Er schijnen twee leuke dagen te zijn als je een boot hebt. De dag dat je hem koopt, en de dag dat je hem verkoopt. Ik begon er de afgelopen weken zelf ook in te geloven. Vrijwel elk uur vrije tijd ging op aan het opknappen van onze boot. In de winter alleen de weekenden, maar de laatste maand vrijwel ook iedere avond na het werk. Na werktijd op de fiets naar Noord, daar een paar uur klussen tot het te donker werd, en weer op de fiets terug. Weken heb ik dus niets sociaals gedaan, geen krant gelezen, geen tv-series gevolg, thuis niets opgeruimd en niet gekookt. Geleefd op friet, afhaal thai, pizza, tosti's, soep en heel veel spinazie-tonijn quiches en frangie pains van Mediterranee. Nu is het bijna voorbij.
De boot ligt inmiddels weer in thuishaven Westerdok en ziet er steeds beter uit. Niet dat ie al vaarklaar is, want we zijn wat benodigde onderdelen kwijt (waterfilter, pomp en wierpot) en moeten nog een paar dingetjes in de verf zetten, waaronder de complete binnenkant in oranje en de motorkist in wit. Maar toch, de leuke dagen komen eraan, ik weet het zeker.
Wat ik in ieder geval heb geleerd deze intensieve weken:
- voortgang gaat altijd langzamer dan je denkt. Wat dat betreft is klussen net autorijden in Noorwegen. Die 300 km rijd je zo, denk je dan, maar dan moet je opeens nog 3 fjorden oversteken.
- schuren blijft vreselijk werk, ook als je het weken achter elkaar moet doen
- als ik mijn neus snoot kon ik zien welke kleur we die dag hadden geschuurd, grijs, wit of oranje
- ik ben nog steeds te ongeduldig en vind ineens dat één keer plamuren wel genoeg is
- R. is gelukkig standvastig zodat ik na twee lagen plamuur ook blij ben dat we dat hebben gedaan
- ik kan best toegeven dat ik ongelijk had (al komt dat zelden voor)
- gevulde koeken en een thermosfles thee geven de burger moed
- ik kan behoorlijk goed plamuren
- glasvezel gaat heeeeeeel erg jeuken, vooral in je wanten
- al die chemische rotzooi zoals polyester verwerken is een vies klusje, gasmaskers op dus
- de Nieuwendammerdijk is net een camping als de zon schijnt, iedereen zit voor z'n huis te socializen. Oja, en je kan er je fiets en kinderspeelgoed gewoon 's nachts buiten laten staan zonder slot.
- de truc om met (room)boter verf van je handen te krijgen werkt niet goed op een gezicht met te lange baard (stinkt!)
- mannen lullen onderling te veel om goed op te kunnen schieten, want ze kunnen echt geen twee dingen tegelijk
- de lekkerste kibbeling eet je bij de viskraam bij het Purmerplein, echt! Ik zeg, omfietskibbeling.
- polyester, epoxy, hb coating en antifouling gaan lastig uit je haar, altijd een staartje in doen dus, en dan nog opletten.
- 'je moet de verfroller het werk laten doen'
- alle benodigdheden voor boten zijn schreeuwend duur, en je moet ook nog eens ver fietsen om ze te halen
- we kunnen behoorlijk goed doorbijten
En nu wil ik varen.
Check Flickr voor de voortgang.
]]>
.. ik heb een weblog! Helemaal vergeten de afgelopen weken. Eerst omdat ik twee weken in Frankrijk was, daarna omdat ik binnen zat te mokken omdat het alleen maar grijs en nat was buiten, en nu natuurlijk omdat de zon schijnt. En dat betekent eindelijk onbezorgd varen met de Trium2 waar we zo lang aan geklust hebben afgelopen winter. Zie je ons varen, zwaai gerust en vraag om een lift. Het is die strak opgeknapte oranje boot. Die nog steeds geen naam heeft trouwens, en geen geverfde motorkist. En geen lichtjes. Maar wel twee blije kapiteins.]]>
De woorden Italiaans die me na een week Sicilië nu nog bijgebleven zijn, zijn bagaglio, vino, cane en pericoloso. Bagaglio omdat mijn koffer bij aankomt op het vliegveld van Palermo niet was meegereisd. Na uren wachten op het vliegveld besloten we toch maar naar ons eerste logeeradres te gaan, Duca di Castelmonte. Dat was een goede zet, want de oude hoeve was geweldig. Allereerst werd je voorgesteld aan Oma, de vijfde generatie van dezelfde familie die er woont en werkt. Het eten was er geweldig, aan lange tafels gemixt met andere internationale gasten. De meeste producten produceerden ze zelf, het fruit, de groenten, het vlees, de wijn en het brood, dat elke morgen gebakken werd in een grote steenoven. Uiteindelijk kwam de bagaglio ook in orde, zij het pas de avond erna, dankzij ferme inspanningen van de ayurvedische receptionist die heel geduldig was.
Zondagmiddag liep ik door het Rijksmuseum om eens met eigen ogen te zien waar alle toeristen in Amsterdam naar komen kijken. Goede keus, want wat waren ze goed, onze oude meesters! Het Joodse Bruidje van Rembrandt bijvoorbeeld, waar de kleding van dichtbij uit grove streken gele verf bestaat, maar het van twee meter afstand is alsof het van gouddraad is gemaakt. Die mooie warme gele kleur herinner ik me ook van de schilderijen van graanvelden van Van Gogh in het Kröller Möller. En juist die kleur had ik ook op mijn eigen foto’s verwacht.
Als er iets zwak is aan mijn lichaam dan zijn het mijn voeten. Ze zijn gewoon niet zo sterk als ze horen te zijn. Toen ik klein was, was het al een drama. Ik kon niet goed op houten klompjes lopen en kaplaarzen waren ook een ramp. Daar waren mijn voetjes wat te doorgezakt voor. En dus moest ik altijd goede schoenen aan met voldoende steun. Bunnies. Met steunzooltjes. En later werd het nog erger, toen kreeg ik Birckenstock sandalen. Mijn moeder droeg ze ook, maar verder? Nooit zag je in ons dorp of op school iemand met zulke achterlijke schoenen.
Van te voren had ze een paar keer tegen mijn moeder gezegd dat ze absoluut niet vernoemd wilde worden. Toch gebeurde het. Ik werd geboren en kreeg de naam van mijn oma, de moeder van mijn vader. Cornelia Jacoba, roepnaam Corrie. Toen mijn oma het nieuws hoorde was de wereld te klein. Iedereen moest het horen, zo trots was ze.