Niet van groot belang, zo’n shirt, vanmorgen was het erger. iPhone kwijt. Die ochtend had ik ‘m nog gezien. Naast mijn bed, waar hij altijd ligt ’s nachts. En tussen douchen, ontbijten en wat werken achter mijn laptop had ik hem ook nog in handen gehad. Ik ging mijn eigen lijstje na: tas, bureau, tafel, en ja ook onder de stapels papieren. En dan ook nog de keuken, bij de nespresso en het plankje met de koffiekopjes. En de badkamer, misschien had ik ‘m neergelegd toen ik mijn lenzen ging indoen? Nergens te vinden. Mijn eigen telefoon bellen hielp ook niet, hij stond nog op stil.

En ja, dan maak je nog maar een keer zo’n rondje door huis. Dezelfde plekken leverden weer niets op. Slaapkamer er ook nog bij. Onder het bed, op de kledingkast, onder de kussens. En toen had ik een ingeving. Ik liep terug naar de badkamer, opende de wasmachine en haalde de vuile was eruit. Bingo, iPhone teruggevonden. Per ongeluk op bed laten liggen toen ik het beddengoed afhaalde. Narrow escape. Gelukkig ben ik een slechte huisvrouw en had ik verzuimd de machine gelijk aan te zetten toen ik de was erin deed. En nog beter: sinds dit weekend heb ik een iPad. Knapperd die die zomaar kwijt kan maken in huis.

(In de winkel vind je deze week iPhone magazine 2 met op de allerlaatste pagina een column van mijn hand. Nou ja, mijn hand, ik schreef ‘m blijkbaar onder het pseudoniem Corry Gerritsma…)

Tweet this post

Verhuizen na vijftien jaar is al een grote verandering, moeder worden komt daar vast dubbel en dwars overheen. Ik weet niet hoe het bij andere toekomstige moeders is, maar ik vind het allemaal nog heel onwerkelijk. Ja ik heb al een kinderwagen in huis, pas niet meer in mijn broeken en voel schoppende beentjes in mijn buik, in die zin is het heel reëel. Maar toch ook weer niet, want wat als ik straks zo’n hummeltje in mijn armen heb? Ik ben zo benieuwd hoe ik me dan voel! Wat dat betreft mogen die 90 dagen morgen voorbij zijn. Qua praktisch niet, want er moet eerst nog verhuisd worden.

Zo nieuwsgierig! Niet alleen naar wat ik dan voel, ook hoe ons kind eruit zal zien. Of het een jongetje of meisje wordt (moeilijk, een naam voor een jongen verzinnen!) en wat hij/zij van zijn vader en moeder heeft meegekregen, qua looks en karakter. Heel veel van zijn vader, hoop ik, want dat is namelijk de allerleukste en liefste die ik hem/haar toe kan wensen. En mijn humor natuurlijk.

(Volgens mijn moeder lijkt deze echofoto op mij.. eh,… oma-tunnelvisie?)

Tweet this post

Mijn laatste verhuizing dateert dus alweer uit 1996. R. was destijds uit zijn anti-kraakhuis gezet en kon na een paar maanden zwerven een huis huren van de woningbouwvereniging. Een echt huis, met alles voor jezelf. Een eigen badkamer, eigen keuken, twee kamers en een opbergzolder. En dan ook nog eens in het centrum van Amsterdam! Zo’n goed aanbod, daar wilde ik ook wel gebruik van maken. En zo woonden we ineens samen. Dat blijven we doen, gelukkig, maar over een paar maanden wel in een ander huis, aan de andere kant van de stad. Van Wessie word ik een Ossie, wie dat had voorspeld had ik voor gek verklaard.

Al bijna veertien jaar kijk ik vanachter mijn bureau en zittend aan tafel uit over het Haarlemmerplein. Heerlijk uitzicht, altijd wat te zien en zo wijds. Van het water tot de haringstal op het plein. Ik ga het vreselijk missen. De alarmbellen als de slagbomen van de brug open en dicht gaan, de bootjes die voorbij komen, de vele trams en bussen die stoppen bij de haltes op het Haarlemmerplein, de bijzondere Haarlemmerpoort in de sneeuw of juist badend in zonlicht en al die verschillende mensen die hier dagelijks langskomen hardlopend, op de fiets, in haast of juist slentertempo.

Er zijn ook dingen die ik niet ga missen, zoals het lawaaioverlast van de kroeg schuin onder ons, het feit dat er zoveel auto’s en motoren met ronkende motor voor het stoplicht staan dat je ’s zomers je ramen na vijf minuten maar weer dicht doet, een bovenbuurvrouw die zoveel lawaai maakt dat het lijkt alsof ze bij je in huis woont, de krappe keuken waar geen afwasmachine in past en het gebrek aan een fijne buitenruimte.

Vanaf eind augustus wonen we in het Oostelijk Havengebied. Zonder geweldig uitzicht, maar wel met dakterras, meer vierkante meters en kamers, een afwasmachine en parkeerplek. Gelukkig hebben we de foto’s nog.

