camathome.com

Ik ben niet echt gemaakt voor de kou denk ik wel eens. Als kind had ik altijd last van mijn oren en vrijwel altijd een blaffende hoest en vastzittend slijm in mijn longen. Zwemles in de winter was een ramp. Op alle foto’s van vroeger sta ik dan op het ijs of in de sneeuw met een bivakmuts op. Compleet ingepakt kon ik het winterse leven in de polder nog een beetje aan.
Die ziekteverschijnselen zijn bij het opgroeien grotendeels verdwenen, maar wat onveranderd blijft zijn die ijskoude verkleumde handen en voeten. Het zijn m’n genen denk ik, want mijn moeder heeft zolang ik me al kan herinneren dezelfde dooie vingers. Als ze uit een zwembad of de zee komt, is het bloed uit de meeste vingers weggetrokken. En de laatste jaren heb ik dat ook. Gewoon als ik in tien minuten van mijn werk naar huis fiets bijvoorbeeld, of even van de AH naar huis loop, en dan nog niet eens in de winter. Dooie vingers. Twee of drie, soms twee kootjes en soms maar een. Gewoon helemaal bleek, zonder bloed erin. IJskoud en gevoelloos.
En dan mijn voeten. Al jaren lig ik ’s avonds met twee ijsklompjes in bed en duurt het uren voor ze ontdooien. Vroeger na het schaatsen had mijn vader daar een goede remedie voor. Dan mochten ze onder zijn trui op z’n blote borst. Dat hij daar tegen kon vond ik zo dapper!
Waarschijnlijk zijn mijn hersenen nu ook door de kou aangetast, want ik ga Oud en Nieuw vieren in Lapland.
(Foto: Corrie rond 1976, verpolaroid via www.poladroid.net)

Tweet this post