camathome.com

Op weg naar Carl Denig namen mijn verwachtingen steeds grotere vormen aan. Ik zou binnenstappen en worden onthaald door een erehaag van het personeel. Verkoper T. zou mij een reusachtige kartonnen cheque overhandigen waarop stond dat ik mijn leven lang 25 procent korting zou krijgen op alles wat ik bij Carl Denig zou aanschaffen. En met een grote bos bloemen in mijn armen zou ik stralend worden geïnterviewd door AT5, als eerlijkste vrouw van de stad.
Maar toen ik de winkel aan de Weteringschans binnenstapte in m’n mooie maar nog niet betaalde jas, gebeurde er natuurlijk helemaal niets. Ik draalde wat rond, liep de trap op naar de verdieping met wintersportkleding en vroeg uiteindelijk naar verkoper T. ‘Ha daar ben je’, zei hij.
Terwijl we naar de kassa liepen kwamen we twee van z’n collega’s tegen. ‘Weet je wat deze klant heeft gedaan’, vertelde hij opgewekt, ‘ze komt een jas betalen die ik vergeten was af te rekenen. Geweldig he?’ Z’n collega’s keken me aarzelend aan of ik compleet gestoord was. En zo langzamerhand begon ik me zelf ook een beetje zo te voelen.
Maar goed, ik kwam ook terug naar de winkel om een broek te passen die nog op lengte gemaakt moest worden. T. had me al over de telefoon gezegd dat ze me, als blijk van waardering, niets in rekening zouden brengen voor het inkorten van de broek. Dat was aardig.
Onder het passen van de broek vertelde T. me dat hij een keer met zijn vrouw en dochtertje in een kledingzaak was. Dochtertje deed lastig, dus T. liep vast met haar naar buiten. Na een kwartier kwam hij erachter dat hij nog een heel dure jas aan had van die winkel. ‘Dus ik belde ze op, zegt die kerel van die winkel: “dat is gewoon winkeldiefstal, als je terugkomt geef ik je aan.” Nahja, zo’n rare reactie. Dus ik ben nooit teruggegaan.’
Terwijl ik aan’t verwerken ben dat T. ooit weggekomen is met een jas van 700 euro, zegt hij: ‘loop je even mee naar de kassa?.’

Tweet this post