Tweet this post

Uiteindelijk verzamelde hij 243 inzendingen, van mensen uit twaalf landen. Om het geheel er als een echt optreden uit te laten zien, voegde hij de 243 beelden met 3D-software samen, en zette zichzelf er als dirigent voor. Ik luister nooit naar dit soort muziek, maar vind het geweldig, in ieder geval in deze uitvoering.

Zo zie je maar waar een ‘gewoon’ ding als een webcam toe kan leiden. En over webcams gesproken, je kan er nog veel meer mee. Op 5 april is er weer Upload Cinema, met als thema deze maand ‘The art of the webcam’. Als old-timer op het gebied van webcams aan mij de eer om dit keer deel uit te maken van de redactie die de filmpjes selecteerde en om het openingspraatje te verzorgen.

Tweet this post

Ik klikte naar de site van AT5 om te zien of ik er wel goed op stond. Bummer! Ik was het niet. Ik zie de gelijkenis zelf ook wel: donker haar een beetje over het voorhoofd, de rechte neus, vorm van de mond en de kaaklijn. Maar daar houdt het ook op. De kleding, de schoenen, that’s not me. En dan de lichaamsverhoudingen, daar herken ik helemaal niets in terug van mezelf.

Veel raarder was de tweet die @dulk me ooit stuurde: hij had me gespot in het publiek bij het optreden van Patrick Wolf op Lowlands in augustus vorig jaar. Ik was op Lowlands, en had Patrick Wolf inderdaad zien optreden. Toen ik de beelden terugkeek ging er een schok van herkenning door me heen. Ik zag mezelf. Mijn profiel, mijn ogen, mijn haar, mijn neus en mijn mond. Maar dan twaalf jaar jonger. Da’s pas een fijne dubbelganger.

(Ervaar het zelf en scroll door naar 33:07)

Tweet this post

Voordeel van onze boot: hij is groot genoeg voor zo’n 20 man. En… jij kan daarvan meegenieten! Op de twitterveiling bieden we een rondvaart van twee uur aan voor een groep van zestien mensen. Denk aan je collega’s, familie, je eigen verjaardagsfeestje of je liefste Twitter-followers. Kom op, bied! De opbrengst gaat volledig naar de slachtoffers van de aardbeving op Haïti.

Tweet this post

Het is best mysterieus hoe zo’n touchscreen van een iPhone werkt. Voor Corrie’s dan, want die zijn niet altijd zo slim. Vorige week maakten we thuis crème brûlee. R. zette een gasbrander met vette vlam boven het bakje pudding en na een paar minuten bubbelde de bovenkant en rook het heerlijk naar caramel. Even daarna wilde ik met mijn rechterwijsvinger voelen of het laagje al hard was. Want, zoals Johannes van Dam ook altijd doet, moet je daar met een lepeltje een mooie barst in kunnen slaan. Dat was te vroeg. De nog hete suiker stolde om mijn vingertop en sindsdien zit daar een brandblaar.

Die blaar is nu een hard stukje huid geworden. Doet geen pijn meer, maar veel vervelender, op dat stukje vinger reageert het touchscreen van mijn iPhone niet meer. Mijn favoriete phonevinger is uitgeschakeld! Gelukkig ging vanmiddag de telefoon op de redactie van Bright. Het was een man met een Rotterdams accent die iets bijzonders had ontdekt over de iPhone. Misschien waren we geïnteresseerd om er wat mee te doen.
Het ging om het touchscreen van de iPhone en hoe dat nou werkte. Met een pennetje bedienen gaat namelijk niet, maar tijdens de lunch had hij met een vriend een opmerkelijke vondst gedaan. Het touchscreen is ook te bedienen met fruit!

Probeer het zelf maar, zei hij. Michel Cheret probeerde het met een banaan en appel. En, ongelofelijk, beide werken. Ik heb een test gedaan met het fruit dat ik voor handen had, partjes mandarijn. En ja hoor, prima, die wijsvinger heb ik niet meer nodig.

Tweet this post

Op Oudjaarsdag liep ik met een paar vrienden door stil Otterlo. Nou ja stil, er was inderdaad weinig leven te bekennen op de beijsde straten, maar zo nu en dan klonk een salvo ontploffingen van oorverdovend kaliber. Op een akker aan de rand van het dorp hield Carbid Vereniging Otterlo zijn jaarlijkse activiteit: carbidschieten op oudjaarsmiddag.

Op straat stonden tientallen mannen op klompen en werkschoenen, sommige overalls en met beschermende koptelefoons. In halve oliedrums werden vuurtjes gestookt. In een kraampje verkochten leden van de vereniging flesjes Heineken voor een euro. De plaatselijke slagerij zorgde voor erwtensoep. De bijdragen kwamen ten goede aan de clubkas. Op de akker lag een rij van een stuk of twintig roodgeschilderde melkbussen. Eenmaal met carbid en wat water gevuld, werd de opening afgesloten met een voetbal. Als alle bussen ‘geladen’ waren, liep er iemand met een gasbrander langs om ze iets op te warmen. Boem. De ballen werden met grote kracht de lucht in geslingerd. Die van de grote kanonnen maakten parabolen van honderden meters ver.

