Bij zoontje Noor bestudeer ik ook heel wat af. Deels getriggerd door vrienden, bekenden en passanten die zeggen ‘O wat lijkt hij op zijn vader!’ en ook wel eens ‘O wat lijkt hij op zijn moeder!’. Ja ik zie wel wat dingen van zijn vader, zijn bouw bijvoorbeeld. Wat ik van mezelf terug zie als we samen voor de spiegel staan? Eigenlijk alleen de hangende oogjes, die soms wat lodderig staan.

Totdat ik mijn babyfoto’s erbij pakte. Het leek wel of ik Noor zag, op de haarkleur naar dan, die is echt van zijn vader.

Tweet this post

Tweet this post

Tweet this post

Eigenlijk blijft bovenstaande vergelijking een rare. Want Apple’s marktaandeel wordt bereikt met slechts één telefoon. Bij Android kan het over een instapmodel van HTC gaan of een high-end toestel van Samsung en alles daar tussenin. Android is er dus in veel meer smaken dan de iPhone – en dus zou je zeggen dat Android ook veel meer mensen aanspreekt. Maar is dat ook zo?

Nee. Nou ja. Veel soorten mannen misschien. Uit onderzoek van AdMob blijkt dat de Android-gebruiker vooral man is, 73 procent maar liefst. Blijkbaar een onaantrekkelijke telefoon voor vrouwen, ondanks de keuze uit tientallen modellen van verschillende fabrikanten. De iPhone is bijna sekseneutraal: 43 procent van de gebruikers is vrouw, en dus 57 procent man. Hieruit concludeer ik voorzichtig dat de iPhone een diversere doelgroep heeft. Maar hoe kan één telefoon meer mensen aanspreken dan een hele range telefoons? Het antwoord is simpel: apps.

De afgelopen maanden heb ik zelf ondervonden hoe je uit dezelfde telefoon heel andere dingen kunt halen. Dat dezelfde telefoon nog steeds zoveel waarde kan bieden, ook al veranderen je behoeftes en interesses radicaal. Als eindredacteur bij Bright.nl gebruikte ik mijn iPhone continu om nieuwsfeeds bij te houden, nieuwssites te lezen en e-mail te checken. En toen brak mijn zwangerschapsverlof aan en veranderde mijn iPhone in een baby-manager.

Eindeloos heb ik de babynamen-app doorgebladerd voor inspiratie, terwijl BabyBump me op de hoogte hield van wat er in die week in de zwangerschap gebeurde met mij en het levende wezentje in mijn buik. Zelfs vlak voor de bevalling was-ie van waarde: met een handige timer kon ik bijhouden met welke interval de weeën kwamen en hoe lang ze aanhielden.

Nu is Total Baby onmisbaar. Ik hou ermee bij wanneer en hoe vaak mijn zoontje aan de borst wil. En welke kant aan de beurt is. (Nee dat onthoud je echt niet, links of rechts. De analoge variant van deze app is een lintje dat je aan je bh-bandje kunt vastmaken als reminder, of een polsbandje, en elke voeding van kant wisselt.) En bij alle vragen en onzekerheden die je als jonge moeder hebt, biedt Google of Twitter direct een antwoord. Ook tijdens het voeden, want met één hand lukt het bedienen ook.

Natuurlijk draait Android grotendeels ook om apps, maar het aanbod daarvoor is nu nog de helft kleiner dan dat van Apple’s App Store. Daarnaast zijn de bediening en toegankelijkheid van de iPhone nog niet geëvenaard door een Android-toestel. De iPhone werkt zo simpel dat een kind hem kan bedienen. Geen grap. Zoek maar eens op YouTube, of geef je iPhone aan een kind van 2. Ze willen er gelijk met hun kleine vingertjes aan zitten, en dat gaat ze nog goed af ook.

Van alle iPhone-moeders geeft de helft haar telefoon regelmatig aan de kinderen, vanaf een jaar of 1, en installeert speciale apps voor ze. Ook kids zijn dus al een doelgroep van de iPhone (en iPad!), met filmpjes, apps met dierengeluiden of die ze leren tellen, kinderliedjes, tekenprogrammaatjes of spelletjes. Dat belooft nog wat over een paar maanden, als mijn zoon straks zelf iets vast kan houden. Ik vrees dat ik mijn iPhone dan met hem moet gaan delen. Alhoewel, hij is wel een man. Zou hij later dan toch voor Android gaan?

Deze column verscheen eerder in iPhone Magazine #3.

Tweet this post

Dat kan in ieder geval van mijn ongeschreven lijstje worden afgestreept. Blijven onder andere over knuffelen met een panda, pinguins in het wild zien, uit een reusachtige verjaardagstaart springen en een salto leren maken, gewoon op straat.

