camathome.com » Corriegrafie

Change (II)

Corrie — Tue, 13 Jul 2010 15:52:38 +0000

Sinds ik een iPhone heb, heb ik ‘m vrijwel altijd bij de hand. Om te twitteren, mail te lezen, nieuws te checken of een geweldig woord te leggen met Words with Friends. Sinds een paar maanden heeft ook een nieuwe app mijn vrijwel dagelijkse aandacht, Babybump. Vandaag geeft Babybump een heuglijk feit aan: nog 90 dagen en dan is het 10-10-2010, de datum waarop we ons eerste kind verwachten. Precies, een baby! Ik ben al 26 weken zwanger.

Verhuizen na vijftien jaar is al een grote verandering, moeder worden komt daar vast dubbel en dwars overheen. Ik weet niet hoe het bij andere toekomstige moeders is, maar ik vind het allemaal nog heel onwerkelijk. Ja ik heb al een kinderwagen in huis, pas niet meer in mijn broeken en voel schoppende beentjes in mijn buik, in die zin is het heel reëel. Maar toch ook weer niet, want wat als ik straks zo’n hummeltje in mijn armen heb? Ik ben zo benieuwd hoe ik me dan voel! Wat dat betreft mogen die 90 dagen morgen voorbij zijn. Qua praktisch niet, want er moet eerst nog verhuisd worden.

Zo nieuwsgierig! Niet alleen naar wat ik dan voel, ook hoe ons kind eruit zal zien. Of het een jongetje of meisje wordt (moeilijk, een naam voor een jongen verzinnen!) en wat hij/zij van zijn vader en moeder heeft meegekregen, qua looks en karakter. Heel veel van zijn vader, hoop ik, want dat is namelijk de allerleukste en liefste die ik hem/haar toe kan wensen. En mijn humor natuurlijk.

(Volgens mijn moeder lijkt deze echofoto op mij.. eh,… oma-tunnelvisie?)

Tweet this post

Koukleum

Corrie — Tue, 02 Dec 2008 18:16:40 +0000

Ik ben niet echt gemaakt voor de kou denk ik wel eens. Als kind had ik altijd last van mijn oren en vrijwel altijd een blaffende hoest en vastzittend slijm in mijn longen. Zwemles in de winter was een ramp. Op alle foto’s van vroeger sta ik dan op het ijs of in de sneeuw met een bivakmuts op. Compleet ingepakt kon ik het winterse leven in de polder nog een beetje aan.
Die ziekteverschijnselen zijn bij het opgroeien grotendeels verdwenen, maar wat onveranderd blijft zijn die ijskoude verkleumde handen en voeten. Het zijn m’n genen denk ik, want mijn moeder heeft zolang ik me al kan herinneren dezelfde dooie vingers. Als ze uit een zwembad of de zee komt, is het bloed uit de meeste vingers weggetrokken. En de laatste jaren heb ik dat ook. Gewoon als ik in tien minuten van mijn werk naar huis fiets bijvoorbeeld, of even van de AH naar huis loop, en dan nog niet eens in de winter. Dooie vingers. Twee of drie, soms twee kootjes en soms maar een. Gewoon helemaal bleek, zonder bloed erin. IJskoud en gevoelloos.
En dan mijn voeten. Al jaren lig ik ’s avonds met twee ijsklompjes in bed en duurt het uren voor ze ontdooien. Vroeger na het schaatsen had mijn vader daar een goede remedie voor. Dan mochten ze onder zijn trui op z’n blote borst. Dat hij daar tegen kon vond ik zo dapper!
Waarschijnlijk zijn mijn hersenen nu ook door de kou aangetast, want ik ga Oud en Nieuw vieren in Lapland.
(Foto: Corrie rond 1976, verpolaroid via www.poladroid.net)

