, met wezenloze grote ogen wiens blik ik steeds weer probeer te vangen. Maar het lukt me niet, ze is ongrijpbaar.

Ruud van Empel heeft een nieuwe website, en nieuw werk, te zien in galerie Jan van Hoof tot en met 6 februari.

Ik had haar overigens nooit gevonden als een vriend mij niet van mijn drempelvrees voor galeries had afgeholpen. Ja, het is vaak een hel verlichte ruimte met twaalf kunstwerken aan de muur, en achterin een tafel waar een strenge meneer of mevrouw zit. Je gaat gewoon naar binnen, zegt goeiemiddag, kijkt rond, en als je uitgekeken bent ga je weer weg. Niets moeilijks aan, de meneer of mevrouw verwachten geen ellenlange verhandelingen van je over de bedoeling van de kunstenaar, en al helemaal niet dat je iets koopt. Wie wil zien wat er nu leeft onder kunstenaars, zien wat er nu gemaakt wordt, kan niet om galeries heen.

- Galeries.nl: wie exposeert waar en wanneer
- Sudsandsoda.com: Hinke schrijft en verwijst naar kunst die er toe doet. Eigen indrukken van exposities en verwijzingen naar artikelen en recensies uit kranten en tijdschriften. Weet je niet waar te beginnen in galerieland, dan neem je gewoon het to-do lijstje van Hinke over.

Geplaatst door Corrie om 09:19

20 januari 2005

IFFR 2005

Japans, Deens, Sloveens, Marokkaans en Israëlisch. Algerijns, Zuid-Koreaans, uit Iran, Kazachstan en Chili. Op het Internationale Film Festival Rotterdam zijn alle mogelijke smaken vertegenwoordigd. Allemaal anders, ieder lekker op z'n eigen manier.

Vandaag verscheen traditioneel het hele festivalprogamma in een bijlage bij de Volkskrant. Feest der herkenning! De duizelingwekkende dagschema's met kleurrijke blokjes, de omschrijvingen van 250 speelfims waar steeds meer eigenhandige krabbels bij verschijnen, nu al weten dat het online reserveringssysteem vanaf zaterdag 00.00 uur onbereikbaar zal zijn en het uiteindelijk na keer op keer refreshen en tegelijkertijd blijven redialen met het telefonische reserveringssysteem, toch weer lukt om die films te reserveren die je wilt. En als het niet lukt, dan ga je gewoon naar een film uit een andere streek, een ander genre, op een andere dag.

Toppers van vorig jaar:
- Osama, de eerste Afghaanse film die werd gemaakt na de val van het Taliban regime. Het verhaal van een 12-jarige meisje dat zich als jongen verkleed om te overleven. Verpletterende beelden uit een andere wereld, met hilarische momenten, maar vooral een verstikkend einde wat je niet los laat.
- Depuis qu'Otar est partir, waarbij ik natte ogen kreeg toen de charmante hoofdrolspeelster Esther Gorintin de filmzaal in kwam, en werd gefeliciteerd omdat ze die dag haar 91-ste verjaardag vierde.

Geplaatst door Corrie om 12:23

18 januari 2005

Crappy slaps

Wat is Amsterdam toch een dorp vergeleken met Londen! Op het BCC Londen nieuws zag ik met verbijstering een nieuwe trend die zich in de metro en bus, op schoolpleinen en in winkels verspreidt. Happy Slapping, klinkt vrolijk toch?

Voor wie het niet gezien heeft, op een forum van mtv.co.uk vond ik een uitleg van het fenomeen.

'well happy slaps is summit dey do do dwn ere where i live where dese gang of bois come up 2 u or any1 start chattin 2 u and den slap u really hard sometimes dey film it der fones or da whole gang of dem start slappin u... 4 no reason'

Voor wie dit niet begrijpt: groepjes jongeren slaan een willekeurige reiziger in de metro in zijn gezicht, filmen dit met hun mobiele telefoon en mms'en de beelden naar hun vrienden en kennissen.
Als ik de berichten op forums mag geloven bestaat happy slaps al maanden en zijn er websites en forums waar tientallen phonevideos van slaps zijn te bekijken of downloaden.
Geprobeerd heb ik het niet, wel las ik verbazend veel postings die de lol er echt van inzagen, of ik moet de UK slang niet goed begrijpen.