Tweet this post

Wauw. Op de linkerfoto is Noor 13 dagen oud, op de rechterfoto 73. Wat zestig dagen moedermelk al niet met je kan doen. Van een hulpeloos klein jongetje (3800 gram) is hij in ruim twee maanden uitgegroeid tot een stevig kereltje van 6200 gram. Bolle wangen, lekker buikje, en heel zachte vetrolletjes op zijn dijtjes, zelfs zijn armpjes gaan al plooien vertonen.

Vergeleken met de eerste weken is hij stukken sterker, actiever en groter. Je vergeet soms bijna dat het nog een baby is als je zo de hele dag met hem bezig bent. Tot dat je hem voor het eerst naar het kinderdagverblijf brengt, zoals ik afgelopen week deed. Tussen al die rondrennende dreumesen tot 4 jaar en in de armen van een leidster zie je ineens hoe klein hij nog is. En wil je ‘m t liefst de hele dag zelf in je armen houden. Gelukkig is het weekend.

Tweet this post

Ook logisch: een foto van de eerste dag, ’s morgens gemaakt in het ziekenhuis toen we wachtten op een taxi die ons naar huis zou brengen. Dat is de foto die me aan het overweldigende gevoel doet herinneren dat ik had toen we thuis aankwamen.Voor het eerst met z’n drieën de voordeur van het nieuwe huis ingaan. De drempel over naar een nieuw leven. Een leven met Noor.

Elke foto heeft een klein verhaaltje, een nieuwe ervaring. Ik kan dagelijks genieten van de vele gezichten die hij heeft, of die ik in hem zie. Soms ongeduldig en soms zo vredig, soms serieus en wijs, dan weer ontwapend. Lief. Ik zie hem veranderen. Het allerkleinste is er al af, hij wordt stevig, lekker mollige dijtjes en bolle wangetjes. Zijn mondje krult steeds vaker in een glimlach en zijn ogen volgen steeds beter wat er gebeurt.

Gelukkig hoef ik niet te kiezen, ik laat ze gewoon allemaal zien. Op Flickr komt er elke dag een foto van Noor bij, in de Noor Daily. Ik hou van allemaal.

Tweet this post

Na honderd pagina’s over de iPhone zijn we het  eens: de iPhone is een geweldig apparaat. Je kunt er  zo veel mee dat je bijna zou vergeten dat er ook dingen zijn die je helemaal niet meer kunt, dat er dingen zijn die je juist verleert.

Laat ik me zelf als treurig voorbeeld nemen. In de trein zitten en naar het voorbijtrekkende landschap kijken bijvoorbeeld. Het lukt me echt niet meer. Waar ik voorheen genoot van de rust van boerderijen en koeien, van het laten dwalen van gedachten, grijp ik nu om de paar minuten naar mijn telefoon. Even checken of er nieuwe tweets zijn, of een sms’je of schokkend nieuws op Nu.nl. Ook als je er eigenlijk geen reden voor hebt, pak je het ding om de zoveel minuten op. Het is een reflex geworden. Alles wat je doet onderbreek je voor een vlugge iPhone-check. En ja, als je in de trein niets te communiceren hebt en al het nieuws al hebt gelezen, kun je altijd nog kijken of je wel 3G-verbinding hebt. En zo niet, dan klaag je daar zo snel mogelijk over op twitter.

Deze iPhone-reflex wordt nog erger wanneer je in gezelschap bent van andere iPhone-gebruikers. Zodra iemand zijn iPhone pakt, heb je onmiddellijk de neiging om ‘m zelf ook uit je jaszak te halen. Even laten zien wat voor apps je hebt, even druk zijn met pingen via WhatsApp of gewoon eh, iPhonen. (De helft van de tijd doe je natuurlijk helemaal niets nuttigs of nodigs met dat ding. Net roken eigenlijk, de verslaving is deels de gewoonte en geruststelling van de bezigheid)

Ik prijs me gelukkig met mijn geliefde, maar voor buitenstaanders zijn we af en toe vast een sneu stel. Op een terras zitten we gerust allebei naar het kleine scherm van onze telefoon te staren, tot we het doorhebben en ‘m snel weer opbergen. Genant. Ik ben gewoon verslaafd, i admit it. Zo erg zelfs dat ik mijn iPhone ’s nachts onder mijn kussen leg. Als ik ’s nachts wakker word, wil ik even zien hoe laat het is. En als ik niet kan slapen dan start ik mijn laatste verslaving op, Words with friends, scrabblen met andere iPhone-gebruikers.

De schaduwkant van de iPhone is dat we niet meer kunnen wachten, dat we nog maar de aandachtsspanne van een goudvis hebben en we niet meer in staat zijn om eens gewoon helemaal níets te doen. Nicholas Carr heeft onlangs een boek uitgebracht, getiteld The Shallows: what the internet is doing to our brains dat uitlegt hoe dat komt. Hij beschrijft hoe onze hersenen zich aanpassen aan de media die we gebruiken. Toen de typmachine werd uitgevonden, had dat invloed op de manier van schrijven, op zinsbouw en zinslengte. Radio, tv, alle nieuwe media hadden hun eigen effect. De invloed van internet is alsvolgt: hoe vaker je internet gebruikt, hoe sneller je leest, hoe eerder je afgeleid bent tijdens een denkproces en hoe oppervlakkiger je dingen onthoudt. Ouch. Dat klinkt niet zo prettig.

