Bij zoontje Noor bestudeer ik ook heel wat af. Deels getriggerd door vrienden, bekenden en passanten die zeggen ‘O wat lijkt hij op zijn vader!’ en ook wel eens ‘O wat lijkt hij op zijn moeder!’. Ja ik zie wel wat dingen van zijn vader, zijn bouw bijvoorbeeld. Wat ik van mezelf terug zie als we samen voor de spiegel staan? Eigenlijk alleen de hangende oogjes, die soms wat lodderig staan.

Totdat ik mijn babyfoto’s erbij pakte. Het leek wel of ik Noor zag, op de haarkleur naar dan, die is echt van zijn vader.

Tweet this post

Dat kan in ieder geval van mijn ongeschreven lijstje worden afgestreept. Blijven onder andere over knuffelen met een panda, pinguins in het wild zien, uit een reusachtige verjaardagstaart springen en een salto leren maken, gewoon op straat.

Tweet this post

Ook logisch: een foto van de eerste dag, ’s morgens gemaakt in het ziekenhuis toen we wachtten op een taxi die ons naar huis zou brengen. Dat is de foto die me aan het overweldigende gevoel doet herinneren dat ik had toen we thuis aankwamen.Voor het eerst met z’n drieën de voordeur van het nieuwe huis ingaan. De drempel over naar een nieuw leven. Een leven met Noor.

Elke foto heeft een klein verhaaltje, een nieuwe ervaring. Ik kan dagelijks genieten van de vele gezichten die hij heeft, of die ik in hem zie. Soms ongeduldig en soms zo vredig, soms serieus en wijs, dan weer ontwapend. Lief. Ik zie hem veranderen. Het allerkleinste is er al af, hij wordt stevig, lekker mollige dijtjes en bolle wangetjes. Zijn mondje krult steeds vaker in een glimlach en zijn ogen volgen steeds beter wat er gebeurt.

Gelukkig hoef ik niet te kiezen, ik laat ze gewoon allemaal zien. Op Flickr komt er elke dag een foto van Noor bij, in de Noor Daily. Ik hou van allemaal.

Tweet this post

Natuurlijk vertederend, helemaal in mijn conditie. (Vandaag 10-10-2010 is mijn uitgerekende datum… we wachten af). Maar interessanter is te zien hoe hun ouders ze stimuleren en hoe ze stukje bij beetje hun eigen mogelijkheden en de wereld ontdekken. Confronterende vond ik te zien hoe de westerse babies Hattie en Mari geen moment rust leken te krijgen en continu gestimuleerd werden. Boekje lezen, naar babygym, speelgoed, zwemmen in het bubbelbad, naar de dierentuin enzovoorts. In Namibië en Mongolië laten ze een kind zelf veel meer ontdekken. Die twee babies leken een stuk relaxter en tevredener. Komt natuurlijk ook door de omgeving. Zowel Ponijao als Bayarjargal leven in een vrij geïsoleerde omgeving. Ponjiao in een heel kleine gemeenschap van kinderen en vrouwen – de mannen zijn blijkbaar altijd op pad of wonen ergens anders – Bayargal samen met zijn broer en ouders in een Yurt op de vlakte, omringd door hun vee.

Wij moeten onze flesjes steriliseren in de magnetron. Ponjiao sabbelt aan een botje waar zojuist nog een hond op kauwde. Wij beschermen ons kind in allerlei veilige wagentjes en maxi-cosi’s. Bayarjargal kruipt tussen de grote poten van koeien door zonder dat iemand op hem lijkt te letten en terwijl hij baddert in een teiltje komt een bok met grote horens water drinken. Geweldige beelden van zo’n klein mannetje op een grote lege vlakte.

Enorme verschillen in cultuur en omgeving, maar uiteindelijk leren alle babies in anderhalf jaar lopen en worden ze geliefkoosd door hun ouders. En dat geldt vast ook voor baby’s die in Amsterdam worden geboren.