'Happy slaps r funny shit! they out of order and i wudnt like it dun to myself , but watchin others do it makes me piss myself! does n e one know where i can see dem on da inet?

Gaan we in Amsterdam maar gelijk over op Happy Stabs?

Geplaatst door Corrie om 22:30

17 januari 2005

Cold feet?

Het leek me een goed kerstcadeautje voor mezelf, iPod Socks. Toen ik ze op apple.com zag fietste ik linea recta naar de dichtstbijzijnde Mac-winkel. Maar helaas, de Nederlandse winter was nog niet koud genoeg voor iPod sokken.

Toen ik mijn omgeving enthousiast mededeelde dat ik binnenkort iPod sokken ging kopen omdat ze er eindelijk waren, werd daar nogal afwijzend op gereageerd. 'Wat een onzin, Apple probeert ook alles te verkopen. Dat jij mee doet aan zo'n marketing hype.' Ik ging er nog bijna in geloven ook, totdat ik me ineens bedacht dat deze weerstand voortkwam uit monden van mensen zonder iPod. Weten zij veel.

Toch had mijn impulsieve aankoopdrang van voor de kerst hierdoor wel een deukje opgelopen en bespeurde ik een poging tot bewust consumentengedrag bij mezelf. Bijna 30 euro voor zes mini-sokjes, is dat wel verantwoord? Gelukkig kende ik iemand met dezelfde worsteling, en dus was de oplossing snel bedacht. We zouden ze samen kopen en delen, internetdiva Marie-Claire en ik. Want waarom zou je een roze, appelgroen, paars, blauw, oranje en grijs sokje moeten hebben als je iPod er maar één tegelijk aan kan?

Consuminderen dus, delen, ik vond het een zeer slimme oplossing. Totdat de zes gebreide sokjes voor me lagen, en ik mijn iPod steeds verkleedde. De paarse moest ik zeker hebben, maar die roze, die zou bij girlygelegenheden weer beter zijn. Net als de appelgroene, zo stoer, de blauwe cool, de oranje zonnig en de grijze zakelijk.

Ik belde Marie-Claire op om een afspraak te maken om met de sokkencollectie langs te komen, en plotseling voelde ik me genezen. Mijn hebberigheid van voor kerst keerde weer terug, ik wilde helemaal niet kiezen en delen, ik wilde ze gewoon allemaal. Niets consuminderen, en wat is 30 euro nou helemaal? En nu heeft Marie-Claire er ook zes.

PS. De term iPod sokken werkt wat verwarrend, ze zijn inderdaad voor de iPod, niet voor mijn eigen voeten.

PSS. Apple's idee van één sok per kleur, zouden wij mensen ook in moeten voeren. Ik ben niet zo'n goede huisvrouw, en gooi al mijn sokken los in een laatje. De ellende om 's ochtends in de schemer twee dezelfde sokken bijelkaar te zoeken, heb ik vermeden door alleen maar zwarte sokken te kopen. Ik kan er met mijn ogen dicht dus gewoon twee uitvissen en met een slaperig doch gerust hoofd aantrekken. Zwart is zwart. Behalve in het tl-licht van de sportschool dan. Dan is de ene soms opeens blauw. Zwart en blauw, dat voelt fout. Maar als je gewoon een roze aan de ene voet en een groene aan de andere voet doet, dan ben je gewoon net zo cool als Apple.

Geplaatst door Corrie om 22:20

Pim Ras

Ja ja heb je haar weer met die fotoveiling. Noem me drammerig, maar een fotograaf die tot beste fotojournalist van 2004 wordt gekozen in èn categorieën sport èn portretten, hoort met zijn prijswinnende foto's meer te verdienen dan die 77 schamele euro's tot nu toe! Je hebt nog 10 dagen, 8 uur, 33 minuten en 34 seconden om er wat aan te doen...