Hyperlinks in teksten maakten dat we steeds een miliseconde werden afgeleid van het lezen: wil ik op deze link klikken of niet? En dan is er inmiddels ook nog een mailprogramma dat 30 keer per uur om aandacht vraagt. En een RSS-lezer en twitter. Al deze impulsen breken onze concentratie en leiden er uiteindelijk toe dat onze hersenen zo werken dat ze vanzelf vaker switchen tussen taken en geen concentratie voor langere tijd kunnen opbrengen. We scannen en switchen dus niet alleen achter een computer, maar altijd. iPhone-gebruikers merken dat extra goed, want de iPhone is dé telefoon die mobiel internet groot heeft gemaakt. En daarnaast biedt de telefoon zoveel mogelijkheden dat er altijd wat te switchen valt. Wij multitaskers met een iPhone zijn de onrust zelve.

De enige geruststelling is dat de batterij uiteindelijk altijd sneller op is dan je denkt. En dan moet je maar hopen dat je net in de trein door een mooi Hollands landschap rijdt.

Tweet this post

Natuurlijk vertederend, helemaal in mijn conditie. (Vandaag 10-10-2010 is mijn uitgerekende datum… we wachten af). Maar interessanter is te zien hoe hun ouders ze stimuleren en hoe ze stukje bij beetje hun eigen mogelijkheden en de wereld ontdekken. Confronterende vond ik te zien hoe de westerse babies Hattie en Mari geen moment rust leken te krijgen en continu gestimuleerd werden. Boekje lezen, naar babygym, speelgoed, zwemmen in het bubbelbad, naar de dierentuin enzovoorts. In Namibië en Mongolië laten ze een kind zelf veel meer ontdekken. Die twee babies leken een stuk relaxter en tevredener. Komt natuurlijk ook door de omgeving. Zowel Ponijao als Bayarjargal leven in een vrij geïsoleerde omgeving. Ponjiao in een heel kleine gemeenschap van kinderen en vrouwen – de mannen zijn blijkbaar altijd op pad of wonen ergens anders – Bayargal samen met zijn broer en ouders in een Yurt op de vlakte, omringd door hun vee.

Wij moeten onze flesjes steriliseren in de magnetron. Ponjiao sabbelt aan een botje waar zojuist nog een hond op kauwde. Wij beschermen ons kind in allerlei veilige wagentjes en maxi-cosi’s. Bayarjargal kruipt tussen de grote poten van koeien door zonder dat iemand op hem lijkt te letten en terwijl hij baddert in een teiltje komt een bok met grote horens water drinken. Geweldige beelden van zo’n klein mannetje op een grote lege vlakte.

Enorme verschillen in cultuur en omgeving, maar uiteindelijk leren alle babies in anderhalf jaar lopen en worden ze geliefkoosd door hun ouders. En dat geldt vast ook voor baby’s die in Amsterdam worden geboren.

Tweet this post

Vijf dagen wonen we inmiddels in ons nieuwe huis. Of wonen, het is nog een beetje kamperen tussen de dozen. En dat blijft zeker nog een paar dagen zo tot de keuken is geïnstalleerd – daar beginnen ze morgen mee. We zetten thee met de waterkoker, ontbijten met plastic borden en bakjes. Eten ’s avonds brood en salade, of iets warms van de afhaal. En doen kleine afwasjes in de wastafel.

Maar hier wonen is ook op een andere manier kamperen. Er is zoveel rust. Er is amper autoverkeer, zeker niet ’s nachts en laat staan met open ramen en dreunende bassen. Er is is geen continue ruis van verkeer, van de bussen, trams en scooters. Wat je hier wel hoort zijn gehakte voetstappen, een krolse buurtkat, de garagehekken van de buren, uitgelaten kinderen op het schoolplein en ’s morgens om half negen de schoolbel. Ik kom na 14 jaar Haarlemmerplein nu pas tot de ontdekking dat je ook in relatieve rust in de stad kunt wonen. Het is heerlijk! Grootste goed is om in bed te kunnen liggen en geen bovenburen en zijburen te horen. Net of we samen alleen zijn. Slapen zonder oordopjes, zonder ergernissen.

En, het is hier zo veel donkerder dat je de sterren kunt zien! Een dakterras is overdag met zon al heel fijn, maar als je ’s avonds de Grote Beer of Cassiopeia boven je aan de hemel ziet voor je naar bed gaat, is het ineens alsof je op de hei woont in plaats van in Amsterdam.

Tweet this post