camathome.com » Cult

Babies

Corrie — Sat, 09 Oct 2010 23:10:31 +0000

Een film zonder dialogen en zonder voiceover. Op zich klinkt dat niet meteen als een trekker. Toch is de Franse documentaire Babies wel bijzonder. De film volgt vier babies die in verschillende culturen ter wereld komen. Van hun geboorte tot het moment dat ze kunnen lopen. Mari uit Tokio, Hattie uit San Francisco, Ponijao uit Opumo (Namibië) en Bayarjargal uit Mongolië. De documentaire toont hoe ze, net geboren, thuiskomen bij hun familie. Hoe ze de borst krijgen, hun eerste lachje, dat ze soms verdrietig zijn, hun eerste woordje zeggen en gaan kruipen.

Natuurlijk vertederend, helemaal in mijn conditie. (Vandaag 10-10-2010 is mijn uitgerekende datum… we wachten af). Maar interessanter is te zien hoe hun ouders ze stimuleren en hoe ze stukje bij beetje hun eigen mogelijkheden en de wereld ontdekken. Confronterende vond ik te zien hoe de westerse babies Hattie en Mari geen moment rust leken te krijgen en continu gestimuleerd werden. Boekje lezen, naar babygym, speelgoed, zwemmen in het bubbelbad, naar de dierentuin enzovoorts. In Namibië en Mongolië laten ze een kind zelf veel meer ontdekken. Die twee babies leken een stuk relaxter en tevredener. Komt natuurlijk ook door de omgeving. Zowel Ponijao als Bayarjargal leven in een vrij geïsoleerde omgeving. Ponjiao in een heel kleine gemeenschap van kinderen en vrouwen – de mannen zijn blijkbaar altijd op pad of wonen ergens anders – Bayargal samen met zijn broer en ouders in een Yurt op de vlakte, omringd door hun vee.

Wij moeten onze flesjes steriliseren in de magnetron. Ponjiao sabbelt aan een botje waar zojuist nog een hond op kauwde. Wij beschermen ons kind in allerlei veilige wagentjes en maxi-cosi’s. Bayarjargal kruipt tussen de grote poten van koeien door zonder dat iemand op hem lijkt te letten en terwijl hij baddert in een teiltje komt een bok met grote horens water drinken. Geweldige beelden van zo’n klein mannetje op een grote lege vlakte.

Enorme verschillen in cultuur en omgeving, maar uiteindelijk leren alle babies in anderhalf jaar lopen en worden ze geliefkoosd door hun ouders. En dat geldt vast ook voor baby’s die in Amsterdam worden geboren.

Tweet this post

Virtueel koor

Corrie — Thu, 25 Mar 2010 18:30:24 +0000

Soms raak je ineens geroerd door een muziekstuk. Ik had dat deze week bij de YouTube-video van de Amerikaanse componist Eric Whitacre. Hij liet zijn muziekstuk Lux Arumque uitvoeren door tientallen zangers die elkaar nooit hebben ontmoet, en samen toch een harmonieus koor vormen. Whitacre verzamelde via zijn weblog en Facebook zangers, stuurde hen de bladmuziek op en liet hen een van de partijen (sopraan, tenor, alt en bas) voor hun webcam inzingen.

Uiteindelijk verzamelde hij 243 inzendingen, van mensen uit twaalf landen. Om het geheel er als een echt optreden uit te laten zien, voegde hij de 243 beelden met 3D-software samen, en zette zichzelf er als dirigent voor. Ik luister nooit naar dit soort muziek, maar vind het geweldig, in ieder geval in deze uitvoering.

Zo zie je maar waar een ‘gewoon’ ding als een webcam toe kan leiden. En over webcams gesproken, je kan er nog veel meer mee. Op 5 april is er weer Upload Cinema, met als thema deze maand ‘The art of the webcam’. Als old-timer op het gebied van webcams aan mij de eer om dit keer deel uit te maken van de redactie die de filmpjes selecteerde en om het openingspraatje te verzorgen.

Tweet this post

Schoonheid in fotografie

Corrie — Fri, 18 Dec 2009 12:14:05 +0000

‘This photography is so uninteresting, that you forget photography and just think about the object. And that’s what makes it interesting to me.’