- Zilveren Camera 2004
- fotoveiling Pim Ras

Geplaatst door Corrie om 15:19

16 januari 2005

Mein Bruder der Vampir

'Uit Amerikaans onderzoek blijkt dat neuken gezonder is dan vitamines. De afweer wordt sterker door de uitwisseling van lichaamssappen.'

De 14-jarige Nic onderwijst op droge toon haar 29-jarige broer Josch, terwijl ze samen door het dakraam bestuderen hoe hun oudere broer met zijn vriendin vrijt. In deze eerste scènes van Getting my Brother Laid stal de geestelijk gehandicapte en hopeloos verliefde Josch onmiddellijk mijn hart.

Overdag ruimt hij gereedschapskistjes in op een sociale werkplaats, thuis verandert hij in de Prins der Duisternis en draagt vampiertanden en een zwarte cape. Josch wordt over drie dagen dertig, en wil ook wel eens bumsvögeln, net als zijn oudere broer. En 't liefst met zijn vriendin nog ook. Zuslief is net zo hard op zoek naar haar Eerste Keer, en probeert haar ontmaagding door een straatcrimineel met een camera vast te leggen.

Getting my Brother Laid (Mein Bruder der Vampir) won in 2002 op het Internationale Film Festival Rotterdam de prijs van internationale filmcritici. Het is een grappig, hartverwarmend en bizar verhaal, in het Duits, iets waar je tegen moet kunnen.

Tijdens de aftiteling wist ik ineens waar ik de uitgesproken ogen van acteur Roman Knízka eerder had gezien. De lieve slungelige Josch is ook de Oostenrijkse drooggespierde soldaat uit De Tweeling, verliefd op Anna!

- via cinema.nl een video interview met regisseur Sven Taddicken
- recensie Getting my Brother Laid IFFR

Geplaatst door Corrie om 13:26

15 januari 2005

Burn baby, burn

Met de juiste motivatie in je achterhoofd is klussen geweldig. Waar ik normaal 495 euro per jaar voor betaal, krijg ik nu driedubbel voor niets! Een total body work-out met in plaats van mijn favoriete fitness juf mijn eigen workmate.

Eerst een stukje fatburning steps, met de lichte spullen naar de vierde etage. Als de eerste vetcellen zijn afgeboken wordt het power steps, de gipsplaten tot de eerste. Verzuurde benen. Spullen op zolder versjouwen, van links naar rechts, naast elkaar en dan toch maar weer alle dozen op elkaar. Dit is gewoon bodyshape! Voor het hele lichaam. Boortje vergeten, extra schroeven nodig, geen probleem, ik spin op topsnelheid naar de Gamma en terug. En dan voor de kracht, balken boven je hoofd optillen, stilhouden, boren en schroeven. Pump Fit maar dan met ongeschaafd vurenhout in plaats van halters. Hmm ruikt lekker!

Geplaatst door Corrie om 18:01

Spijkers met koppen?

(fase 1)

Na vier keer geduldig uitleggen geloof ik dat ik het begijp, zo ongeveer dan. Eerst het raamwerk van de rode balken, daartussen het isolatiemateriaal, dan de groene latjes en daarop dan de gipsplaten. Het moest er eindelijk maar eens van komen om van de rommelzolder een bruikbare ruimte te creëren. Puik plan, maar alleen al het kijken naar de tekening geeft me nerveuze kriebels. Als er ergens horrorverhalen over verteld worden, is het wel verbouwen. Poolse mannetjes, lekkages, relatiebreuken.

Gelukkig is R het brein achter deze verbouwingsoperatie, en zorg ik voor ondersteuning waar nodig.
De een houdt de balken vast, de ander boort. Ik neem me voor om me gedienstig opstellen, en niet teveel 'waarom niet' en 'zo kan het toch ook' te vragen. Dat is niet besteed aan klussers met een bouwtekening.

