camathome.com

Analisten en vakpers hebben het graag over de concurrentiestrijd tussen de iPhone en Android-toestellen. Vrijwel ieder nieuw Android-toestel wordt aangekondigd met het verwachtingsvolle ‘iPhone-killer?’. Dat vraagteken staat er niet voor niets bij, want voorlopig heeft nog geen enkel Android-toestel deze belofte waar kunnen maken. Toch moeten we Android niet onderschatten, zegt onderzoeksbureau Gartner. Qua smartphones is het marktaandeel van de iPhone nu nog groter dan dat van telefoons met Google’s besturingssysteem Android, maar in 2012 is Android Apple voorbijgestreefd en heeft 15 procent van de markt in handen. Apple is dan nog goed voor 13 procent.

Eigenlijk blijft bovenstaande vergelijking een rare. Want Apple’s marktaandeel wordt bereikt met slechts één telefoon. Bij Android kan het over een instapmodel van HTC gaan of een high-end toestel van Samsung en alles daar tussenin. Android is er dus in veel meer smaken dan de iPhone – en dus zou je zeggen dat Android ook veel meer mensen aanspreekt. Maar is dat ook zo?

Nee. Nou ja. Veel soorten mannen misschien. Uit onderzoek van AdMob blijkt dat de Android-gebruiker vooral man is, 73 procent maar liefst. Blijkbaar een onaantrekkelijke telefoon voor vrouwen, ondanks de keuze uit tientallen modellen van verschillende fabrikanten. De iPhone is bijna sekseneutraal: 43 procent van de gebruikers is vrouw, en dus 57 procent man. Hieruit concludeer ik voorzichtig dat de iPhone een diversere doelgroep heeft. Maar hoe kan één telefoon meer mensen aanspreken dan een hele range telefoons? Het antwoord is simpel: apps.

De afgelopen maanden heb ik zelf ondervonden hoe je uit dezelfde telefoon heel andere dingen kunt halen. Dat dezelfde telefoon nog steeds zoveel waarde kan bieden, ook al veranderen je behoeftes en interesses radicaal. Als eindredacteur bij Bright.nl gebruikte ik mijn iPhone continu om nieuwsfeeds bij te houden, nieuwssites te lezen en e-mail te checken. En toen brak mijn zwangerschapsverlof aan en veranderde mijn iPhone in een baby-manager.

Eindeloos heb ik de babynamen-app doorgebladerd voor inspiratie, terwijl BabyBump me op de hoogte hield van wat er in die week in de zwangerschap gebeurde met mij en het levende wezentje in mijn buik. Zelfs vlak voor de bevalling was-ie van waarde: met een handige timer kon ik bijhouden met welke interval de weeën kwamen en hoe lang ze aanhielden.

Nu is Total Baby onmisbaar. Ik hou ermee bij wanneer en hoe vaak mijn zoontje aan de borst wil. En welke kant aan de beurt is. (Nee dat onthoud je echt niet, links of rechts. De analoge variant van deze app is een lintje dat je aan je bh-bandje kunt vastmaken als reminder, of een polsbandje, en elke voeding van kant wisselt.) En bij alle vragen en onzekerheden die je als jonge moeder hebt, biedt Google of Twitter direct een antwoord. Ook tijdens het voeden, want met één hand lukt het bedienen ook.

Natuurlijk draait Android grotendeels ook om apps, maar het aanbod daarvoor is nu nog de helft kleiner dan dat van Apple’s App Store. Daarnaast zijn de bediening en toegankelijkheid van de iPhone nog niet geëvenaard door een Android-toestel. De iPhone werkt zo simpel dat een kind hem kan bedienen. Geen grap. Zoek maar eens op YouTube, of geef je iPhone aan een kind van 2. Ze willen er gelijk met hun kleine vingertjes aan zitten, en dat gaat ze nog goed af ook.

Van alle iPhone-moeders geeft de helft haar telefoon regelmatig aan de kinderen, vanaf een jaar of 1, en installeert speciale apps voor ze. Ook kids zijn dus al een doelgroep van de iPhone (en iPad!), met filmpjes, apps met dierengeluiden of die ze leren tellen, kinderliedjes, tekenprogrammaatjes of spelletjes. Dat belooft nog wat over een paar maanden, als mijn zoon straks zelf iets vast kan houden. Ik vrees dat ik mijn iPhone dan met hem moet gaan delen. Alhoewel, hij is wel een man. Zou hij later dan toch voor Android gaan?

Deze column verscheen eerder in iPhone Magazine #3.

Tweet this post