Als een van de happy few was ik vorige maand bij TedxAmsterdam, waar een trits indrukwekkende sprekers optrad. Architect Bjarke Ingels en kunstenaar Christien Meindertsma waren heel goed, maar mij absolute favoriet was fotograaf en schrijver Hans Aarsman. Volkskrantlezers kennen hem ongetwijfeld van zijn wekelijkse rubriek ‘De Aarsman Collectie‘, waarin hij het verhaal achter een foto ontrafeld.

Op TEDxAmsterdam vertelde hij wat voor hem de schoonheid van fotografie is. Waarom we bepaalde foto’s mooi vinden, wie zijn voorbeeld was, waarom hij stopte als kunstfotograaf en waarom hij gelukkig weer begon. Trakteer je zelf op 16 minuten vrij en bekijk zijn verfrissende, ontwapenende en bovenal humoristische optreden.

TEDxAmsterdam: Hans Aarsman from TEDxAmsterdam on Vimeo.

Tweet this post

Hear and now

Corrie — Sun, 06 Dec 2009 19:03:06 +0000

Dit jaar weer niet gedaan wat ik me al jaren voorneem: naar het IDFA gaan en heel veel films kijken. We waren die week net met de laatste deadlines van de nieuwe Bright bezig, dus vooraf plannen had ik niet gedaan. En toen ik tijdens het IDFA alsnog tijd had om’s avonds te gaan, waren de kaartjes voor vrijwel alle films uitverkocht. Ik kon nog wel naar een film over de dolfijnenslacht in Japan. No, thanks.

Gelukkig maakte de VPRO dit allemaal goed door op tv de documentaire Hear and now uit te zenden. Ik zapte erlangs vlak voor ik naar bed zou gaan, en bleef kijken tot half twee ’s nachts. Wat een aangrijpende en aandoenlijke film.

In Hear and now wordt het echtpaar Paul en Sally Taylor met de camera gevolgd door hun dochter Irene. Paul en Sally zijn beiden doof geboren. Ze leerden elkaar kennen op een dovenschool waar ze door een speciale training klanken leerden maken om zich zo goed mogelijk verstaanbaar te kunnen maken. Na hun studietijd kwamen ze elkaar opnieuw tegen en werden verliefd. Ze kregen drie kinderen, twee dochters en een zoon, die wel konden horen.

Met oude familiefoto’s, video’s en archiefbeeld laat Irene zien hoe Paul en Sally opgroeiden. Haar zus en broer vertellen hoe het was om met dove ouders op te groeien. Dat ging op wat kleine strubbelingen na zonder problemen. Aanleiding voor Irene om dit familieverhaal te vertellen is dat Paul en Sally op 65-jarige leeftijd besluiten om samen een operatie te ondergaan waarbij een cochleair implantaat wordt geplaatst. Hiermee kunnen ze na 65 jaar complete stilte voor het eerst geluiden horen.

Een ingrijpende operatie, die voor aandoenlijke verwondering zorgt bij Paul en Sally. Sally loopt door het huis en hoort voor het eerst dat het lichtknopje geluid maakt. Aan en uit. Aan en uit. Aan en uit. Ook voetstappen, de hond, een stem en de wind zijn allemaal eerste ervaringen. Paul gaat twee keer achterelkaar met zijn auto door de wasstraat omdat hij onder de indruk is van de geluiden. Na de eerste verwondering komt de teleurstelling. Ze kunnen woorden eigenlijk toch niet verstaan (zeker niet zonder liplezen) en er is zoveel geluid dat ze verlangen naar de stilte. Het implantaat gaat steeds vaker uit.

Als Hear and now een ding is, dan is het wel een liefdesfilm. Paul en Sally zorgen zo goed voor elkaar, de onvoorwaardelijke liefde spat er vanaf. Ze zijn elkaars stem en oren. Paul kan beter praten, Sally is beter in liplezen. Ze zijn zo vergroeid dat ze bijna een zijn.
De film van Irene Taylor is intiem en ontroerend. Hij doet je realiseren dat vanzelfsprekende dingen – de wind en zee die lawaai maken – niet vanzelfsprekend zijn. Hij deed me ook beseffen hoe moeilijk mijn moeder het vaak heeft en moet hebben gehad, met haar ene dove en andere slechthorende oor. Maar ook hoe mooi een stille wereld kan zijn, met een liefhebbende partner.