Tweet this post

Cornelia’s

Corrie — Sun, 13 Apr 2008 22:28:28 +0000

Van te voren had ze een paar keer tegen mijn moeder gezegd dat ze absoluut niet vernoemd wilde worden. Toch gebeurde het. Ik werd geboren en kreeg de naam van mijn oma, de moeder van mijn vader. Cornelia Jacoba, roepnaam Corrie. Toen mijn oma het nieuws hoorde was de wereld te klein. Iedereen moest het horen, zo trots was ze.
Toen ik een jaar of twaalf was vond ik mijn naam een tijdje vreselijk. Corrie, dat klonk wel heel erg Nederlands en ouderwets. Al mijn vriendinnetjes hadden wel een tante die zo heette, maar nooit kwam ik een leeftijdsgenoot met dezelfde naam tegen.
Wel was ik er altijd al trots op dat ik naar mijn geweldige oma was genoemd. Ik wilde altijd graag op haar lijken, later. Ze hield van het goede leven, van gezelligheid. Van piekfijne dinertjes organiseren, van veel leven in haar grote tuin met zwembad en rozenperken, van voldoende ijsjes in de vriezer voor kleinkinderen, van schilderen en eindeloos praten met vriendinnen van de bridgeclub. Ik voelde me erg met haar verbonden, en dacht zelf altijd dat een verbintenis in naam voor een sterkere band zorgde.
Met mijn zus heb ik het over vernoemen nooit gehad. Toen ze me vorige week belde dat ze bevallen was van een dochter en vertelde dat ze haar naar mij had genoemd – Charlotte Cornelia – was ik heel even verbaasd maar vooral erg ontroerd. Toen ze uitlegde waarom, waarom ik als zus en tante belangrijk was voor haar en haar gezin, deed dat me nog veel meer dan ik van te voren had kunnen bedenken. Daar zat ik dan met tranen in mijn ogen aan de telefoon.
Nu ben ik net zo trots als mijn oma destijds was. Ook al heeft niemand er wat aan, ik wil het graag vertellen. Zou Charlotte later ook op me willen lijken, net als ik dat met mijn oma had? En zouden we ons sterker verbonden voelen door een naam? In één ding komen we in ieder geval overeen: beiden kwamen we ter wereld met een enorme bos donker haar. Ook dat schept een band.

Tweet this post

Kerststress

Corrie — Thu, 28 Dec 2006 14:34:34 +0000

In de fotoalbums die mijn ouders van mijn jeugd bijhielden – ieder kind zijn eigen album – kom ik veel dezelfde dingen tegen. Verjaardagen, Sinterklaas, zomervakantie op Vlieland, schaats- en sneeuwpret, op bezoek bij opa’s en oma’s en huislijke taferelen zoals boekjes lezen, knutselen en in de tuin spelen. Waarschijnlijk is mijn jeugdalbum grotendeels inwisselbaar met dat van anderen, maar op een ding wijkt het af. Kerst. In de super 8 filmpjes van vroeger en mijn fotoalbums lijkt kerst niet te bestaan. Na veel bladeren heb ik alleen bovenstaande foto gevonden, en die is niet eens genomen met kerst maar met de jaarwisseling 1981-1982.
Mijn moeder heeft last van kerststress. Hoe ouder ze wordt, hoe eerlijker ze ervoor uitkomt en hoe duidelijker het zich manifesteert. Al toen wij klein waren stond kerst haar tegen, en dan vooral de consumentenkant. Een boompje met echte kaarsjes was wel gezellig, en samen dingen doen ook. Maar het kopen en het overdadige eten, dat staat en stond haar tegen. Uit protest aten we vroeger wel eens pannekoeken of erwtensoep met kerst. Wij kinderen vonden alles prima, gezellig was het toch wel.
Toen er schoonzonen mee naar huis kwamen sloeg de kookstress pas echt toe. Mijn moeder dacht dat er van haar werd verwacht dat ze rollades zou bakken of een kalkoen zou vullen. Hoe we ook op haar inpraatten dat we net zo lief zelfgemaakte erwtensoep aten, of salades met brood of kaasfondue of wat dan ook, het hielp niet. En het helpt nog steeds niet. Ieder jaar maakt ze zich weer heel erg druk over het kerstmaal, en dat is vervelend om te moeten zien. Want ze kan prima koken.
De enige manier om haar te helpen is te blijven zeggen dat het allemaal prima is, en een handje te helpen met koken. En zo aten we ook dit jaar weer heerlijk, en vooral gezellig met elkaar.

