camathome.com

Koop een boot werk je dood. En: er zijn twee gelukkige dagen van de botenbezitter. De dag dat je ‘m koopt, en de dag dat je ‘m verkoopt. Ik ken de smalende spreuken, heb ze vaak gehoord als ik weer eens aan vrienden of op Twitter zei dat ik die avond aan de boot ging klussen. Na twee jaar hard werken aan onze sloep hadden we ons voorgenomen om dit jaar alleen het hoognodige te doen. En ach, als we dan toch bijna niets deden, konden we best even de schroefas vervangen. Die was behoorlijk krom.
Dat *even* vervangen werd een helse klus. Eerst wachten tot de onderdelen gemaakt waren, toen peinzen hoe dat ding eigenlijk gemonteerd moest worden. Je hebt dan wel een rechte schroefas in je boot, maar ook een gat aan de achterkant wat hermetisch afgesloten moet worden. En dus werd het weer een marathon van passen en meten, schaven, schuren, polyesteren, kitten, verven enzovoorts. Uiteindelijk gleden we half mei dan eindelijk het water in, in plaats van het geplande begin april.
En zodra je dan over het IJ naar thuishaven Westerdok vaart, is het alle ellende en echtelijke ruzies alweer waard. Het geeft zo’n vrijheidsgevoel, op het water zijn. De verbeteringen waar we het meest van genieten: eindelijk weer een naam op de boot (de originele naam, Trium2) en het randje op de motorkist waardoor glazen wijn en bakjes olijven niet onmiddellijk op de grond belanden. Sinds deze week zijn daar een anker en zwemtrapje bijgekomen. Yep, nu we voor anker in de Nieuwe Meer of in de Amstel kunnen om even lekker te dobberen of zwemmen, is onze boot een waar walhalla. Koop een boot luier je dood.
En volgend jaar, dan ga ik dus echt niet klussen.

Tweet this post