We beginnen zo met fase 2, de balken, latten en gipsplaten van de begane grond naar de vierde verdieping sjouwen over ellendig smalle en stijle trappen, en eindigen dan, zo voorspel ik, in de eerste bottleneck: ruimtegebrek op zolder.

Leukste aanschaf voor dit project: de waterpas met laserstraal!

(wordt vervolgd?)

Geplaatst door Corrie om 10:16

13 januari 2005

1997

Mijn iTunes is sinds enkele dagen gevuld met een nieuw genre, country. Ik downloadde via BitTorrent een verzamel cd, alleen om de geweldige titel: The 40 Greatest Done Me Wrong Songs. Leed van grote namen als Willie Nelson, Tanya Tucker, Kenny Rogers, Dolly Parton en Hank Williams.

Het doet me terugdenken aan een road trip door Amerika, van oost naar west op eindeloze wegen door de Great Plains. Zo verlaten, dat we de aan de tuner konden blijven draaien en de radio alleen maar ruis liet horen. Op één zender na, die ons mile na mile verbond met aarde en hemel. Country 24/7, voor de truckers onderweg. Vrachtwagens zo groot, dat de weg steeds smaller leek en ik ze amper met open ogen durfde in te halen.

Een songtekst kan ik me nog herinneren, That Ain't My Truck, over een man die de wagen van een ander op de oprit van zijn liefje ziet staan. Het stond symbool voor een andere wereld die ons verbaasde, het Amerikaanse platteland, pick-ups, laarzen en line dancing. Misschien dat ik het daarom mee kon zingen. That ain't my truck in her drive / Man this ain't my day tonight ... That's my girl, my whole world / But that ain't my truck.

Nooit geweten wie het zong, Google vertelt me dat het de doorbraak was van Rhett Akins, in 1995. Typisch zo'n man die je daar dagelijks zag in reclames voor four wheel drives. Een eerdere hit van Rhett doet de genialiteit van de titel Greatest Done Me Wrong Songs verbleken: I Brake for Brunettes.

Geplaatst door Corrie om 22:38

12 januari 2005

'The first thing you should know is that I'm a whore'

Zo luidt de stellige eerste zin uit het boek Intimate Adventures of a London Call Girl, het dagboek van een Engelse vrouw die haar ervaringen als prostituee en haar persoonlijke liefdesleven beschrijft in een geweldige stijl. Het is to the point, humoristisch en bevat een jaloersmakende schat aan seksuele ervaringen waarbij je zelf plotseling weer maagd lijkt.

Of het boek nu vermakelijk is of niet, de meeste reviews draaien maar om één ding. Is de auteur Belle de Jour inderdaad een call girl, of is het een schrijfster/schrijver die in de huid van is gekropen? Geen nieuwe discussie, want over de identiteit van Belle wordt al meer dan een jaar gespeculeerd.

Voor haar dagboek in boekvorm uitkwam, publiceerde ze haar ervaringen regelmatig op een website, belledejour-uk.blogspot.com/. Het was lange tijd een van mijn favoriete bookmarks, en ik was dan ook treurig om haar posting van 15 september vorig jaar te lezen. Ze stopte met haar website en stortte zich op het schrijven van een boek. Gelukkig is dat er nu gekomen.

Hoer met schrijfcapaciteit, of schrijfster met fantasie. Voor mij is ze een call girl uit Londen, heb ik besloten (- ik kan ook niet tegen mensen die tijdens een film zeggen 'dat kan helemaal niet'). Fijn om zoiets te beslissen, niet meer te twijfelen en gewoon van het boek te genieten.

Totdat je je ineens af moet vragen of het, als het niet uitmaakt wie of wat Belle de Jour echt is, wel uitmaakt of haar ervaringen van 31 oktober 2003 echt op die dag zijn gebeurd. In een van haar eerste postings, van 31 oktober 2003, beschrijft Belle een avond waar ze haar vriend N. bezoekt, die als uitsmijter bij een club voor homo's werkt. Deze passage speelt in haar boek opeens op 14 december!

Wat is waar? En doet het ertoe?