Tweet this post

Trouwen

Corrie — Wed, 28 Jun 2006 15:54:35 +0000

Walther, Nienke, broertje Herman, Corrie, Jilles (1980?)
De eerste met wie ik wilde gaan trouwen was ongetwijfeld mijn vader. Dat werd natuurlijk niets, hij was al getrouwd, kwam ik later achter. En ja, dat leeftijdsverschil was toch ook wel groot. Mijn tweede droomman was Jan-Pieter, net als ik een paar maanden ouder dan drie en hij woonde slechts twee huizen verder in de straat. Volgens mijn moeder waren JP en ik onafscheidelijk. We struinden de hele middag rond in de speeltuin en speelden dagen achtereen buschauffeurtje onder de tafel, met een zwaar kleed afgescheiden van de rest van de wereld. Toen ik vier was had ik al kunnen weten dat de liefde niet eenvoudig is. Jan-Pieter ging verhuizen. Weg uit de straat, weg uit mijn wereld.
Toch kwam er weer een nieuwe man in mijn leven. Alhoewel man, hij had vreselijke spillebenen, een vrij groot hoofd, kon giechelen als een meisje en heette Jilles. Anders dan JP was Jilles geen man om op te bouwen en te vertrouwen, maar een man om voor op te komen, om voor te zorgen. Hij zag er zo kwetsbaar uit. Jilles was vrolijk, maar ook een beetje een bangerd. Als we ons met vriendjes uit de straat gingen verkleden durfde hij niet mee te doen. Liep mijn broertje in jurken en op hakken alsof hij ervoor geboren was, Jilles vond een knuffelbeer in zijn armen wel gek genoeg.
Ook met Jilles de Billes bleek het niet voor eeuwig te zijn. Ook hij verliet op een dag de straat, het dorp en dus mijn leven.
Om een nieuwe man te vinden zat er maar een ding op, ouder worden zodat ik zelf de straat kon verlaten. Eerst gewoon op de fiets, naar school of naar vriendinnetjes in een ander dorp. Veel later pas echt weg, om te gaan wonen in een stad met heel veel mannen.