Tweet this post

Vijf dagen wonen we inmiddels in ons nieuwe huis. Of wonen, het is nog een beetje kamperen tussen de dozen. En dat blijft zeker nog een paar dagen zo tot de keuken is geïnstalleerd – daar beginnen ze morgen mee. We zetten thee met de waterkoker, ontbijten met plastic borden en bakjes. Eten ’s avonds brood en salade, of iets warms van de afhaal. En doen kleine afwasjes in de wastafel.

Maar hier wonen is ook op een andere manier kamperen. Er is zoveel rust. Er is amper autoverkeer, zeker niet ’s nachts en laat staan met open ramen en dreunende bassen. Er is is geen continue ruis van verkeer, van de bussen, trams en scooters. Wat je hier wel hoort zijn gehakte voetstappen, een krolse buurtkat, de garagehekken van de buren, uitgelaten kinderen op het schoolplein en ’s morgens om half negen de schoolbel. Ik kom na 14 jaar Haarlemmerplein nu pas tot de ontdekking dat je ook in relatieve rust in de stad kunt wonen. Het is heerlijk! Grootste goed is om in bed te kunnen liggen en geen bovenburen en zijburen te horen. Net of we samen alleen zijn. Slapen zonder oordopjes, zonder ergernissen.

En, het is hier zo veel donkerder dat je de sterren kunt zien! Een dakterras is overdag met zon al heel fijn, maar als je ’s avonds de Grote Beer of Cassiopeia boven je aan de hemel ziet voor je naar bed gaat, is het ineens alsof je op de hei woont in plaats van in Amsterdam.

Tweet this post

Niet van groot belang, zo’n shirt, vanmorgen was het erger. iPhone kwijt. Die ochtend had ik ‘m nog gezien. Naast mijn bed, waar hij altijd ligt ’s nachts. En tussen douchen, ontbijten en wat werken achter mijn laptop had ik hem ook nog in handen gehad. Ik ging mijn eigen lijstje na: tas, bureau, tafel, en ja ook onder de stapels papieren. En dan ook nog de keuken, bij de nespresso en het plankje met de koffiekopjes. En de badkamer, misschien had ik ‘m neergelegd toen ik mijn lenzen ging indoen? Nergens te vinden. Mijn eigen telefoon bellen hielp ook niet, hij stond nog op stil.

En ja, dan maak je nog maar een keer zo’n rondje door huis. Dezelfde plekken leverden weer niets op. Slaapkamer er ook nog bij. Onder het bed, op de kledingkast, onder de kussens. En toen had ik een ingeving. Ik liep terug naar de badkamer, opende de wasmachine en haalde de vuile was eruit. Bingo, iPhone teruggevonden. Per ongeluk op bed laten liggen toen ik het beddengoed afhaalde. Narrow escape. Gelukkig ben ik een slechte huisvrouw en had ik verzuimd de machine gelijk aan te zetten toen ik de was erin deed. En nog beter: sinds dit weekend heb ik een iPad. Knapperd die die zomaar kwijt kan maken in huis.

(In de winkel vind je deze week iPhone magazine 2 met op de allerlaatste pagina een column van mijn hand. Nou ja, mijn hand, ik schreef ‘m blijkbaar onder het pseudoniem Corry Gerritsma…)

Tweet this post

Verhuizen na vijftien jaar is al een grote verandering, moeder worden komt daar vast dubbel en dwars overheen. Ik weet niet hoe het bij andere toekomstige moeders is, maar ik vind het allemaal nog heel onwerkelijk. Ja ik heb al een kinderwagen in huis, pas niet meer in mijn broeken en voel schoppende beentjes in mijn buik, in die zin is het heel reëel. Maar toch ook weer niet, want wat als ik straks zo’n hummeltje in mijn armen heb? Ik ben zo benieuwd hoe ik me dan voel! Wat dat betreft mogen die 90 dagen morgen voorbij zijn. Qua praktisch niet, want er moet eerst nog verhuisd worden.

Zo nieuwsgierig! Niet alleen naar wat ik dan voel, ook hoe ons kind eruit zal zien. Of het een jongetje of meisje wordt (moeilijk, een naam voor een jongen verzinnen!) en wat hij/zij van zijn vader en moeder heeft meegekregen, qua looks en karakter. Heel veel van zijn vader, hoop ik, want dat is namelijk de allerleukste en liefste die ik hem/haar toe kan wensen. En mijn humor natuurlijk.