- een interview met de maakster, Irene Taylor Brodsky
- officiële site van de film, met trailer

Tweet this post

Lowlands, high jumps

Corrie — Wed, 26 Aug 2009 16:55:10 +0000

Ja, ik ben nog steeds aan’t bijkomen van Lowland. De vele kilometers heen en weer lopen van tent naar tent, het springen in het voorvak bij de Kaiser Chiefs, de danspassen in de Silent Disco in combinatie met enkele alcoholische versnaperingen en zon hakten er goed in. Mijn niet-muzikale hoogtepunt was (naast de fallafel) Trampolina: een trampoline omringd door 48 camera’s die tegelijkertijd een foto maken. Door die foto’s te combineren ontstaat als het ware een loop waarmee je je zelf in 360 graden kunt bekijken, alsof je bevroren bent middenin een actie.
Het lastigst was timing. Een instructeur op video begeleidde je sprong. Hij telde af van 5 naar 0, en op dat moment werd de foto gemaakt. Lullig als je op dat moment net beneden was, dan zie je slechts je hoofd en schouders in 360 graden. En geweldig als je op dat moment hoog in de lucht een ’strike a pose’ wist te doen.
Ik ben wel tevreden met mijn resultaat. Vooral ook omdat ik twee minuten voor ik aan de beurt was bedacht om toch maar even een legging aan te doen. Embedden kan helaas nog niet, dus ga naar de site en zoek op ‘corrie’.

Tweet this post

Catcerto

Corrie — Tue, 04 Aug 2009 08:49:55 +0000

Wat ontzettend subtiel en slim gedaan. Nora de kat speelt wat noten op de piano, met haar pootjes en met haar kop. De Litouwse componist en kunstenaar Mindaugas Piečaitis componeerde er voor een orkest een stuk omheen. Tijdens het optreden van het orkest zie je Nora’s bijdrage op een videoscherm. Het klinkt zo logisch en kloppend, alsof ze live meespeelt, dat ik Nora nu als wonderkat beschouw. Het hele verhaal lees je op www.catcerto.com.

Tweet this post

Sumo

Corrie — Fri, 24 Jul 2009 09:26:56 +0000

Het blijft fascinerend, dat tilt shift. Zoals in deze registratie van een Sumo wedstrijd. Grote mannen in ‘t klein.

The Japanese Tradition -SUMO- from the bitter*girls on Vimeo.

Tweet this post

Tilt Shift Parade

Corrie — Thu, 19 Mar 2009 09:01:26 +0000

Wauw mooi, de eerste tilt shift video die ik zie, opgebouwd uit tilt shift foto’s. Blijft een mooie truc, de echte wereld veranderen in een levende maquette.

Mardi Gras from Keith Loutit on Vimeo.

Tweet this post

I Love Alaska

Corrie — Mon, 26 Jan 2009 14:09:03 +0000

How to flirt with a man. How to stop snoring husband. How to kill small birds in the yard. Is George Clooney gay? Can sunflower seeds harm your teeth? How do you know if you’re an alcoholic? Terwijl je naar verstilde beelden van een huis en landschap kijkt, worden deze vragen hardop uitgesproken door een vrouw. Er volgt geen antwoord, slechts stilte. Terwijl de ene na de andere verontrustende vraag klinkt, vraag je je steeds meer af wie deze vrouw is, en of ze wel blij is met haar leven.
Lernert Engelberts en Sander Plug maakten de serie I Love Alaska op basis van zoekopdrachten. Door een foutje waren zo’n 650.000 queries van AOL een paar dagen online te vinden. De zoekgeschiedenis van één gebruiker, een middelbare vrouw uit Houston, Texas, over een periode van drie maanden werd voor deze serie gebruikt. De meningen, vragen en obsessies van deze vrouw geven je een ongemakkelijk, verstoord en toch ook nieuwsgierig gevoel.
Kijk alle episodes bij Submarine.

I Love Alaska – Episode 1 from SubmarineChannel on Vimeo.

Tweet this post

Mapple

Corrie — Mon, 01 Dec 2008 12:48:43 +0000

Eindelijk, de inwoners van Springfield hebben een eigen Mapple Store.

Tweet this post