Tweet this post

Opa

Corrie — Sun, 26 Jun 2005 21:18:21 +0000

Klaas Rienk Postma, 4 mei 1913 – 22 juni 2005
Vandaag nam ik samen met mijn familie afscheid van onze vader, opa en overgrootopa. Ook al had hij onlangs de respectabele leeftijd van 92 jaar bereikt, zijn overlijden was onverwacht. Gisteravond spitte ik mijn schoenendoos door waarin ik bijzondere brieven en kaarten bewaar. Een van de brieven van mijn opa die ik tegenkwam, begint met de prachtige aanhef Waarde kleindochter. Hij feliciteerde me hierin met mijn afstuderen in 2000. Zijn taalgebruik mag hierin ouderwets lijken, opa hield alle ontwikkelingen in de wereld goed in de gaten. Een stukje verder schrijft hij heel modern ‘het wordt langzamerhand tijd dat je je mind op gaat maken over een cadeau’.
Opa was een meteoroloog in hart en nieren. Op zijn twaalfde kreeg hij van zijn vader een abonnement op het dagelijkse weerkaartje van het KNMI, in 1938 startte zijn loopbaan daar, voor een jaarsalaris van 2000 gulden. Geleidelijk aan klom hij op tot directeur van de afdeling weerdienst. In de meteorologenwereld is de term Postma doctrine bekend, ik begrijp niet volledig hoe die werkt, maar het klinkt zo krachtig dat ik me er trots door voel. Uit de toespraak van meteoroloog Jacob Kuiper en de aanwezigheid van vele andere oudcollega’s blijkt hoe mijn opa gewaardeerd werd om zijn vakkennis en grondige analyses.
Eigenlijk was hij zijn tijd altijd vooruit. Hij ontwikkelde de eerste weerkaartjes voor televisie en vond lang geleden al dat Europa zich moest verenigen. Hij was zeer maatschappelijk betrokken en volgde de wereldpolitiek op de voet. Ernstige zorgen maakte hij zich over het milieu, en met zijn sobere levensstijl was hij teleurgesteld in deze samenleving die alleen maar wil consumeren en individualiseren en niet in staat is gebleken het milieu-probleem op te lossen.
De moeilijkste nacht uit zijn loopbaan is zonder twijfel die van 31 januari op 1 februari 1953 geweest, de nacht van de Watersnoodramp. Als dienstdoend meteoroloog zag hij de ramp ruim op tijd aankomen. Samen met zijn collega Bijvoet heeft hij alles geprobeerd om een van de twee radiozenders in Hilversum – die altijd om middernacht stopten – bij wijze van uitzondering in de lucht te houden. Niemand die hij kon bereiken durfde die verantwoordelijkheid te nemen. “Die mogelijkheid werd ons die nacht ontnomen en dat gaf in de weerkamer een ontzettend gevoel van onmacht”, zegt opa in een interview. Toen ’s morgens de normale berichtgeving weer op gang kwam, bleek pas wat voor desastreuze gevolgen de storm in Zeeland had gehad.
Vanuit zijn woning in een flat in de Bilt kon opa de KNMI-toren zien, bij ieder bezoek werd deze dan ook trouw aan de kleinkinderen aangewezen. Ook keek hij voortdurend uit het raam naar de wolken, vooral Cumulus wolken, groot en wit, konden hem in vervoering brengen. Het huisje Scholekster op Vlieland, dat hij net na de oorlog bouwde op een stukje grond, is doordrongen van het weer. Overal in en rond het huisje hangen thermometers, barometers en regenmeters. Dankzij opa is Vlieland een plek geworden waar de hele familie gezamenlijk goede herinneringen aan heeft. Zijn laatste wens is dan ook verstrooid te worden op het meest westelijke puntje van de zandvlakte op Vlieland. Bij aflopend tij en een specifieke windrichting.
Hoe plotseling we onze karaktervolle opa, vader en overgrootopa ook moeten missen, hij zal voortleven in de wolken en in de zee.
Op zijn bureau werd na zijn overlijden het volgende gedicht van J.van Schagen gevonden, wat precies zijn wens typeert. Het gedicht bestaat origineel uit drie gedeeltes, lucht, water en aarde. Het laatste gedeelte had hij doorgestreept.
Als ik nu doodga
Zal de grote zee mij nemen
En ik zal zijn in de eindeloze golven
In de branding aan verre stranden
In het kolken van het water
Altijd hetzelfde – altijd
De grote wind zal mij nemen
En ik zal zijn in zijn eeuwig zwerven
In de drift der wolken
En in de diepe ontroering van de herfst
Altijd hetzelfde – altijd
- In memoriam dr. K.R. Postma

Tweet this post

Afkoelen

Corrie — Sun, 19 Jun 2005 21:38:42 +0000

Je voelt de hitte van het asfalt omhoog stijgen, het stokbrood is ’s middags al uitverkocht, sproeiwagens rijden rondjes door de stad om de bruggen met water te koelen en de balkonplantjes moeten twee keer per dag water om niet te gaan hangen. Hoogzomer in de stad, dat is of thuisblijven met de ramen en gordijnen gesloten, of lekker naar het park.
Op zaterdag leek de hitte nog aantrekkelijk en lag ik in het Westerpark op een kleedje. Boekjes, kersen, rosé en gezelschap binnen handbereik. Het was af en toe niet te harden zo warm, maar rechtop gezeten was er toch een licht verkoelend briesje. Om een uur of half zeven had ik mijn zon quotum van die dag wel gehad, meer dan eigenlijk, want mijn rug en rechterbeen bleken na het douchen toch een stuk roder en warmer dan ik dacht. Ieder jaar weer ben ik overmoedig, denk dat insmeren niet nodig is voor die paar uurtjes en eindig steevast met verbrande lichaamsdelen. Al valt het dit jaar mee, door een eenzijdige houding voel ik alleen de rechterhelft van mijn lichaam gloeien.