De hele dag en avond daverden de carbidschoten door het stille Otterlo, we hoorden ze ook op het kleinschalige huizenparkje waar we met z’n zessen een huisje hadden gehuurd. Openhaard, bad, beschut door bomen en uitzicht op met vetbollen en pinda’s gelokte eekhoorns, pimpelmezen en roodborstjes. Een vredig tafereel. Om 00.00 proostten we met champagne en liepen naar de straat om wat klein vuurwerk af te steken. Ook wat andere huurders van huisjes glibberden over de ijzige paadjes naar de weg om wat pijlen en knallen af te steken. Heel veel meer was er in de lucht en Otterlo niet te beleven.

Maar opeens klonken er beats en ze kwamen dichterbij. Op het huisjespark bleek een bijzondere dj te zitten, die zijn eigen mobiele dj-systeem had gebouwd. En zo stond hij ineens op de besneeuwde parkeerplaats te draaien met zijn Spinkit. Een soort steekwagentje met daarop een flinke speaker, wat verlichting en een mengpaneel voor twee iPods. Hoe slim. En zo dansten we onverwacht midden in de nacht in de sneeuw en ging de champagne van hand tot hand.

Tot de eigenaar van het huisjespark er na een uur al een eind aan kwam maken. ‘Dit is een rustig park. De mensen uit de stad komen hier speciaal voor hun rust.’ Inderdaad, alle dagen van het jaar. Maar op Oud & Nieuw?

Tweet this post

Tweet this post

Dit jaar weer niet gedaan wat ik me al jaren voorneem: naar het IDFA gaan en heel veel films kijken. We waren die week net met de laatste deadlines van de nieuwe Bright bezig, dus vooraf plannen had ik niet gedaan. En toen ik tijdens het IDFA alsnog tijd had om’s avonds te gaan, waren de kaartjes voor vrijwel alle films uitverkocht. Ik kon nog wel naar een film over de dolfijnenslacht in Japan. No, thanks.

Gelukkig maakte de VPRO dit allemaal goed door op tv de documentaire Hear and now uit te zenden. Ik zapte erlangs vlak voor ik naar bed zou gaan, en bleef kijken tot half twee ’s nachts. Wat een aangrijpende en aandoenlijke film.

In Hear and now wordt het echtpaar Paul en Sally Taylor met de camera gevolgd door hun dochter Irene. Paul en Sally zijn beiden doof geboren. Ze leerden elkaar kennen op een dovenschool waar ze door een speciale training klanken leerden maken om zich zo goed mogelijk verstaanbaar te kunnen maken. Na hun studietijd kwamen ze elkaar opnieuw tegen en werden verliefd. Ze kregen drie kinderen, twee dochters en een zoon, die wel konden horen.

Met oude familiefoto’s, video’s en archiefbeeld laat Irene zien hoe Paul en Sally opgroeiden. Haar zus en broer vertellen hoe het was om met dove ouders op te groeien. Dat ging op wat kleine strubbelingen na zonder problemen. Aanleiding voor Irene om dit familieverhaal te vertellen is dat Paul en Sally op 65-jarige leeftijd besluiten om samen een operatie te ondergaan waarbij een cochleair implantaat wordt geplaatst. Hiermee kunnen ze na 65 jaar complete stilte voor het eerst geluiden horen.

Een ingrijpende operatie, die voor aandoenlijke verwondering zorgt bij Paul en Sally. Sally loopt door het huis en hoort voor het eerst dat het lichtknopje geluid maakt. Aan en uit. Aan en uit. Aan en uit. Ook voetstappen, de hond, een stem en de wind zijn allemaal eerste ervaringen. Paul gaat twee keer achterelkaar met zijn auto door de wasstraat omdat hij onder de indruk is van de geluiden. Na de eerste verwondering komt de teleurstelling. Ze kunnen woorden eigenlijk toch niet verstaan (zeker niet zonder liplezen) en er is zoveel geluid dat ze verlangen naar de stilte. Het implantaat gaat steeds vaker uit.

Als Hear and now een ding is, dan is het wel een liefdesfilm. Paul en Sally zorgen zo goed voor elkaar, de onvoorwaardelijke liefde spat er vanaf. Ze zijn elkaars stem en oren. Paul kan beter praten, Sally is beter in liplezen. Ze zijn zo vergroeid dat ze bijna een zijn.
De film van Irene Taylor is intiem en ontroerend. Hij doet je realiseren dat vanzelfsprekende dingen – de wind en zee die lawaai maken – niet vanzelfsprekend zijn. Hij deed me ook beseffen hoe moeilijk mijn moeder het vaak heeft en moet hebben gehad, met haar ene dove en andere slechthorende oor. Maar ook hoe mooi een stille wereld kan zijn, met een liefhebbende partner.

- een interview met de maakster, Irene Taylor Brodsky
- officiële site van de film, met trailer

Tweet this post