- website Belle de Jour
- boek, er komt zelfs een versie in 't Nederlands, maar ik zou voor de real thing gaan.

Geplaatst door Corrie om 19:14

11 januari 2005

Shift-refresh

Shift-refresh, of F5, is de beste remedie tegen kleine ongemakken op deze site. Ik heb wat folders verschoven en van naam veranderd, een vreselijk priegelwerkje, na een half uur besloten dat het niets toevoegde en alles in omgekeerde volgorde weer hersteld. Shift-refresh dus, bij plaatjes die niet laden etc.

Inmiddels werkt de site ook naar behoren in Firefox, net als in IE en Safari. Wie een andere browser gebruikt is vast slim genoeg om mijn weblog op een of andere manier op te roepen, mocht het niet onmiddellijk werken.

Geplaatst door Corrie om 21:12

Opbieden...

Vanmorgen in de mail: 'Leuk dat je een verwijzing hebt gemaakt naar de veilingsite. Helaas is dat niet de onze.'

Oeps. Een goed idee komt nooit alleen, blijkt maar weer eens. Meer muur over, kijk dan ook bij de fotoveiling en verkoop www.fotokennisvoorazie.nl, vanaf donderdag 13 januari.

In haast zie ik naast de opbrengst voor Giro 555 meer overeenkomsten. Op beide veilingen zijn foto's van landschappen in de mist, de kust, schapen en Marco Borsato populair.

Geplaatst door Corrie om 07:54

10 januari 2005

Bieden

Gewoon wegdoen die Ikea-posters en eigen fotocollages, hang eens een Echte Foto aan de muur. Op www.fotoveilingazie.nl kun je vanaf 18.00 vandaag bieden op foto's van professionele en de betere amateur fotografen. Voor wie het belangrijk vindt, de opbrengst gaat naar Giro 555.

Vraagprijzen variëren van onder de 100 tot boven de 6000 euro. Ik heb nog wel een leeg stukje muur waar ik graag een foto van de veiling zou hangen. Helaas geen budget voor mijn favoriet van Erwin Olaf, die me qua kleuren aan de bevreemdende foto's van Loretta Lux doet denken.

Op een of twee foto's met een schappelijker prijs ga ik zeker meebieden. Aan de andere kant, de twee foto's ik vorig jaar midden in de nacht op de fotoveiling van Dif bemachtigde staan nog steeds in bubbeltjesplastic op de grond in de woonkamer.

Geplaatst door Corrie om 11:40

Bugreport

Eindelijk voor iedereen te zien, mijn weblog, maar af blijkt ie nog niet te zijn. De pop-ups van de cams werken niet in Safari, en* in Firefox wordt de stylesheet niet opgeroepen waardoor mijn site er niet uitziet. Rapporteren is één, oplossen twee. En aangezien twee meer weten dan één: oplossingen zijn meer dan welkom per mail. Zie link aan de linkerzijde, mits die werkt....

* dank voor alle tips, jullie zijn goed! Aan het debuggen voor Firefox wordt gewerkt, aan de inzendingen te zien iets met text/css en Apache servers. Ik kom er wel.

Geplaatst door Corrie om 07:45

07 januari 2005

Zuipen of Verzuipen

Ook ik draag mijn steentje bij aan Giro 555, niet door te sjoelen of vakantiedagen in te ruilen, maar op een aangenamere manier: de baromzet van Nighttown verhogen.

Vrienden Rickert, Frank en Martijn VJ-en in het Nighttown theater onder de naam Fertile Meme*.

Zuipen dus, nu eens voor een ander.

Geplaatst door Corrie om 17:00

06 januari 2005

Loslaten

Twee dagen geleden schaafde ik in grote haast een stuk opperhuid van mijn rechter ringvinger. Geen gapende wond, geen gutsend bloed. Wel zo'n naar wondje dat er vochtig uitziet, waaraan alles blijft plakken en wat bijtend zeer doet als er bijvoorbeeld water op komt. Een pleister dus.

