camathome.com

Dat ik als koukleum Oud en Nieuw in Lapland durf te vieren, komt door goede gear. Bever Zwerfsport, Demmenie en Carl Denig. Ik heb ze de afgelopen week allemaal van binnen gezien op zoek naar goed zittende sneeuwlaarzen, een kou-bestendige broek, dunne ondersokken en warme oversokken, thermo-ondergoed van de wol van Nieuw-Zeelandse Merino-schapen, een fleece die als gegoten zit en een outdoor jas die wind- en waterproof is. Nogal een lijst en nogal een investering, want goeie outdoor gear is prijzig.
Van de drie outdoorzaken bleek Carl Denig het meeste keus te hebben en als belangrijke toevoeging ook hulpvaardig en deskundig personeel. Op een rustige zondagmiddag kregen we alle aandacht van de wereld en eindigden met een glas glühwein in de hand met een stapel kleding en laarzen beneden bij de kassa. Al keuvelend scande de verkoper onze spullen en tikte het totaalbedrag in op het pinapparaat. Het was veel, maar eigenlijk niet zoveel als ik verwachtte. ‘Oh, dat valt mee’, zei ik terwijl ik de pas door de gleuf haalde. ‘Vind je?’, zei de verkoper, ‘t is toch hartstikke veel?’
‘Ja duur zat,’ antwoordde ik, ‘maar volgens mij klopt het toch niet.’ Met snel hoofdrekenen in ronde bedragen van honderden euro’s wist ik het eigenlijk wel zeker. ‘Heb je die jas en fleece ook wel gescand?’, vroeg ik hem. Hij pakte de bon en ging mompelend de lijst af. ‘Ja hoor, alles staat erop. Kijk zelf maar.’ ‘Nee ik geloof je wel, al die artikelnamen zeggen me toch niets.’
Eenmaal thuis met een voldaan gevoel van de geslaagde nieuwe aankopen, pakte ik de bon er nog eens bij. En ja hoor, het duurste artikel stond er niet op. De zwarte Haglöfs jas met fel oranje ritsen die ik de week ervoor nog te duur had gevonden, maar deze week toch de beste keus bleek, stond er niet op. Maar hij zat wel mooi in een tas, netjes ontdaan van beveiligingsbuttons.
‘De jas staat er niet op’, zei ik tegen mijn lief.
‘Nee!’
‘Ja! Ik zei toch dat het niet klopte.’
‘Bel die winkel maar, dat kan je niet maken.’
En toen ontspon zich een duivels dilemma in mijn hoofd. Nee natuurlijk kan ik dat niet maken, ik wil een dure jas, en die heb ik nu, maar zonder ervoor te betalen. Dat hoort niet. Aan de andere kant, hij heeft een fout gemaakt, ik heb nog gezegd dat het niet klopte dus hij heeft z’n kans gekregen. Het duiveltje op mijn linkerschouder zag honderden euro’s korting, en een grote winkel die een paar honderd euro minder omzet niet zou schaden. Het engeltje op mijn rechterschouder zei me hoe vriendelijk en behulpzaam de verkoper in de winkel was geweest, en dat ik terug moest gaan. Terug gaan moest ik sowieso, want er moest nog een broek op maat gemaakt worden.
Natuurlijk moest ik terug gaan om de jas te betalen, maar toch, wat als… het was een verleidelijke gedachte.
Gister belde ik Carl Denig op en vroeg naar de juiste verkoper.
‘Jeemig wat ben jij eerlijk!’, zei hij over de telefoon. Ik bloosde. Heel hard.
(wordt vervolgd)

Tweet this post