Vandaag was er minstens evenveel zon als gister, maar het park lokte niet. De plannen om naar het strand te gaan, zette ik al snel uit mijn hoofd. Als ik alleen al aan zonnestralen dacht voelde ik mijn rug weer gloeien. En nu ben ik bij een eerste zonnebad blijkbaar niet zo verstandig, vandaag was ik het wel. Pas aan het eind van de middag bleek het park toch aangenaam, in de schaduw van een grote boom.
Als ik zo plakkerig warm op een kleedje in de zon lig, kan ik maar aan een ding denken. Verkoeling in het water. Een douche, de zee, een meertje, een zwembad of desnoods een verpletterende regenbui. Heerlijk. Nog beter, een privé-zwembad in de achtertuin, net als vroeger!
(1976, mama en Corrie)

Tweet this post

Opa

Corrie — Thu, 05 May 2005 09:24:14 +0000

Op 4 mei werd opa 92 jaar. Hij vindt het geen dag om jarig te zijn, daarom op 5 mei deze foto. Ik ben hier ongeveer een half jaar en lig op mijn buik in de kamer, naast mijn grote zus. Opa was hier 60 en zag er echt uit als een opa. Kaal is hij bij mijn weten altijd geweest. De inrichting van de flat is ook altijd hetzelfde gebleven, op de box na dan. De stoelen rechts in een rij voor de kasten en de bank achterin de kamer. Opa zat het liefst in het linkerhoekje bij het raam, zodat hij tegelijkertijd de wolken en de Britse teletekst over het weer in de gaten kon houden. Hij was meteoroloog in hart en nieren, en kon vanuit de flat zijn werkplek zien, de toren van het knmi.
Ik vind het een wonderlijk beeld. Niet alleen omdat overgrootoma op de bank zit – die destijds ook al bijna 90 geweest moet zijn – ook omdat mijn vader zo zit te schateren op de bank. Ik zou zo graag weten waarom. Als ik inzoom heeft hij een soort boekje in zijn handen, het lijkt wit, maar of er letters in staan of foto’s kan ik niet zien. Mijn moeder ziet er ook zo hip uit, een strakke boblijn en hoge fleurige kniekousen.
Ik kom uit een taaie familie. Overgrootoma werd 93, mijn oma van vaders kant werd ouder dan 90 en van mijn moeders kant is mijn opa de 90 nu ruimschoots gepasseerd en gaat oma hard richting die mijlpaal. Ik ben wel eens benieuwd wat dat zegt dat over mijn levensvoorspelling. Helaas weet ik dat het geen vanzelfsprekendheid is om zo oud te worden.

Tweet this post

Corrie zoekt fiets

Corrie — Wed, 27 Apr 2005 21:51:03 +0000

Als poldermeisje heb ik heel wat kilometers afgelegd op de fiets. Fietsen was eigenlijk de enige manier om ergens te komen. Dag in dag uit fietste ik ’s morgens om kwart over zeven twaalf kilometer naar de middelbare school en ’s middags twaalf weer terug, langs de kaarsrechte wegen tussen de weilanden. Als je pech had met twee keer wind tegen, en bij stromende regen met plasticzakken om je schoenen.
Zelfs binnen het gehucht waar ik opgroeide deed ik alles op de fiets, lopend vond ik alles te ver, al was het twee straten naar vriendinnetje N. De laatste jaren in Amsterdam leer ik lopen pas waarderen en merk dat het best ontspannend is. Op de fiets ben ik altijd gejaagd, langzaam fietsen zit niet in mijn genen.
Nog steeds verstouw ik dagelijks heel wat kilometer op de fiets, van huis naar werk en terug. De omgeving is wel veranderd. In plaats van een polderlandschap zie ik acht kilometer achtereen bebouwde kom. Net zoveel stoplichten als vroeger koeien.
Over drie dagen is mijn fietsplezier grotendeels ten einde omdat mijn werk naar Haarlem verhuist. Dat is zelfs voor een getraind poldermeisje als ik dagelijks toch wat teveel van het goede. Treinen dus, een kippestukje naar Spaarnwoude. Om een overstap op de bus te vermijden wil ik daar een fiets neerzetten waarmee ik in vijf minuten op het nieuwe kantoor kan zijn. Dat lijkt me wel wat, een beetje openbaar vervoer en een beetje ouderwets trapwerk voor het goede gemoed.
Wie toevallig een tweedehands fiets in de aanbieding heeft mag mailen!