Of het nu aan mijn huid ligt of aan de lijm van pleisters, feit is dat ze niet samen willen werken. Al twee dagen voer ik strijd tegen zwarte plakrandjes, verkleving in mijn Thinsulates en loswekende pleisters in douche en afwaswater. En als er dan weer een verse pleister geplakt moet worden bekijk ik met een mengeling van fascinatie en afschuw het stukje bleke rimpelige huid rondom het wondje.

Bij pleisters denk ik aan het zwembad in de zomer. In de hoeken en vlak boven de bodem zweefden ze daar eenzaam rond, losgeweekt van onbekende ellebogen en knieën. Helemaal gruwelijk was het als je iets aan je been voelde kriebelen, en het bleek een lichtbruin exemplaar met wondafdruk te zijn die tegen je aan kabbelde. Bij de gedachte aan chloor alleen al voel ik de pleister van mijn vinger losweken. Mocht je je ooit hebben afgevraagd waar al die pleisters vandaan kwamen, ik zwom de hele zomer door...

Geplaatst door Corrie om 21:52

03 januari 2005

Svp niet zoenen

"De ergste dag van het jaar om te werken is vandaag: de eerste dag na nieuwjaar, ook nog een maandag. (...) vandaag mag of moet je opgewekt collega's en bazen zoenen en gelukkig nieuwjaar wensen. De nieuwjaarswensen- en zoenen op het werk zijn een ingewikkeld probleem."

Sterk staaltje voorspellende journalistiek van het AD! Als kantoorslaaf heb ik ze op deze eerste werkdag van 2005 inderdaad allemaal gehad: de schouderpakkers, stijve armen en bedwelmende ochtendademers. Maar ook de eigen zwaai-reacties en verstand op nul, zoals het AD aanraadt . Helaas is hun beste alternatief 'tot half januari op vakantie gaan' me niet gelukt.

Ook confronterend, tenminste als je net vier keer 'de beste wensen' in je oor hebt horen tetteren, is de analyse van het AD betreft de nieuwjaarswensen.

"Dan de wensen zelf. Neutraal - en saai, maar niet erg in dit geval - is: 'de beste wensen'. 'Gelukkig nieuwjaar en een goede gezondheid' klinkt wat beter. Bij bevriende collega's komt vanzelf wel iets spontaans boven. Bij vervelende collega's is de neutrale variant het beste."

Uit: Nieuwjaar op het werk: svp niet zoenen

Geplaatst door Corrie om 23:36

02 januari 2005

PTWS

Sri Lanka, India, Indonesië en Thailand hebben niet wat Amerikaanse burgers al sinds 1948 beschermt, een waarschuwingssysteem voor tsunami's. Het Pacific Tsunami Warning System treedt in werking na aardbevingen met een kracht groter dan 7,0 op de schaal van Richter. Boeien in de oceaan worden gebruikt om afwijkingen in de hoogte van de zeespiegel te meten. Duiden deze op gevaarlijk hoge golven, dan wordt groot alarm geslagen. Bewoners uit kustgebieden worden geëvacueerd, schepen zetten koers naar open zee.

De VN, Japan en Australië hebben de getroffen landen aan de Indische Oceaan inmiddels toegezegd te helpen met de aanleg van zo'n systeem dat duizenden levens kan redden. Een nobel plan, maar eer het zover is zijn er jaren verstreken.
En nu kunnen experts wel zeggen dat de kans klein is dat zich snel weer zo'n ramp voordoet, ik hou het liever op safety first.

Daarom pleit ik voor het Poor man's Tsunami Warning System, per onmiddellijke ingang. Laat wat luipaarden en olifanten langs de kust grazen, en ga rennen als zij gaan rennen.

(Dom plan? Dom is soms slimmer dan je denkt!)

Geplaatst door Corrie om 22:18

01 januari 2005

Op tijd

Champagne in overvloed, na 5-en in bed en al op zijn vóór Garmisch-Partenkirchen op tv is: dit belooft een goed jaar te worden. Ik ben in topconditie.

Geplaatst door Corrie om 17:33