(Volgens mijn moeder lijkt deze echofoto op mij.. eh,… oma-tunnelvisie?)

Tweet this post

Mijn laatste verhuizing dateert dus alweer uit 1996. R. was destijds uit zijn anti-kraakhuis gezet en kon na een paar maanden zwerven een huis huren van de woningbouwvereniging. Een echt huis, met alles voor jezelf. Een eigen badkamer, eigen keuken, twee kamers en een opbergzolder. En dan ook nog eens in het centrum van Amsterdam! Zo’n goed aanbod, daar wilde ik ook wel gebruik van maken. En zo woonden we ineens samen. Dat blijven we doen, gelukkig, maar over een paar maanden wel in een ander huis, aan de andere kant van de stad. Van Wessie word ik een Ossie, wie dat had voorspeld had ik voor gek verklaard.

Al bijna veertien jaar kijk ik vanachter mijn bureau en zittend aan tafel uit over het Haarlemmerplein. Heerlijk uitzicht, altijd wat te zien en zo wijds. Van het water tot de haringstal op het plein. Ik ga het vreselijk missen. De alarmbellen als de slagbomen van de brug open en dicht gaan, de bootjes die voorbij komen, de vele trams en bussen die stoppen bij de haltes op het Haarlemmerplein, de bijzondere Haarlemmerpoort in de sneeuw of juist badend in zonlicht en al die verschillende mensen die hier dagelijks langskomen hardlopend, op de fiets, in haast of juist slentertempo.

Er zijn ook dingen die ik niet ga missen, zoals het lawaaioverlast van de kroeg schuin onder ons, het feit dat er zoveel auto’s en motoren met ronkende motor voor het stoplicht staan dat je ’s zomers je ramen na vijf minuten maar weer dicht doet, een bovenbuurvrouw die zoveel lawaai maakt dat het lijkt alsof ze bij je in huis woont, de krappe keuken waar geen afwasmachine in past en het gebrek aan een fijne buitenruimte.

Vanaf eind augustus wonen we in het Oostelijk Havengebied. Zonder geweldig uitzicht, maar wel met dakterras, meer vierkante meters en kamers, een afwasmachine en parkeerplek. Gelukkig hebben we de foto’s nog.

Tweet this post

Uiteindelijk verzamelde hij 243 inzendingen, van mensen uit twaalf landen. Om het geheel er als een echt optreden uit te laten zien, voegde hij de 243 beelden met 3D-software samen, en zette zichzelf er als dirigent voor. Ik luister nooit naar dit soort muziek, maar vind het geweldig, in ieder geval in deze uitvoering.

Zo zie je maar waar een ‘gewoon’ ding als een webcam toe kan leiden. En over webcams gesproken, je kan er nog veel meer mee. Op 5 april is er weer Upload Cinema, met als thema deze maand ‘The art of the webcam’. Als old-timer op het gebied van webcams aan mij de eer om dit keer deel uit te maken van de redactie die de filmpjes selecteerde en om het openingspraatje te verzorgen.

Tweet this post

Ik klikte naar de site van AT5 om te zien of ik er wel goed op stond. Bummer! Ik was het niet. Ik zie de gelijkenis zelf ook wel: donker haar een beetje over het voorhoofd, de rechte neus, vorm van de mond en de kaaklijn. Maar daar houdt het ook op. De kleding, de schoenen, that’s not me. En dan de lichaamsverhoudingen, daar herken ik helemaal niets in terug van mezelf.

Veel raarder was de tweet die @dulk me ooit stuurde: hij had me gespot in het publiek bij het optreden van Patrick Wolf op Lowlands in augustus vorig jaar. Ik was op Lowlands, en had Patrick Wolf inderdaad zien optreden. Toen ik de beelden terugkeek ging er een schok van herkenning door me heen. Ik zag mezelf. Mijn profiel, mijn ogen, mijn haar, mijn neus en mijn mond. Maar dan twaalf jaar jonger. Da’s pas een fijne dubbelganger.

(Ervaar het zelf en scroll door naar 33:07)

Tweet this post