Tweet this post

Bladeren

Corrie — Mon, 14 Mar 2005 21:32:44 +0000

Uren kon ik lezen vroeger. Het begon al tijdens het ontbijt, het boek scheef naast het bord met brood en hagelslag, ’s middags liggend op de grond of opgevouwen op de bank, s’avonds in de auto als de koplampen van de auto achter ons meewerkte en daarna in bed. Eerst bij het flauwe licht van het kleine lampje naast mijn bed, dat ik uitklikte zodra ik de keukendeur hoorde opengaan. Mijn moeder liep de tuin in om te zien of er nog licht in de slaapkamers scheen. Na een waarschuwing desnoods verder onder de dekens.
Een van de nadelen van opgroeien in een klein gehucht als Streefkerk is dat er heel veel niet is. Zo ook geen bibliotheek. Gelukkig was daar een oplossing voor: de bibliobus! Op een vaste avond in de week parkeerde de wit met oranje bus in de dorpskern aan de voet van de kerk. Ik denk dat ik zelden een week oversloeg. Helaas mocht je maar drie boeken per keer meenemen, maar gelukkig gingen broertje en zus meestal ook. De bibliobus, eerst puur voor de boeken, later vooral een meetingpoint voor tieners. Ik heb er ooit een duoweddenschap om een slagroomtaart verloren om een reden waar ik me nu nog voor schaam, maar wel uit de doeken durf te doen.
Het ging om Langhors, uit Pluk van de Petteflet (eigenlijk vond ik Pluk van de Pletteflet altijd beter bekken). Langhors bleek een paard te zijn – het langste paard ter wereld! – en vriendin T. en ik verloren de weddenschap aan onze heimelijke liefde R. Het zal mijn eigenschap om dingen vooral op z’n Nederlands uit te spreken wel zijn, net als ik bij ICQ altijd ~~doe~~ deed.
De zomervakanties op Vlieland draaiden ook om lezen, maar dan op het balkon, liggend in het helmgras of met de voeten in het zand. Er waren dagen dat we twee keer per dag naar het dorp sjeesden om het quotum van drie boeken per persoon weer om te ruilen. Op vakantie lazen we dan ook stripboeken, dat ging lekker snel.
Nog steeds beschouw ik mezelf als een lezer, al komt het er pijnlijk weinig van. Rustig op de bank liggen met een boek lukt me slecht met computers, tv, week- en dagbladen om me heen die opvallender aandacht vragen. De komende twee dagen ga ik de schade in halen terwijl ik trein van Amsterdam naar Hannover, en weer terug.
Het gelukkige exemplaar op deze reis is Joe Speedboot van Tommy Wieringa. Ik ben pas op bladzijde 69 maar weet al dat het een geweldig boek is. Hoofdstukjes van drie of vijf bladzijden lijken kort maar zijn het niet, er gebeurt op iedere pagina zoveel dat het me duizelt. Soms begin ik zomaar weer twee bladzijden terug, omdat ik denk dat ik zomaar wat over het hoofd gelezen kan hebben. Op een ansichtkaart die dienst doet als boekenlegger begon ik paginanummers te noteren met bijzondere zinnen, uitspraken die me deden glimlachen. De kaart raakt vol.
Fransje de Arm, de verteller uit Joe Speedboot, vertrouw ik volledig in zijn observaties. Toch is er een overweging van de tiener waar ik het niet met hem eens ben, koeien kunnen enorm diepzinnig kijken.
Koeien zijn idioot, die staan altijd maar zo’n beetje te dromen op niks af. Nee, dan paarden, als die stilstaan lijkt het of ze tenminste ergens over nadenken, echt diep nadenken over een bepaald paardenprobleem, terwijl koeien kijken zoals de hemel naar ons kijkt: groot en zwart en leeg.

Tweet this post